Novel & Cerita Kahirapan Sa Bansa

Fang sa sinabi ko. “Dapat lang na pinalayas ko sila Thiago. Wala naman silang naa-ambag sa lipunan kundi puro kahirapan. Hindi ko na kasalanan kung wala na silang matitirahan ngayon. Hindi ko rin kasalanan kung ipinangak silang mahihirap. Sa maunlad na bansa ay salot ang mga mahihirap.” Nakangising sabi Mr. Fang sa akin na ikinakunot ng noo ko. “Salot ang mga mahihirap? Nakalimutan mo na ata kung saan ka nangaling Mr. Fang?”

Sa kahirapan ng buhay sa mundong kinabibilangan ay ibininta ko ang aking sarili gabe-gabe sa mga lalaki upang magbabayad kahit sintemo lamang at ito ay mahalaga na sa araw araw na pagbili ng pagkain, para narin magkalaman ang sikmura. Ang mundo ko ay walang batas, walang moralidad at higit sa lahat ay walang pinuno o namuno kundi ang kumayod para lamang mabuhay. Karamihan ay pera ang nasa isipan, pera ang mahalaga at pera ang bumubuhay sa kanila kapag magkaroon ng karamdaman ay napakamahal ng gamot, ang ilan ay hinayaan na lamang mamatay.

Samut saring opinyon at haka haka ang pumapasok sa isipan ng mga nanonood sa balita. "Terosi$t attack iyan. Babagsak na ang economy ng bansa." Isang mamamayan ang nanonood sa tv mula sa malayong probinsya. Dumating na ang kinatatakutan ng mga mamamayan. Dahil walang pagkakaisa sa mga nakaupo sa gobyerno ay di nila agad nakita ang anumang problema. Naging abala sila sa walang kakwenta-kwenta at walang katapusang hearing at pagbabatuhan ng sisi.

ani lolo at nakita ko siyang tumalikod at lumayo. Sa estado ng buhay ng tao, mayroon tayong tinatawag na mayaman at mahirap. Kung iisipin ninyo malaki ang agwat at ang pinagkaiba ng dalawa. Kung palalawakin ninyo ang inyong mga isipan, kung mas lalaliman natin ang ating pagiintindi, ang dalawang uri ng pamumuhay ng tao ay hindi magkalayo. Karamihan sa mga tao ang tingin nila sa mayayaman ay ang mga nakakataas sa buhay, at ang tingin nila sa mga mahihirap ay mga walang pinagaralan, mga mababang uri ng tao. Kung iisipin natin, mas malaki ang naiaambag ng mga mahihirap sa ekonomiya ng isang bansa. Bakit nga ba maunlad ang isang bansa? Dahil sa mga taong nakapalibot dito. Kung mapapansin ninyo,

Kahirapan na maaring meron sa ating lahat. As a child, I’ve experienced the adverse impacts of poverty. As I looked around, I realize that the poverty I knew was just one of the many poverties. May tatlo akong nalalaman na paghihirap, ang kahirapan sa pangangailangan, kahirapan sa karunungan at kahirapan sa pananampataya . At lahat iyon noon ay mayroon ako. Salat kami sa pera, salat ako noon sa karunungan at salat ako sa pananampalataya.

Hindi mo kasalanang maging mahirap, pero kasalanan mo na 'yon kapag namatay kang mahirap"?" "Isa sa mga katotohanang hindi mababago sa mundo ay ang pagkakar'on ng mahirap at mayaman. Kahit saang bansa ka man tumingin ay makakakita ka ng mahirap. Minsan ay nasa namamahala ang mali, pero minsan ay nasa mga tao na."

Anong klase silang mga namumuno. Doon niya talaga napapatunayan na kahit anong galing mamuno ng nasa taas kung nasa baba naman ang may problema ay hindi gaganda at hindi uunlad ang bansa. Patuloy pa ring maghihirap ang mga tao. Patuloy paring maghihirap ang mga mahihirap. Bigla namang nagpalakpakan ang mga tao dahil sa sinabi niya.

Sa wala naman akong choice, kundi patulan nga ang bagay na ikakaligaya ng pamilya ko. Masaya ka rin ba? Para sa pamilya ko magiging masaya na lang din ako. Hindi pa nga ako nakakalayo sa lugar narinig ko ang malakas na tunog nang parating na chopper. Hindi lang isa kundi tatlo. Haist. Aksaya lang talaga ng gasolina tayo niyan. Nakita nang may crisis na naman tayong haharapin dahil lang sa ginagawa ng Presidente ng isang bansa. Ang mahal ng gasolina ngayon!

Para sa mga bansa na naglunsad ng digmaan, ang mga bansa na umamin sa pagkakamali nila at aktibong nagbayad ay papatawarin ng karamihan ng tao, habang ang mga bansa na hindi nagsisi at hidi inamin ang mga pagkakamali nila ay ipapako sa haligi ng kahihiyan. Sa puntong ito, hinarap ni Kathleen ang mga media reporter at nagpatuloy, “Dito, gusto kong ideklara nang taimtim na hindi lang namin sinusubukang lutasin ang lahat ng problema gamit ang pera, ngunit gusto lang naming subukan ang lahat ng makakaya namin para bumawi dahil sa sakit na binigay ni Homer sa mga pamilyang ito. Sa parehong oras, hindi kami nangangahas na humingi ng patawad mula sa pamilya ng mga biktima, pero umaasa kami na matat

Ngali-ngali na niyang suntukin ang mukha ng kaharap. Kaya walang asenso ang bansang ito dahil sa mga ganitong klase ng tao. Imbes na tulungan at turuan ang mga taong kagaya niya ay minamata pa. Paano uunlad ang isang komunidad kung may mga sakim? Paano aangat ang lahat kung hindi magtutulungan paitaas?