Knowing Thyself 소설 & 이야기

"Walang sinuman ang may karapatang magtakda ng halaga mo kundi ikaw lang. At tandaan mo, may mga tao na makikilala ang totoong ikaw. Hindi mo kailangang magpanggap para magustuhan ka ng iba. Ang pinakamahalaga ay maging tapat sa iyong sarili." Habang patuloy silang naglalakbay, si Veronica ay medyo mas magaan ang pakiramdam. Bagamat may mga tanong pa rin sa kanyang isipan, nararamdaman niyang unti-unti niyang natutuklasan ang tamang landas. Hindi na niya kailangang mag-alala sa mga iniiwasan niyang tingin. Ang mahalaga ay ang kanyang lakas na matutong tanggapin ang sarili sa kabila ng lahat ng hamon.

at sa sarili ko, na natatakot akong mabigo sa isa sa pinakamahalagang bagay sa buhay ko? "Anak... I know your condition." Parang huminto ang oras. Ang salitang iyon—'know your condition'—ay dumampi sa dibdib ko, nag-iwan ng halo ng gulat, lungkot, at kaluwagan. Hindi ko inaasahan na alam niya... alam niya ang lahat ng pinipigil kong ipakita sa mundo. "You... you do?" nanginginig ang boses ko, parang bata na natagpuan ang isang ligtas na kanlungan sa gitna ng bagyo.

Alam niyang ang tanging tao na kanyang sinasaktan ay ang kanyang sarili. Tumayo siya, ang kanyang mga galaw ay sinadya, ang kanyang determinasyon ay tumigas. Hindi niya hahayaang si Damon, o ang kanyang mga aksyon, ang magtakda sa kanya. Hindi niya hahayaang kainin siya ng sakit, ng galit, ng sama ng loob. Tataas siya sa itaas nito, gagaling siya, makakahanap siya ng kanyang sariling landas, ang kanyang sariling kaligayahan, ang kanyang sariling kalayaan.

Ang kanyang pagkamaingat ay hindi malamig: ito ay isang lambat, isang paraan ng pag-asam sa mga kahinaan. At ako, ako ay nasasanay sa ideya na maaaring malaman ng mundo ang aking pangalan kasabay ng pagtuklas nito sa sarili nitong kahinaan. Natututo akong tumanggap ng mga papuri nang hindi nawawasak, na tumugon sa mga pagbati nang hindi nanginginig. Ang pagtatawag ng "ikaw" ay ginagawang hindi gaanong nag-iisa ang mga pag-aaral na ito. Kapag nagdududa ako, hindi ko na kailangang magmakaawa sa isang kakaibang tagapagbigay-biyaya; maaari ko na lamang siyang tingnan at humingi ng tulong.

Sa huli, mapait siyang ngumiti, hinubad ang jacket, niyakap ito, at naglakad pauwi. Ang pinaka-kalakasang meron siya ay self-awareness. At ang pinaka-kahinaan niya, ay self-awareness din. Dahil kapag alam mong hindi mo kayang sabayan ang isang tao, hindi ka magiging matapang para magmahal. Kaya ang tanging magagawa niya ay manatili sa madilim na sulok, maghilom mag-isa, at maghintay na gumaling ang mga sugat na tinamo.

Dahil ang nararamdaman mong katahimikan, ang kakayahan mong ngumiti sa mga ordinaryong araw, at ang pagtanggap mo sa lahat ng nangyari— iyon na mismo ang patunay na nahanap mo na ang sarili mo sa gitna ng lahat.

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

Sinasampal kasi siya ng katotohanan na hindi niya pa talaga kilala ang sarili niya. "Sino ako kung ganoon?" panunubok niya rito. Mukha itong natigilan at napatitig pa sa kanya. Tila ito nag-isip kung sasabihin ba o hindi ang nasa isip nito. Pagkaraan ay tumikhim ito kaya't naalerto siya. "I don't exactly know you, but I have ways to find out," kalmadong bigkas nito.

"Hindi na tumingin pa ang lalaki sa kanya nang higit pa roon. Wala siyang anomang tindi ng pagkakonsensya, at lalong hindi niya binigyan ng anomang tindi ng babala ang babae na huwag magsalita ng anomang kalokohan sa harap o sa likod man. Ang buong proseso ay tila ba isa siyang outsider, at walang anomang kinalaman sa kanyang sarili. Ang ganoong uri ng tindi ng kalamigan, na tila ba isang tusok ng yelo, ang nagpapahiwatig sa kanya na magkaroon ng tindi ng self-awareness.

Naupo siya sa silya at tiningnan ang sarili sa salamin. “Bakit parang may nagbago sa akin?” anang niya sa sarili. Mabilis siyang tumayo at tumakbo sa banyo. Hinubad niya ang kanyang night gown tsaka niya maingat na sinuri ang kanyang buong katawan. Hindi pa siya nakuntento dahil pinagmasdan pa niya ang sarili mula sa salamin na nasa may sink. Mas nag-matured na ang kanyang katawan at maging ang kanyang mukha. Ibig sabihin ay nasa katawan sya ngayon ng future self niya.