Novel & Cerita Katangian Ni Tiya Isabel

Para siyang mababaliw sa kakaisip kung bakit, kung bakit ito aalis at iiwan siya. Tumakbo siya patungo kay Candida at mabilis iyong pinatakbo patungo sa mansiyon ng mga De Catalina. Hapon na dahil iyon ang oras na itinakda nila para sa kanilang kasal dahil gusto nilang bisitahin ang paglubog ng araw sa gitnang parte ng dalawang bundok sa dulo ng Isla De Kastilyo kung saan ang naging paborito nilang tagpuan noong nililigawan niya palamang ito.

"Anong balak mo?" Siyempre, may kapalit ang kaunting kasiyahang kaniyang ibibigay. Mahal niya si David bilang pinsan ngunit siya ay Isle mula sa dugo at laman. Ang mga Isle ay oportunista. "Magpapanggap siyang ako. Hindi didikit lagi sa `kin si Maman. Makikipag-usap siya sa mga posibleng kasosyo ng Isle Jia. Magpapalit kami ni David ng damit. Lalabas siyang babae."

she said again. Dahil sa sinabi niya ay nabahala akong bigla. She’s right. Baka mapahamak si Selene. Alam ko ang ginagawa ni Isabella noon pa man, at alam kong delikado pa rin siya. Iyon din ang dahilan kaya nagkaroon ng usapan noon sa pagitan ng pamilya nila at pamilya namin. Hindi naman lingid sa lahat na gusto talaga ni Isabella si Kuya. Alam iyon ng lahat, pero ang alam din nila ay tumigil na siya, para sa katahimikan ng lahat, pero hindi, alam naming hindi siya tumigil. “Nagagawa niya kaya ang mga iyon dahil kay Tita? She supports her, si Tito at Lionel naman ay neutral lang hindi ba?” she said again.

Bakit ito umaamin sa buong bulwagan? At ano ang sasabihin nito? Aaminin ba nito na ang kahalikan ay si Kiel Blaze? Sa kabila ng lahat ng pagtatanggol niya, pipiliin pa rin ba nitong sirain ang sarili? ***** Nakita ni Ysabel ang tensyon. At agad siyang sumingit, kunwari’y nag-aalala. “Alam kong galit ka sa akin,” mahinahon niyang sabi, “pero matagal na akong sumuko kay Xavier. Gusto ko na lang kayong maging masaya.”

Kabaliktaran naman kay Isabella. Nangayayat ito dahil halos isinusuka niya lahat ng kinakain. Matamlay din ito na napipilitan lang kumain dahil katulad ko ay. . . buntis na rin ito. Hindi pa raw alam ni Typhus ang tungkol sa pagbubuntis niya kaya magkaagapay kaming dalawa na iniraraos ang bawat araw.

Ang mga lalaking humahabol dito ay galit na galit, sumisigaw, determinadong tiyakin na walang sinuman sa kanilang dalawa ang mabubuhay ngayong gabi. Sa pagitan ng mga matatalas na pagkislap ng kidlat, nakita ni Isabella ang huling sulyap ng kaniyang kakambal. Lumingon ito sa kaniya. Duguan ang mukha nito pero may tapang sa mga mata. “Isa... be good. Huwag kang lalabas diyan.” Tuluyang lumabo ang paningin ni Isabella dahil sa walang-tigil na pag-agos ng kaniyang mga luha.