Keep Me Sane Mga Nobela at Kwento

“You sure, miss? Kanina ka pa rito.” My brows furrowed. Medyo marami na nga ang basong nasa harapan ko, pero parang hindi pa naman ako tinatamaan. I still feel fucking sane. In fact, too sane that everything still keeps running in my mind. “I’m still sane. And… I can still fucking pay kaya maglapag ka pa ng inumin,” I said.

Pero lowkey, pakiramdam ko bawat sulok ng kwartong ‘yon ay may matang nakabantay sa akin. The note from Medusa remained hidden, a constant reminder of the dark reality na pilit kong iniiwasan para lang hindi ako mabaliw habang nagpapagaling. Ang tanging thread na nagpapanatili ng sanity ko throughout the entire recovery period ay si Yuzu, ang nag-iisa kong best friend. Siya lang ang pinapayagang bumisita sa akin, though kailangan niya muna dumaan sa nakakalokang strict security protocols bago makapasok.

Paano niya pinananatili ang gayong kalmado, kahit na sa harap ng sarili niyang dalamhati? Ito ay isang lakas na kinaiinggitan ko, ngunit hindi ko maiwasang makonsensiya sa pagpapawalang-bisa nito. Nahulog ako sa isang pattern ng pag-asa sa kanyang katatagan, alam kong dadaanin niya ang pasanin ng aking mga insecurities nang walang reklamo.

I was a witness too, because I even experienced how it could turn your world upside down—how it could make you do things you never thought you would, how it could make you weak and strong at the same time. “Reizzan’s presence is my peace, my sanity. Kapag nandito siya, everything feels lighter, mas madali, mas may sense. Pero kapag wala siya… parang loading palagi ang utak ko. Saka iniisip ko pa lang na dalawang linggo? Fck, isang araw nga hindi ako makatagal.” Napailing siya at napabuntong-hininga, saka uminom ulit ng alak. Hindi ko naman napigilan na mapangisi.

malungkot niyang wika. I leaned on his chest. Ngayon ay nakayakap na siya sa akin. He is my sanity. Kahit na may hinaharap ako ngayon na hindi ko matukoy kung ano, isang yakap lang ni Farris ay nawawala ang takot ko. Para siyang gamot na pampakalma kapag dumarating ang panic ko. “Sabi mo sa akin, pinapayagan mo ako,” sabi ko. “You even told me to go so that I can see new and calm environment,” dagdag ko pang sabi.

At alam kong dahil 'yon sa mga gamot na iniinom ko. Para akong naka-set as a timer, kailangang alerto at maaga sa pag-inom para sigurado. Sometimes, I wish I could wake up and just think of happy things instead of dwelling on fears. That's why I feel at ease whenever I'm with Sheids because I can freely be myself. He accepts me and will never let me down. Aalagaan niya ako. "Sige. Iiyak mo lang 'yan. Makikinig ako at hahayaan ka lang."

Walang katao-tao kaya napangiti ako. I really came here because somehow it would reduce my stress. I was really stressed earlier in the second step of likidong gamot. Nakakaubos ng pasensya ngunit buti na lang pursigidong masyado si Janus kaya kahit papano ay pinagpapatuloy ko pa. "Sulitin mo na ang pag-amoy sa mga bulaklak sapagkat ilang linggong mananatili kang nakatiwangwang sa paggamutan."

My stupidest method to lessen the drama. “Hundred and four, or nearer—kapag wala ka sa paningin ko, dinudumog na ako ng pag-aalala. Yeh, I’m bullshitting myself, but I’m just after your safety. How will I be your sanctuary kung wala ka palagi sa paningin ko?” Hirap niyang salaysay. I sighed. I long and audible. “Santayana needs you.” Tipid ngunit malaman. Enough reason para hindi na siya magdalawang-isip na bumalik ng probensya.

“Kira, alam mo bang halos wala na akong tulog? Every night iniisip ko paano kita mapoprotektahan. Kung aalis ka pa, para mong tinatanggal sa akin ang kapayapaan ko.” Napatingin ako sa mesa, ramdam ko ang guilt. “Hindi ko gustong dagdagan ang stress mo. Pero kung hindi ako aalis, ako naman ang mababaliw. Hindi ko kakayanin araw-araw marinig ang pangalan ko sa media, makita ang mukha ni Bianca na nakangisi na parang siya pa ang tama. I need to stay sane—for me, for you, and for the baby.”

"Maraming salamat sa pagbisita niyo ulit, Mr. Samonte. Please huwag niyong kalimutan ang habilin ko sa inyo, palagi kayong maaga matulog, iwasan na rin ang pag-iinom ng alak araw-araw. Ang sapat na pagtulog ay napaka-importante para sa mental health niyo, kung hindi naman kayo makatulog pwede kayong magpatugtog ng mga pampakalmang musika o 'di kaya'y bago kayo matulog ay magbabad muna kayo sa mainit na tubig para naman ma-relax ang katawan at isip niyo. Bigyan din ng oras ang pamilya, pwedeng mag-bonding at mamasyal every saturday. Huwag ding kimkimin ang problema at emosyon, mas mabuting kausapin ang asawa o kaya mga kaibigan para naman maiwasan ang anxiety niyo." Napatango na lamang si Mr.