Know Your Limits In Tagalog Novels & Stories

lang" ay isang malaking balakid para patulan kita." "Paano kung hindi nga talaga tayo magpinsan, mamahalin mo kaya ako?" "Hindi ko alam.” “Hindi mo alam?” “Siguro pwede pa ngunit mas maiging magmahal ka na lang ng iba insan, kasi kadugo ang tingin ko sa’yo." "Hindi mo alam? Mahirap ba akong magustuhan?"

"Sabi ko na nga ba e." Ano pa nga bang maaasahan ko? Malamang prank niya lang 'yon. "T-that's re-really... That really hit," pilit niyang ani sa kabila ng pagtawa. "What? There's nothing impossible in my vocabulary. You want us to have 'no to refuse challenge' using your credit card? Nag-iisip ka ba? I can spend millions in just few minutes. Tapos gusto mong itaya 'yang unlimited credit card mo? Seryoso ka?"

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

Alam kong hindi ako nakakain ng breakfast pero maayos pa naman ako. "J-Jairus?" hindi makapaniwalang tanong ko. Hindi ito nagsalita at mariin lang siyang nakatitig sa akin. Unti-unti na akong kinabahan at hindi ko na mapigilan ang nararamdaman ko. Pero may pumigil sa akin, ang matang malamig na nakatingin sa akin. Parang sinasabi na huwag akong gagawa na lagpas sa limitasyon ko. Pakiramdaman ko parang hindi ko siya kilala, parang bumalik lahat sa simula. Yung hindi ko siya kilala at hindi niya rin ako kilala. Parang ito pa lang ang una naming pagkikita.

Kahit ibenta pa laman loob ko. I close my eyes and took a deep breath. Kailangan pinag-iisipan ito ng masinsinan. Timbangin ang lahat ng bagay. Ano ba ang consequences, before and after situation. And now nakapag-isip na ako, hindi ako papayag. "Hindi ako papayag!" lakas loob kong sagot. "Oh, c'mon I know you will—" Pinutol ko ang sasabihin niya.

Ngumiti ako sa kanila bago umupo ulit sa upoan ko. "While some endings are painful, there are some endings that's worth it." Sabi ni sir Kenn habang nakangiting nakatingin sa'kin. Napangiti naman ako sa sinabi niyan 'yon. "Fight for what makes you happy. Wag mong isipin na lahat ng tao ay sasaktan ka lang. May mga taong may kakayahang mahalin ka tulad ng gusto mo. Lahat ng hirap mo ay masusuklian yan pagdating ng panahon. All you have to do is to keep on fighting and don't you ever give up. You can rest if you're tired, but please keep on going. Magiging masaya ka rin balang araw." Sabi nito na nagpaluha sa akin.

Tanong ni Kira Tumango ang matanda at ngumiti. "Sige po, ito na lang." saad ni Kira Binayaran ko naman ang story book at nag pasalamat kay manong. Ilang minuto napuno na rin ng pasahero ang jeep at umandar na ito. Huminto kami sa school ni Kira. "Oh dito nalang ako sa gate ha." Paalam ko kay Kira "Okay, shoo shoo na." Sabi ni Kira. Aba't—

Bahagyang nag-init ang pisngi ni Paris, awtomatiko siyang umatras rito upang bawiin ang distansyang sinakop nito. “Pero hindi ba dapat ay maayos mo akong sinabihan ng tungkol dito? I wasn’t ready. Nabibigla ako at masyado kang nagiging mabilis, Theon. Nakakalimutan mo atang dalagang Pilipina ako.” “Oh love, hindi lang ikaw ang nabibigla rito. I hope you know what you’re doing,” makahulugang wika nito. She pursed her lips. “I don’t want to upset your Lola, Theon. Kung siguro ay mas naging mapang-unawa ka lamang ay hindi naman siguro ito mangyayari,” patama niya sa ginawa nito kay Jenna Mae.

“Nagulat lang ako. Hindi ko naman akalain na makikita ko siya. Akala ko okay na ako, masakit pa pala.” “Oh ngayon alam mo na kung anong nararamdaman mo kaya dapat alam mo na rin kung paano magrereact kung sakaling magkaharap kayo. Alam na rin nating nandyan lang siya sa paligid kaya maging matatag ka.” mahinahon ang pagbibigay sa akin ni kuya ng abiso. Laking pasalamat ko dahil kasama ko siya kanina nang mangyari yun.

Impatient kong tanong. "Lasong na kami pareho nang marinig ko ito kay Andres. Sabi niya 'mamaya, magmumulto nanaman 'yon'. Tapos bigla nalang siyang umiyak na parang bata. Ang gulat ko. Tinanong ko siya, 'sinong magmumulto, pre?' tas pinandilatan niya ako ng mata. Umiling ng sunod-sunod tas sabi wala daw siyang sinabing gano'n."