Keep Me Sane Mga Nobela at Kwento

Worse, and more terrifying personality. I immediately felt fear and nervousness, not only for myself but also for others—For Theo, I was afraid I might get hurt or worst I might kill him! At that thought I seemed to come to my senses. "Calm down Hope, don't think anything. Peace your mind, don't let your guard down. You can fight it. You can." I said softly as I repeated it until I could return home. I immediately drank cold water to get acquainted with what was happening, I shouldn't have to think about things first. It won't happen if I'm afraid, I probably won't be able to do it again or have a new personality.

sa sinabing 'yun ni Calvin feeling ko gumaan ang loob ko. I will always remember that im safe, when this two billionare is always there for me.

pag-amin ko bago ko pa napigilan ang aking sarili. “Kung gayon, matuto kang mag-isip nang maayos.” Nanatiling kalmado ang kanyang boses, halos klinikal. “Sa isang pagsusulit, magkakaroon ng ingay, pressure, at limitasyon sa oras. Kung ang presensya ng isang tao ay sapat na para masira ang iyong pokus, babagsak ka ulit. Magpatuloy ka. Mula sa simula.”

mahina kong saad. Bigla niya akong tiningnan. “Don’t say that. You help me more than you think. Your presence alone keeps me sane.” saad nito. Ewan ko ba, pero sa simpleng linyang iyon ay parang nabawasan ang takot ko. Lumapit ako sa kanya at niyakap ito. “Hayaan mo muna akong yakapin ka kahit sandali lang.” saad ko, saka siya niyakap ng mahigpit.

Naliligaw ako. Anuman ang mga susunod pang mangyayari ay isa lang ang nasisiguro ko: nasa tiyak na kapamahakan ang buhay ko. Ipaubaya ko man ang sarili ko sa kanila o gumawa ako ng hakbang ay parehas lang may posibilidad na mapahamak ako. Kaya mas okay na siguro na gumawa ako ng para magbaka sakali na maililigtas ko ang sarili ko. It's better to be in trouble by doing something that could make me possibly safe, than being in a situation such as this and letting these two make unwanted things in me.

Napapraning na ako na ewan. Gusto kong makalayo, all I want is to have a peace of mind. Ayoko munang makita sila dahil mas lalo akong napapraning at bumabalik rin lahat ng sakit, pighati at konsensyang nararamdaman ko. Kaya nga ako nandito kina Ann para makaiwas, but now he's here.

“Ingat ka, anak. Wag ka masyado magpagabi.” Ngumiti ako kahit may kung anong kirot sa dibdib ko. Alam kong worried siya lalo na’t wala si Kalix. Pero kailangan ko talaga ‘tong gawin. ‘Yung studio na ‘yon… kahit papaano, sanctuary ko pa rin. And maybe, being there—even for a little while—could help me breathe.

Tumango naman ako. "Maselan ang pagbubuntis mo kaya iwasan mo ang mga bagay na makakapagpastress sa 'yo kung ayaw mong maulit ulit ito or worse baka mawala ang baby mo. You need to take care of yourself."

Nung una masaya pa ako pero ngayon nakakapagod pala simula nung iniire at mailabas ko ang kambal walang araw na hindi ko minura at pinatay si Cassius sa isip ko. Doon ko nalaman hindi pala biro ang maging ina lalo na kung magisa ka lang at dalawa ang inaalagaan mo halos mapabayaan ko na ang sarili ko dahil sa parang nananadya pa ang dalawa at salitan lagi sa pagiyak. At hindi lang doon natatapos ang problema, dahil ang mahal mahal ng gastusin napakadaming bibilhin kung minsan nga ay naiiyak nalang ako sa kawalan dahil sa labis na frustration.

Magiging masaya na rin ako, kahit pinapatay ako nang lungkot. Pinahid ko ang luhang naglandas sa'aking mukha. Ayokong may maka kita sa'akin na ganon ako. Devasted at kaawa awa. Simula nang namatay si Sandy, naging workaholic ako. At hindi ko iniisip ang pagod, pakiramdam ko na manhid na ang buong katawan ko at wala nang pakiramdam pa. At ang mali ko lang ay masyado kung inaabuso ang katawan ko. Kaya ayaw ko nang maulit pa 'yon, lalo na kailangan pa ako nang pamangkin ko at hindi ko pa nakikita ang ate ko. Nang medyo na relax na ako bumalik ako nang venue at naki inom nang alak.