Kabesang Tales Drawing Mga Nobela at Kwento

Rea. Sinimulan niyang sukatin ang katawan ko. Inilabas niya naman ang isang sketchbook na naglalaman ng naiisip niyang disenyo. Hindi ko mapigilang mamangha sa ganda ng drawing niya, masasabi kong napaka-professional talaga nito.

Dumiretso si Hunter sa kwarto niya para gumawa ulit ng panibagong plano. Kabisado niya na ang labas ng mansion at bilang niya na rin kung ilan ang bantay ng bawat area. Kinagat ni Hunter ang hawak niyang lapis habang seryosong nakatingin sa drawing na nasa board. Drawing iyun ng mansion ni Robert Cabrera. Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ni Hunter saka siya naupo at napahilamos sa mukha.

GOOD MORNING maagang nagising si Tasha at nag disisyong bumaba gusto nyang matanaw ang napaka gandang tanawin sa malawak na kapaligiran na punong puno nang naglalakihang puno at ibat-ibang klasi ng mga halamang lupa. bit-bit ang drawing materials bumaba sya. "are you alone?" saglit na gulat sya sa boses sa kanyang likuran, hindi nya na pansin ng pag lapit nito dahil nakatotok Sya sa kanyang pag pipinta.

buntong-hininga ko, itinulak pabalik ang lapis sa drawer. “Sandali,” hinawakan niya ang libro nang akmang itutulak ko na rin ito sa drawer. “Parang…” tiningnan niya ang hindi pa tapos na sketch. “Wala siyang saysay,” sumimangot ako, inagaw ito sa kamay niya. “Hindi pa tapos ang sketch.” “Kaya mas mahirap alamin kahit pamilyar ang itsura niya— Knox!”

" Patuloy ni JV. Napatingin si Adee sa seryosong mukha ni JV. "Teka may ibibigay nga pala ako sayo..." May kinuha si JV sa bag nya. Isang sketchbook. May nakasulat sa cover nito. "Ito ang 'Vanishing Sadness Sketchbook'. Idodrawing mo dito yung bagay o pangyayari na nagpapalungkot sayo at sa likod ng drawing ay isusulat mo yung wish mo para mapawi yung lungkot mo. Sounds childish noh? Nakita ko lang ito sa bookstore nung namasyal ako. Use it, I guess it’s effective."

Hindi nito iyon magawang itago pa. “Ceska, bibilhan ka na lang ni Papa ng bagong sketchbook kaya huwag ka ng malungkot. Pwede mo pa namang e-drawing ulit ang mga napunit na pahina hindi ba? Huwag ng malungkot, anak. Mas maganda pa diyan ang sketchbook na bibilhin ko.” alo ni Conrad sa bata na dama niya ang sakit at lungkot sa mga mata.

Sabi ko habang sumisilip sa dalawang bond paper na ibinigay sa kanya. Ngumiwi ito, "what's with this drawing all about?" "Hmm?" Sinilip ko ang itinuro nito. "Aah...sila yung mga taong ipinababasa mo sa akin dinis-krayb ko lang kasi wala naman akong picture nila according sa mga kulay, matalino na ba ako? Alam ko na iyon." Aniko habang nakakumpas ang mga kamay ko sa ere.

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.

Iyong ganito kapangit. Saka siya nag - drawing ng isang matanda na uugod - ugod at laylay na ang balat. Nakasungkod na at laylay pa ang brief. Sinadya niya pa magguhit ng linya sa ulo bilang buhok nito.

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.