Novel & Cerita Kamay Na May Dextrose

kaagad ko ding sagot. Tinulungan niya akong makabangon ng kama. At nang makita niyang ubos na ang dextrose na nakakabit sa akin, kusa na din niyang tinanggal iyun. Para daw makakain ako ng maayos.

Napatingin naman siya sa akin. "Your dextrose is already empty." makabuluhang sambit nito. Napakunot-noo naman akong napatingin sa dextrose kong nakasabit sa isang stand sa tabi ng higaan ko. Ibinalik ko ang tingin ko sa kaniya, nakita ko ang pagngisi niya sabay ayos nang pagkakaupo sa tabi ng kama at abot ng kamay ko na may swero.

ani ko. Tuluyan na nga kaming nagpaalam sa isa't isa ni mommy. Pagdakay iniwas ang tingin kay Royce. "Alis na tayo," ani Royce saka lumabas ng silid na kinaroroonan ko. Mayamaya ay pumasok ang isang nurse. Ngumiti siya sa akin at gano'n din ako sa kanya. "Tatanggalin ko lang po itong dextrose sa kabilang kamay niyo, ma'am."

pagsumamo niya sa mga ito. “Miss, hindi makabubuti sa iyo ang gagawin mo. Huwag kang mag-alala, gagawin namin ang lahat ng aming makakaya para matulungan ang mga magulang mo. Pero sa ngayon, ikaw muna,” sabi ng babaeng naglagay ng dextrose sa kaniya sa loob ng ambulansya. Magsasalita pa sana siyang muli nang biglang umikot ang paningin niya. Kasunod noon ay nawalan siyang muli ng malay.

May mga medical equipment rin sa loob gaya ng oxygen tank, sabitan ng dextrose at heart rate monitor. "You're home." Awtomatikong napunta ang tingin ko sa nagsalita. Iyon ay walang iba kundi si Oryrius Delacorte na nakahiga sa kama. "You didn't know how much you made me happy." Bumangon ito sa pagkakahiga. "May sakit ka raw." Mahinahong turan ko. Napansin kong may nakakabit sa kamay niyang dextrose.

Kahit na negative na ako ay naka protective suit pa rin para sure na safe. "Talaga? After five days pa ulit malalaman ang result 'diba?" nae-excite kong saad. Oxygen at Dextrose lang ang mga nakakabit saakin ngayon kumpara nung mga nakaraang araw na sobrang daming aparatos ang nakasalpak sa katawan ko.

Sa gilid ng aking mata ay nakita ko ang dextrose na nakakabit sa akin. Inalalayan niya ako na tila isang mababasaging kristal pamula sa pagbangon hanggang matapos uminom ng tubig. Nang matapos sumimsim ng tubig ay gumaan ng kaunti ang pakiramdam ko. "B-Bakit may dextrose? Ano daw ang sakit ko?" Hindi ko man nakikita ay alam kong namumutla na ako. Ayoko nang nagkakasakit ako dahil ayoko sa ospital.

Kinamusta siya nito na may magandang ngiti. "Ma'am Caballero? Ito po ang gamot ninyo. Take this trice a day po, after meal. At saka maglalagay po ako ng anti-biotech sa dextrose niyo po ha? Medyo masakit ito pero tiisin lang." "Sige ayos lang—" "Wait! What is that?" "Iñigo! Anong ginagawa mo?!"

I woke up still feeling a bit dizzy. Medyo mabigat pa rin ang katawan ko pero hindi na kasing-bigat noon. Nalanghap ko ang pamilyar na amoy ng ospital. Nang imulat ko ang aking mga mata ay bumungad sa akin ang puting kisame. Ipinilig ko ang ulo ko sa tabi at nakita ang kapatid kong payapang natutulog habang nakahawak sa kamay kong may nakakabit na dextrose.

Huminga ito nang malalim, hawak pa rin ang kamay ni Mark at tumingin sa kanila, "Paano siya nakakatagal na walang kain?" Kumalas ng yakap sa kaniya si Hivo, at huminga nang malalim saka sumagot, "Because TPN is passed through dextrose, it has nutrients that can maintain the function of the human body but it cannot 100% sustain the body's needs—kung baga ang gamot ay alalay lang at kailangan niyang magising as soon as possible." Gusto niyang manlumo sa sagot nito.