Kindergarten Quotes Graduation Novels & Stories

Unti-unti nang lumalawak ang mundo niya… Sa buong tatlong oras na program, napuno ng mga inspirational speech ang buong graduation ceremony. Ramdam ng bawat isang magsisipagtapos ang magkahalong lungkot at saya. Sa wakas… Naisara na ang kabanata ng libro kung saan itinuturing silang ‘bata’ ng lipunan. Pagkatapos ng araw na iyon, kailangan nilang doblehin ang kasipagan para maabot ang kanilang mga pangarap. Hindi na lang ito basta isang laro, nakasalalay na roon ang kanilang mga pangarap.

Naghahanda ako ngayon ng mga gagamitin ko sa graduation, ako lang naman ang mag aayos sa sarili ko at yung speech ko syempre kailangan kong ihanda. Kailangan kase mga magna cum laude may speech. Pagdating na pagdating ni kuya Jiro agad ko siyang sinalubong. “May surprise ako sayo.” “Hmm? Ano yun?” pagtataka niya. Pinakita ko yung list ng mga graduate, nakita niya na magna cum laude ako, ngumiti siya sa akin at iyakap ako ng mahigpit. “Proud of you.” Sambit niya, napangiti naman ako sa sobrang kilig ko kase naman nakangiti pa siya, halatang proud nga siya sa akin at masaya siya.

"Pagbalik mo ha pasalubong ko. Hahaha" "Hindi pa nga naalis pasalubong agad. Ikaw talaga. Hahaha" Nagkatawanan na lang silang dalawa. Hanggang sa makararing sila sa bahay nila. Lumipas pa ang mga araw at dumating na ang araw ng graduation nila. "CONGRATULATION SA ATIN !!!" Sabay sabay na sabi nila Bella, Myca, Kate at Colleen at nagyakapan pa sila.

Mabilis na lumipas ang bawat nga araw. At ngayon na nga dumating ang pinakahihintay nilang lahat ang pagtatapos sa elementarya ng kanyang limang anak. Sa graduation rites pa nga lang hindi na mawala ang excitement ng lima niyang anak. Batid naman ni Veronica na taun taon ay nag-uuwi talaga sila ng mga medalya tuwing recognition day. Pero ngayon heto na ang pagtatapos nilang lima sa elementarya.

"Best memories... hmmm... lahat naman yata ay memorable sa'kin eh." "I mean, yung pinaka-memorable sa'yo?" I was fast to correct it, and instantly, her eyes went back to meet mine which unknowingly made my heart skip a beat. "Graduation," isang salita, ngunit alam kong napaka-meaningful ng momentong iyon para sa kaniya. O kahit sinong tao, ang graduation ay isa sa mga memorableng aktibidad na mangyayari sa buhay ng mga tao. "Dahil sa mga oras na 'yon, nasasabi ko sa sarili kong, 'nakamit ko na ang pangarap kong makatapos' maging ang mga paghihirap at sakripisyo ng mga magulang ko ay nasuklian ko rin ng magandang edukasyon." her voice was always been genuine, kahit galit o naiinis, her voice

Yuan, with her nurturing nature, added, "And don't forget to embrace the challenges that come your way. It's in those moments that you'll discover your true strength and resilience." Inspired by the conversations and the support of our friends, Vj's eyes gleamed with determination. "I'll remember your advice, everyone. I'm ready to take on the world and make a difference, just like you have." Nang maging gabi na ang araw, nagtipon kami sa isang local restaurant para ipagdiwang ang graduation ni Vj. Napuno ng tawanan at hiyawan ang aming mga salamin sa isang toast sa hindi kapani-paniwalang paglalakbay na la

Yun bang tipong parang pinapanood siya nito hanggang sa lumaki na siya. Binuksan niya ang huling pahina ng sketchbook. It was her graduation scene where she was smiling ear to ear dahil sa wakas, nakapagtapos na siya ng pag-aaral. Pero ang nakakuha ng kanyang atensyon ay ang note na nakasulat doon sa ibabang bahagi ng drawing. 'I should stop this. I don't feel like it's normal anymore. Happy graduation, Pumpkin...'

Nasa paligid ang mga magulang at mahal sa buhay, proud na proud habang pinagmamasdan ang mga anak nilang magsusuot ng toga at tatanggap ng diploma. Naramdaman ko ang init ng yakap ni Jane, ang matalik kong kaibigan, na halos tumatalon sa tuwa. "Akira! Grabe, girl! Graduate na tayo!" sigaw niya habang pilit akong niyayakap.

Imagination natin, lumilipad. Lahat ng paningin sakin nakatitig. Wow, ganto ba talaga kapag graduation mo? Instant titig sayo lahat ng mga tao. Sabagay, nakaka proud din talaga yung dibdib ko na halos tumalon sa saya kasi diploma is coming on my way na. Saka I know proud sa akin si Kuya. Haist Kuya, kung andito lang magulang natin,sila yung pinaka proud sayo kasi napagtapos mo ang kagaya ko.

“Jayden… salamat. Salamat sa lahat.” Humawak siya sa kamay ko at dinala ako sa gilid ng campus, kung saan makikita ang buong skyline ng siyudad. Ang araw ay sumisiklab sa mga ulap. Parang lahat ng bagyo, lahat ng luha, lahat ng takot ay napalitan ng liwanag at init. “Ngayon, graduate ka na,” sabi niya. “At hindi lang iyon… graduate ka sa takot, sa pangungulila, sa pagkukunwari. At graduate ka rin sa puso ko.”