Katangian Ni Tiya Isabel นิยาย & เรื่องราว

"Oh how? Please tell me. I want to know.." So ako naman nagkwento na, wala akong kinalimutan na kahit maliit na detalye sa mga pinagdaanan namin na dalawa ni Isabel. Puro tawa lang ang narinig ko kay Tita Eve. She is such a joyful soul. Medyo malayo sa character ni Isabel pero may bigla akong naalala sa kanya but i quickly pushed at the back of my head. What's belong to the past ay hindi na dapat binabalikan. "Si Isabel kasi nagmana yan sa dad nya. Always serious." Nakangiting paliwanag ni Tita Eve. "While my eldest is more like me." She looked at me. "Happy go lucky."

“Hayaan muna natin siyang magpakasaya...” Nagbaba siya ng baso at bahagyang lumapit sa mesa. “Gusto kong makita kung hanggang saan siya tatakas. Hanggang kailan niya kayang magpanggap na okay siya.” Tumingin siya muli kay Isabella, at bahagyang sumilay ang isang mapanganib na ngiti sa kanyang labi. "Mas masarap kunin ang isang bagay... kapag akala ng lahat, malaya na siya."

Mamamatay muna siguro ako bago ako aminin ‘yon sa harapan niya. “Ysabella is it?” I nodded. “Napaka bagal ba nitong apo ko para tumagal na walong taon ang paghahanap niya sayo?” dagdag pa niya. “Hindi naman po lo, sadyang magaling lang po akong mag tago,” naka ngising sagot ko. Humakhak ito kaya lumapad ang ngisi ko, naramdaman ko rin ang pag halik ni Ignacio sa gilid ng noo ko.

"Pero kakabalik lang ni Anton..." "Anong alam mo?" singhal ng matanda. "Tanga 'yang batang 'yan. Kung makipaghiwalay si Isabel, may chance si Chang." Kinabukasan, dumating si Isabel sa Santos residence matapos siyang ipatawag ng patriarch. Sa gate pa lang, nakita niya sina Anton at Anna—magkahawak-kamay, parang bagong kasal. Nagtagpo ang mga mata nila. Walang salitaan, pero parang may apoy sa pagitan.

Nang-hihinang pagtatawag saakin ni papang kaya agad naman akong lumuhod sa kanyang kahoy na kama. "Pang.." Garalgal kong sagot. "Ysabel, mag-impake ka ng gamit mo at maya-maya ay may susundo sa'yo na kaibigan ng mamang mo. Daladalhin ka niya sa Manila upang makapag-aral doon." Balisa niyang saad at takot na tumingin sa paligid.

Pasensya ka na sa mga kathang isip kong ito Wari'y dala lang ng pagmamahal sa iyo Ako'y gigising na sa panaginip kong ito At sa wakas ay kusang lalayo sa iyo, lalayo sa. Naalala ko si Gabriel sa kantang ‘to. Iyong mga kalokohan namin noon. Kung paano siya tumawa sa mga korny kong jokes. I really miss him. Hindi dahil gusto ko siya, kung ‘di dahil kaibigan ko siya. Kaibigang nagparamdam sa akin ng pagmamahal at pag-aalala. Pero kahit sa'n man lumingon Nasusulyapan ang kahapon

ISABEL "Diyos kong bata ka, saan ka nanggaling at ngayon ka lang? pinag-alala mo ako ng husto!" nag-aalalang boses na iyan ni yaya Lorna ang agad na sumalubong sa akin pagkabukas na pagkabukas ko pa lang ng aming pinto.

Kaya hindi talaga ako kumbinsido na pamangkin niya ang magandang babaeng ito. Nakita ko si Bella na napatingin sa akin. 'Who are you Maria Isabella Cortes?'

Nabigla ito at agad na tinawag siya. “Sabel? Sabel! Bakit ka nandito?” Alam ng buong barangay na ikinasal si Isabelle kay Andres kahapon lang. Mahigit sampung taon nang nakatira si Isabelle at ang kanyang inang si Marita sa bahay ng tiyuhin nilang si Carlito. Kaya’t nang biglaang ikasal si Isabelle sa anak ng mga mataas na opisyal, ikinatuwa at ipinagmalaki iyon ng buong pamilya Reyes.

Kung nakamamatay lang ang tingin nito ay pareho na silang nabuwal. "Tiya, auntie, o tita, ano nga ba ang mas tamang itawag ko sa 'yo?" sarkastiko na tanong ni Kaizer kay Isabel. "Ano ang sinasabi mo?" nang-iinsulto rin na tanong ni Isabel. "Kailan pa ako nagkaroon ng pamangkin na katulad mo?" Nagkatinginan sina Kaizer at Kryzell. Nagulat sila sa sinabi ni Isabel. Paano nitong hindi alam na may anak ang kapatid nito?