Keep Me Sane Mga Nobela at Kwento

Mas maingay at mas makulit pa ako sa kanya. Knoxx is the reserve type while I'm the out going. Baliktad nga, kasi sa aming dalawa, parang ako yung walang sakit. Kapag nasa mood ako, ako yung maingay, magulo at makulit. Minsan lang naman ako nagiging tahimik kapag ganito lang na mabigat ang pakiramdam ko. "How's life, Knight Wharton? I heard you and Caren are--"

To give the justice they need 3 Although it's not great the way i planned 2 I know they're now happy and contented 1 They can definitely REST AND PEACE Nakangiti kong pinikit ang aking mata sa hinintay ang magiging mitsa ng aking buhay... ******* Dahan dahan kong imunulat ang aking mata ng marinig ko ang isang boses ng babae na hindi kalayuan sa akin. Sinubukan ko igalaw ang aking katawan ngunit hindi ko kinaya dahil sa sobrang sakit ng aking nararamdaman 'D*mn I am alive?!'

Hindi ko kasi talaga alam kung bakit ganoon ang daydream ko, it's very unusual especially we're not really in good terms. Hindi ko maintindihan ang pagbabago ng mood ko kapag nasa paligid siya. I can't think straight. I heavily sighed and forced to calm myself. Nag-inhale and exhale ako sa harap ng salamin at mahinang sinasampal ang sarili na para bang magigising sa kahibangan. I feel anxious yet calm at the same time but I still decided to come out.

mahinahong sagot ko. Bahagyang kumunot ang kanyang noo. "Then why did you suddenly cut me off?" "I was busy," simpleng sagot ko. I was busy taking deeper breaths. I was busy distracting myself. I was busy finding a way to relieve my anxiety. I was busy silencing all my irrational thoughts. I was busy watching my whole world fall apart. And I was busy telling myself it will all be okay.

Mahina akong natawa, at palagi namang ganito ang scenario na ako na naman ang muling nahuli sa amin. Simple lang ako ngumiti nang maramdaman ang tahimik ng paligid. This feels peaceful but sad at the same time. Peaceful because no one can enter your life and sad because you're just you, and no one can understand you. But for the sake of peace of mind, I would rather stay in that ideal kind of life. Well, I wished I can pick, but there's nothing I can do because here I am.

Pasimple akong napahinga nang malalim at saka ipinagpatuloy ang ginagawa. “Kung sakaling hindi pa rin maayos ang pakiramdam mo hanggang mamayang gabi, huwag ka na munang pumasok bukas,” saad ko na lang para i-distract ang sarili ko. “Ako na ang bahalang magpaalam kay Perseus.”

madamdamin kong sabi. "At magdadrama ka na naman ba?" "Ngayon nga lang ulit ako nagdrama, bawal ba?" nguso ko. "Sanayin mo na lang ang huwag magdrama at huwag mag-overthink. Nakakasama iyan sa kalusugan mo," concern na sabi nito. Alam kasi nito na very emotional ako at nagkaroon ng depression, kaya mahina talaga ang loob ko. Kahit gusto ko man maging matapang, ay hindi ko magawa kapag umatake na ang anxiety at depression ko.

I hope I was wrong, ayaw kong mag isip ng kung anu-ano pero hindi ko maiwasan. "Calm down Celeste. Inhale....exhale...inhale....exhale" pinakalma ko puna ang sarili ko bago ako lumabas ng banyo. My eyes is a little bit swollen. I try to avoid Keith eyes, even I'm not looking at him I can sense that his confuse at marahan akong pinagmamasdan.

Minsan, kahit kasalanan man sa Diyos, ay napapa hiling si Belen na sana, si Nica nalang ang kanyang anak at hindi si Barbara. Nasa loob na ng malaking van si Barbie. Papunta ng sila ng Makati para sa pictorial ng bagong swimwear na pag aari ng isang malaking kumpanya sa America. Hindi siya makapag focus. Hindi mawaksi sa isip niya ang maamong mukha ni Nica. Ang nakatago nitong ganda. Sabay silang lumaki ngunit bakit ngayon lamang niya ito napansin? Imbes na matuwa ito ay iba ang naramdaman nito. May namuong selos ito sa tinuturing na kapatid. Pilit niya itong iwakli. Alam niyang hindi tama ang nararamdaman niya. bakit ba siya nakakaramdam ng bigla? Insecure ba siya? Of all people, kay Nica p

“Dito na pala ang bahay mo ngayon?” Napabalikwas ako’t na-upo, sapo ko ang aking dib-dib at nagpalingon-lingon sa paligid. Boses ng tao ang narinig ko, hindi yun guni-guni! Kapre? Kapre nga ba?! Shooot! Si Phineas Fuchs, nakasandal sa haligi habang humihigop ng kape! Hindi ako nagdalawang-isip na ibato sa kanya ang yakap-yakap kong unan. “Phineas, ayaw kong mamatay dahil lang sa nerbyos!” Hindi nakatakas sa paningin ko ang ikinikubling ngiti sa labi ni Sir Phin habang sinasamaan ko siya ng tingin. Pabagsak akong nahigang muli saka inayos ang aking sistema. Inhale.... Exhale. Nakakainis! Nakahanap na ako ng peace of mind kani-kanina, eh, dumati pa!