Keep Me Sane Novels & Stories

Ngunit mabilis kong inipon ang aking sarili, pinipigilan ang pagkabalisa. "I'm so sorry, Stanford," sabi ko, sinusubukan kong panatilihin ang kalmadong tono sa kabila ng kaguluhan sa loob ko. "This is terrible news, and I can only imagine how stressed you must be feeling right now. Don't worry. Everything will be fine. Malalaman natin kung sino ang responsable."

🍁🍁🍁 "When I choose to remove someone from my life, it doesn't mean I hate them. It means I respect myself." -Klara Santos. A YEAR LATER "BREATHE freely and go with a peace of your mind and feel the presence of positivity." I close my eyes, I breathe deeply and let go of the negative vibes as the specialist of psychiatrists ended the seminar. A Mindful Self-Compassion's theme. A program to help those people to alleviate compassion fatigue. Nakapikit pa ako at ninanamnam ang sobrang gaan ng aking pakiramdam. "Are you feeling better now?" Napadila ako ng mga mata nang magsalita ang tao sa tabi ng kinauupuan ko.

Kilala ko ang bawat pagbabago ng tono niya kahit gaano kaliit. At kanina, may crack. Hindi obvious. Hindi dramatic. Pero nandoon. Distracted. Parang may hinahabol na hindi niya maabot. Ibinalik ko ang phone sa mesa ko at tumingin sa repleksyon ko sa glass wall ng opisina. Calm. Polished. In control. Ganyan dapat. Ganyan ko siya pinanatili. Hindi ako galit. Hindi ako nagseselos.

“Sige, sige, hindi na ako titingin.” Habang nagsasalita, nagpatuloy si Darryl sa kaniyang mga sinsabi, “Pumasok ka na sa psychotic break. Malalagay sa panganib ang buhay mo kung hindi ka magagamot sa tamang oras. Ituturo ko sa iyo ang paraan kung paano mo magagamot ang iyong sarili… Ilipat mo ang iyong enerhiya sa itaas ng iyong small intestine bago mo ito dahan dahang ilabas sa iyong katawan.” Pagkatapos ng isang minuto, nagsabi si Darryl ng sunod sunod na instructions bago nito sabihing, “Makakawala ka sa panganib sa sandaling magawa mo ito.”

Ang sarap pala sa pakiramdam kapag malayo ka sa problema, yung tipong nakakatulog ka ng maayos at hawak mo rin ang oras mo. Sa buong buhay ko, ngayon ko lang naranasan na magbakasyon. Ngayon ko lang naranasan na asikasuhin yung sarili ko. Maaga man akong namulat sa kahirapan at pang-aabuso, alam ko sa sarili ko na siguro nga kaya binigay yon sakin para hindi ako manghina. Dahil ang reyalidad pala ng buhay ang mas magbibigay sa atin ng pagsubok. Niyakap ko ang aking sarili. Tanaw ko ang kulay asul na karagatan mula rito sa balcony. Ang gaan sa pakiramdam na nakakalanghap ako ng sariwang hangin dahil ang nakagisnan ko ay halos puro usok ng sigarilyo, amoy ng alak at marijuana. Akala ko magigin

Umiling agad ako at ngumiti. "Hehehe, wala po manong, may inaayos lang po ako dito sa gamit ko," pagpapalusot ko. Sana naman ay maniwala siya, para hindi na siya mag-alala pa. Ngunit, ano na ang gagawin ko? Baka mamaya bigla akong makita dito ni Aljur. Ede, malagot pa niya ako? Isipin niyang, hindi ako nagpaalam sa kaniya. Lagot talaga ako nito ehh. --- Huhuhu! Bakit kasi hindi man lang niya binasa ang message ko. Isa pa self, hindi mo kailangan na matakot sa kaniya. Wala ka naman kasalanan ehh. Kaya, kalma lang, kalma. Enhale, exhale, enhale, exhale. Nang makahinga na ako nang maluwag. Inayos ko ang sarili ko. Hindi ako dapat na magpadala sa kaba ko. Kung sakaling mapagalitan ako ni Aljur n

Ang bawat araw ay nagiging pakikibaka: pigilin ang pagsusuka, kontrolin ang antok, itago ang pagkabagot at iritasyon. Kahit na nasa opisina ako, parang gusto ko lang humiga at matulog sa kahit saan sa upuan, sa mesa, sa sulok ng opisina basta’t makalimot muna sa pakiramdam ng katawan ko na hindi ko maintindihan.

Impeccable as always. After a long day of work from V. C. U, dumiretso agad ako sa Wintersea to meet Keiko-san. I'm very exhausted and I really need a sleep, but my mind was just so caught up that I can't even close my eyes for a second because something was bothering me. Hindi ko lang ma pinpoint kung ano nga ba ang bumabagabag sa'kin.

Mahinang bulong nito sa akin na pakiramdam ko kung hindi ako naging attentive ay hindi ko yun maririnig. Napalunok ako. I like this feeling, but it scares me the same time. I am trying so hard to stop this feeling. I am scared of it. It is like a poison that has no antidote. I am afraid that I keep falling to a deep shit. I don't want anything that holds me back from coming back to earth. I don't want it. I am afraid that I will loose my sanity because of it.

baka pakialaman niya ang bookshelves ko, mahirap na. Buong maghapon yata kaming naglilinis at hindi ko siya pinalalapit sa bookshelves ko. Hindi niya naman nahalata. "Stay hydrated," tugon niya sabay abot ng tubig sa'kin. Kinuha ko ito at ininom. Nandito kami sa kusina, nakaupo. Gagawa raw siya ng snack namin. Gusto ko lang naman tinapay na may itlog. Nagkicrave ako dun. Gosh! Hindi naman kami tumataba ni Third kahit lockdown kasi palagi niya akong niyayayang mag-excercise. Minsan, nagzuzumba kami. Mabuti rin daw kasi ang excercise to prevent anxiety and depression.