Keep Silence Novels & Stories

sambit nito over the device. Nagkaroon ng static sound at kasunod niyon ay isang halakhak, "busy ako, sabihin mo ayoko ng bisita pagkatapos niyan ay patayin mo na sila!" Nagagalak na utos ng nasa kabilang linya.

Abala na kasi siya sa pagbabasa ng chat. Sumama ang mukha ni Sereia nang makitang tinadtad na siya ng chat ni Linux. Hindi pa ito nakontento, tumawag din ito at nag-text. Binasa isa-isa ni Sereia ang mga mensahe nito. Alam niyang mag-iingay ito ng mag-iingay kaya habang nagbibiyahe na siya ay naka-silent mode ang cellphone niya. Hindi man niya inaasahan pero nagdududa na siya. Kaya mas pinili niya na patahimikin ang aparato niya.

Napakalapit ng pagitan, pero parang milya ang distansya. “You seem comfortable with Connor,” bigla niyang sabi, hindi tumitingin sa akin. Nagulat ako. “He’s your friend.” “Hm.” Isang tunog lang. Pero may laman. “He talks too much,” dagdag niya. “Maybe he just doesn’t like silence.” At doon siya napatingin sa akin. Matagal. Mas matagal kaysa nararapat. “Silence is necessary.” “Not always,” sagot ko bago ko napigilan ang sarili ko.

Parang may coordinated push. Basa lang si Elena. Walang galaw ang mukha niya. Walang pikit. Walang reaksyon. Tinanong siya ng app: Do you want to limit notifications? Hindi niya pinindot. Pinagmasdan niya ang screen na parang estudyante siyang kumukuha ng exam na alam niyang kaya niya. Nag-reply siya. “Don’t engage. Observe. Silence is the blade.”

wika nito at muling tumingin sa laptop niya. Inirapan ko ito “shut up” pabulong na panggagaya ko sa kanya “pwede naman sabihin na keep quiet para hindi masyadong harsh” dagdag ko pa at laking gulat nang masama na itong nakatingin sa akin. “Keep. Quiet” madiin na wika nito.

At doon, sa simpleng linya na iyon, may isang bagay na tuluyang nag-shift—isang tiwalang hindi na kailangan ipaliwanag. “Why are they quiet?” Ang tanong ni Ellen ay hindi galit— ito ay iritasyon. Sa conference call kasama ang legal team niya, walang sumasagot agad. “They’re not reacting publicly,” sabi ng isang abogado. “That’s not necessarily bad.” “Wrong,” putol ni Ellen. “That’s worse.” Tahimik ang linya. “Silence means preparation,” dagdag niya.“And preparation means they found something.”

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.

Biglang nag static ang screen. At nawala. Tahimik. Dead silence. Unti-unting humigpit ang kamao ni Logan. “This isn’t over.” Mahina. Pero mas delikado kaysa sigaw. Kasi ngayon— Hindi na lang siya naghahanap. Manghuhuli na siya. At kapag nahanap niya— Walang matitira.

At pagkatapos nga no’n ay tuluyan nang natapos ‘yong tawag. Inilagay ko sa silent mode ang cellphone ko para hindi ito gaanong makaabala sa mga customer kung may tatawag man ulit sa akin. At sa halip ay magvi-vibrate lamang kaya malalaman ko pa rin kaagad. Pagkatapos no’n ay nag-send nga ako ng message kay Josh tungkol sa kung saang lugar itong coffee shop na pinapasukan ko. Hindi naman niya iyon na-seen kaagad. Siguro ay busy na siya ulit ngayon at madami na ulit na ginagawa.

Maingat ang bawat kilos nito, ayaw magkaroon ng tunog ang bawat hakbang ng mga paa nito. Malakas ang naging pintig ng puso ni Gigi habang hinihintay si Silas na makalapit sa kan’ya. Ang alam niya ay nasa labas lang iyong tatlong lalaki na nagbabantay sa kan’ya. Tama lang na huwag talaga itong guwama ng kahit anong ingay dahil mabubulilyaso ang mga plano nito. Silas crouch down in front of her, his finger was still on his lips, telling her to not make any noise.