Knowing Myself Quotes Novels & Stories

“Hindi mo mahahanap sa ‘kin 'yon, o sa ibang tao. You should love yourself first.” Sa puntong 'yon ay tila natauhan si Monica. Para 'yong malakas na sampal na nagpagising sa kanya. All this time, minahal nga ba niya ang sarili niya? Lagi niya lang 'yong hinahanap sa iba. Kumikilos siya sa harap ng lahat upang maging katanggap-tanggap pero ni minsan ay hindi siya nakadama ng saya.

Imbes, marahan akong huminga at itinuwid ang tindig ko, calm, composed, pero lethal. “Kahit kailan, hindi ako nakipagkompetensya sa kahit na kanino,” sagot ko, mababa pero malinaw ang boses, siguradong maririnig ng mga nakapaligid. “I know who I am, what I am, and what I can do.”

Parang may pinipigilan na naman siyang salita. At doon ko naramdaman ang galit. Hindi sa sarili ko. Hindi sa nakaraan ko. Kundi sa kanya. Dahil he knew. Of course he knew. He always knew. And he still let me live inside this lie. “Everyone knows me except me,” bulong ko. At sa unang pagkakataon— medyo nanginig ang boses ko. Hindi ko gusto iyon. Ayokong marinig niya ang bitak.

"Walang sinuman ang may karapatang magtakda ng halaga mo kundi ikaw lang. At tandaan mo, may mga tao na makikilala ang totoong ikaw. Hindi mo kailangang magpanggap para magustuhan ka ng iba. Ang pinakamahalaga ay maging tapat sa iyong sarili." Habang patuloy silang naglalakbay, si Veronica ay medyo mas magaan ang pakiramdam. Bagamat may mga tanong pa rin sa kanyang isipan, nararamdaman niyang unti-unti niyang natutuklasan ang tamang landas. Hindi na niya kailangang mag-alala sa mga iniiwasan niyang tingin. Ang mahalaga ay ang kanyang lakas na matutong tanggapin ang sarili sa kabila ng lahat ng hamon.

Hindi ko alam kung anong mas masakit—yung katotohanang tama siya o yung realization na buong buhay ko yata ay iyon mismo ang ginagawa ko. Trying to prove myself. Trying to be enough. Trying to make people acknowledge my worth. "You have nothing to prove to them," he continued quietly. "But you do have something to prove to yourself." Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko. Because no one had ever said those words to me before. People always told me to work harder. To be better. To earn respect. But no one ever told me that maybe... I was fighting the wrong battle all this time.

Gusto ko magalit sa sarili ko I wanna slap myself para matauhan na 'ko kung ano ba talaga tong pinasok ko. Hindi ko alam pero maya maya nakita ko ang sarili ko sa kwarto ni Zach. Slowly walking to that secret door, ang kwarto kung nasaan ang lahat. Kung saan masasagot ang katanungan ko. I've been very unselfish loving him. Pero bakit eto pa? Bakit?!

You know nothing about the AUTHORS private personal life and you don't even know who is the Author, indeed. This message is in general, just thoughts nothing hates. I felt sad, disappointed and felling low right now. I'm under pressure, real quick. PARDON. Pardon me if you find this message ungrateful or something. I'm sorry to disappointed you if can't be like the author you admire because. . . I have this motto. “I NEVER WALK TO ANYONE SHADOW. I CAN BE WHAT I WANT TO BE, NOT ANYONE WANTS ME TO BE.”

Ang kanyang pagkamaingat ay hindi malamig: ito ay isang lambat, isang paraan ng pag-asam sa mga kahinaan. At ako, ako ay nasasanay sa ideya na maaaring malaman ng mundo ang aking pangalan kasabay ng pagtuklas nito sa sarili nitong kahinaan. Natututo akong tumanggap ng mga papuri nang hindi nawawasak, na tumugon sa mga pagbati nang hindi nanginginig. Ang pagtatawag ng "ikaw" ay ginagawang hindi gaanong nag-iisa ang mga pag-aaral na ito. Kapag nagdududa ako, hindi ko na kailangang magmakaawa sa isang kakaibang tagapagbigay-biyaya; maaari ko na lamang siyang tingnan at humingi ng tulong.

Dahil malinaw na alam ng lahat maliban sa akin. "Ayos, ah. Alam n'yong lahat, ako lang pala ang hindi. Akala ko may kakampi pa ako. Akala ko may tatakbuhan pa ako. Akala ko may pagsusumbungan pa ako na niloko n'yo ako, iyon pala...iyon pala ay wala." Pumiyok ang boses ko. "Ang galing. Ako na lang pala ang walang alam. A-Ako...ako lang palang mag-isa ang hindi nakakaalam. Ako...ako na lang pala ang naiwan ere." Napahikbi ako.

But I know myself, I am more than hurt because of I, myself- did that. Why do I need to suffer this much? In the end, I'm always be alone.