Keep Silence Novels & Stories

Ang silencer ay nakakabit na. Dahan-dahan siyang umandar, ang kanyang mga mata ay naghahanap ng abnormality—non-working cameras, unattended vehicles, people na naghihintay. Ang Level 3 ay halos walang tao, na nagpapataas ng kanyang suspicion. Ang silence ay mas nakakatakot kaysa sa ingay. Sa gilid nito, nakaparada ang isang dark blue sedan, malinis, at mukhang rental car—ang clean car na inutusan niya. Ang mga windows ay tinted nang bahagya, at walang movement sa loob.

Umawang ang mga labi ko at may sinabi pero walang lumabas na salita. Dito ko lang pala siya matatagpuan. Pero hindi ko aakalain na babarilin ako. I didn't see that coming. May silencer ang ginamit niya. Wala akong naramdaman pero may narinig akong tumumba sa hulihan ko. Hindi ko na nagawang lingunin iyon dahil nagsalita siya.

Nanlalambot ang tuhod, walang magawa. Clinton slowly looked down at Cathy—isang basura sa kanyang paningin, at sa bawat salitang hindi niya masabi, mas lalo lamang siya nitong kinamumuhian. “You don’t deserve to speak. So I silenced you. And if I hear one more disgusting word from your mouth, I’ll have it sewn shut permanently. I’m not even kidding.”

buwelta niya sa naghahamong tinig. Sa loob ng ilang saglit ay hindi nakapagsalita si Ariella. Ni hindi ito lumingon sa kanya at sa labas pa rin ng kanyang kotse nakatitig. At dahil nga sa hindi agad nito pagsagot ay waring may nabubuong isang hinala sa kanyang dibdib. Hindi niya pa nga maiwasang mapaismid dahil sa naging reaksyon nito sa naging tanong niya. “You don’t have to answer. Your silence says it all.”

I unwittingly make an insulting glare at her. “Oh my God! Hindi ko alam na gan'yan pala kakitid ang utak mo.” “I dunno. Maybe." Tumahimik sya at humalukipkip. “See? Silence means yes!” medyo tumaas ang boses ko na pinagsisihan ko when she suddenly shrieked in her high-pitched tone. “Arrgh!!! Silence means I don’t give a fuck. Kung ‘yan ang iniisip mo, isipin mo na lang nang isipin.”

“I don't know what I can do to you if you still stay here,” “Tapos na ang fireworks.” He brushed his hair out of frustrations. “You don't understand, it's not just the noise—the silence.” Sinalubong niya ang mga titig ko. “The silence after the noise is the hardest to bear. Ang katahimikan pagkatapos ng mga ingay na iyon ang mas lalong nagpapabaliw sa akin, Bettina.”

Sa likod din ay sobrang tahimik. “Clear,” bulong ni Rafe habang unti-unting inaalis ang bakal na rehas sa drainage. Wala nang nag-utos sa aming dalawa, kumbaga ay alam na namin ang dapat gawin, para na rin iwas ang pagsasalita, iwas din sa ingay na puwede naming maging kamalian. Pagkalusot namin sa drainage, agad naming nilapitan ang pader. Ako ang nauna, hawak ko ang silencer-fitted pistol. Sumunod na rin agad si Rafe.

Kailan pa nagkaroon ng ganitong usapan ang mag fuck buddies? We just settled in the silence. We let it settle in between. Walang nagtatanong. Walang nagsasalita. Walang umiimik. At walang panghuhusga. Minsan talaga, ako na lang ang natatawa sa sarili ko, e. Sobrang busog na ‘ko sa mga salitang nilunok ko. Aba nga naman, oh. “Will you go with me?” He asked after a while of silence.

Ang bigat ng kanyang tinig ay parang sampal na hindi kailanman maririnig ng iba, pero ramdam ng kaluluwa. “I didn’t mean—” “No,” putol ni Aurora. “You didn’t see.” Tumayo siya, uminom ng alak, saka tumingin sa salamin ng bar kung saan nagre-reflect ang kanilang mga mukha. “Funny,” sabi niya. “I used to think silence was weakness. Turns out, it’s the sharpest weapon I own.” ⸻ The Silent Shift Sa labas ng bar, habang papalayo si Aurora, nag-ring ang kanyang telepono.

sabi nito saka walang sabing kinuha ang isang mahabang baril na kapit ng isang lalaki dito. binuksan nito ng bahagya ang kurtina saka tinapat ang dulo ng baril don. may parang telescope din na nakakabit dito na syang tinitignan ni eonni. maya maya ay sunod sunod ang pagpaputok nito. pero walang tunog. " talagang nilagyan ng silencer ng mga ugok para hindi natin marinig" sabi ni V na nakatayo na.