روايات وقصص ضمن Katangian Ni Tiya Isabel

Napatawa naman ng kaunti si Isabel. “HAhahha, ayos lang naman siguro ehh. Isa pa, kasal lang naman tayo sa papel ehh. Alam kong labag din sa kalooban mo, kaya wala naman kailangan baguhin. Ninong kita at inaanak mo ako. Ayos naman na ‘yon, kasi ‘yon naman ang katotohanan ehh,” tila pagrereklamo pa ni Isabel. Imbis na ikatuwa ni Ryan ang pagngiti niya, ay naghatid lang ito ng inis sa damdamin niya.

KAILANGAN NG STRIKTONG PATNUBAY AT GABAY ( STRONG PARENTAL GUIDANCE) °°°° Si Isabel Javier ay isang probinsyana. Laking mahirap pero puno ng pangarap. Sa edad na bente dos napilitan siyang lumawas ng Maynila para maghanap ng trabaho dahil sa kahirapan nila. Panganay sa apat na magkakapatid. Ulila sa ama at may malubhang sakit ang kanyang ina. Sa kanyang pakikipagsapalaran sa Maynila. Isang matalik na kaibigan ang may mabuting loob na nag alok sa kanya ng trabaho, bilang private maid ng isang bilyonaryo.

nahihiya pang tanong niya. “Ay, wala naman, wala,” umiling-iling si Tita Isabella. “Mukhang napagod ka kagabi, kaya sige’t kumain ka pa ng marami!” hindi nawala ang ngiti nitong iyon na parang mayroong pinapahiwatig. “Selya! Maglagay ka pa rito ng mga putahe nang makakain pa si Celeste.” “Opo, Senyora~”

"Nakatayo ka pa rin ba diyan? Gusto mo bang makita akong mamatay dito?" Bumangon si Isabella mula sa lupa, tumakbo siya sa gilid ni Nicklaus, yumakap sa kanyang baywang na parang natatakot na himatayin siya anumang oras. "Tito Carlos, nasisiyahan ka ba dito?"

Tanong ni Isabel na sunod sunod ikinatango nito. “Pero bakit po kayo nandito? Paano po kayo napunta dito?” Kunot noo na tanong ng bata sa kanila. Nagkatinginan silang magkapatid dahil doon at ngumiti. “Kamukang kamuka mo talaga ang mommy mo noong bata pa,” sabi ni Thalia sa kaniya na lalong ikinataka ni Celine. “Anak, ako ang ina ng mommy mo. I am your lola Isabel at ito din ang lola Thalia mo dahil kapatid ko siya.”

Nahihiyang natawa si Isabela at agad na ibinaba ang tinidor. “Andiyan pala kayo, Tita...” “Sige lang, tuloy niyo lang ’yan! Huwag niyo akong intindihin, kukuha lang ako ng tubig para mahulasan sa kilig,” natatawang sabi ni Tita habang kumikindat sa amin. Hinawakan ko ang kamay ni Isabela sa ilalim ng mesa at pinisil ito. Sa kabila ng panunukso ni Tita, hindi ko inalis ang tingin sa kanya.

sabi ko sa paos at putol-putol na tinig Biglang nagsalita si Tiya Isabel na nasa tabi ko, puno ng panunumbat ang tono, "Thalía, gaano ba ka-busy si Isagani? Pitong araw nang walang paramdam. Wala man lang respeto sa nanay mo." Napangisi nang mapait ang pinsan kong si Mutya. "Ma, hindi lang naman sa pamilya ni Thalía ang hindi pinapahalagahan ni Mr. Castillo—pati na rin siya mismo. At siyempre, pati ang batang dinadala niya sa sinapupunan."

Hindi siya pinalaking ganun. "She's my little sister," simpleng sagot ng kuya niya pero rinig niya sa timbre ng boses nito ang pag-aalinlangan doon. What now? Nahihiya itong ipakilala siya? "Oh.. You have a little sister here? I thought they're all in Costa Rica?" si Kath na halata ang pagkamangha, tumitig pa kay Isabelle na parang ini-exam-in mula ulo hanggang paa.

Pero sapat na ang katahimikan niya para sabihin ang lahat. *** Maya-maya, matapos umalis si Nina at muling binalot ang condo ng katahimikan, tumingin si Isabelle sa kaniyang cellphone. May bagong mensahe mula sa kontak na matagal na niyang hindi nakikita. Si Tita Liza. Maikli lang ang mensahe. At ramdam niya ang panlalamig mula roon. [Still in Europe for work. We’ll talk when I get back.]

Nang makalapit na sila sa mga ito. "Ah, Chocolate mga kaibigan ko nga pala si Bryan, Jake, at si Carlo!" Nakilala mo na sila sa kasal ni Isagani at ang kaibigan mong si Rizza." "Oo! sagot pa nito sa kanya. "Hi, kamusta po kayo?! Magalang na wika ng asawa sa mga kaibigan niya." "Hello! Sabay-sabay na bati ng mga kolokoy, niyang kaibigan.