Kota Novels & Stories

Hinampas ni Ayres ang manibela ng kanyang kotse na may mukhang napipighati. Hanggang sa sandaling ito ay hindi pa niya nakikita si Stella at Leon. Ang Surabaya ay ang pangalawang pinakamalaking siyudad sa Indonesia. At halos sinuyod na niya ang lahat ng sulok ng siyudad na ito ngunit hindi pa rin niya nakikita ang bakas ng kinaroroonan ni Stella.

Matapos marinig ang tawag sa kanya ni Nanako na Otosan, mahinang bumuntong-hininga si Yahiko habang sinabi, “Nanako, sige, gawin mo ang gusto mo. Gagalangin ni Papa ang lahat ng desisyon mo. Pwede mong habulin ang mga pangarap mo na may malinaw na konsensya. Hihintayin ka ni Papa sa Tokyo!” Matamis na ngumiti si Nanako bago niya sinabi, “Otosan, kung masasaktan man ako nang husto ngayong araw, ayokong bumalik agad sa Tokyo. Mas gusto kong pumunta sa Kyoto para magpagaling. Mas gusto ko ang kapaligiran sa Kyoto…” Ang Tokyo ay ang kabisera ng Japan, at ito ay isang cosmopolitan na lungsod na may matataas na gusali, abalang trapiko, at napaka modernong kapaligiran.

Kunsabagay hapon nga naman ang lalaking ito kaya masaya ito. "This brings me back while I was in Kyoto." Saad nito. Kyoto is an old county in japan na hanggang ngayon ay traditional pa rin ang sinusunod ng mga tao doon even with the dress codes. Unlike with Tokyo or Hokkaido na westernized na ang mga pananamit.

” kinurot n’ya ang dibdib ko sa ilalim ng suot ko’ng shirt. ”Ahhn! M-makukuha ko na yung next answer!” pero ang totoo, hindi ako makapag concentrate dahil ang sarap ng ginagawa n’ya. ”Okay, tell me the capital of the Ottoman Empire?” “Ah... Co-Cons... Constan... tine?” “Close, but wrong!” “Ah! K-Kuya!” hinimas nanaman niya nang mabilis ang bird ko! “Ah! Ah! K-Kuya... Ahhhn...”

Kaya naman, mahal na mahal ni Ato ang buong lugar na ito sapagkat ito ay isang alaala niya sa kanyang yumaong ama. Sa paglalakad ay narating ni Ato ang isang maliit na batis, na siyang unang palatandaan sa pupuntahang kuta. Tumawid siya sa batis na ito, nagpatuloy sa paglakad at matapos ang ilang mga sandali ay narating naman ni Ato ang isang malaking puno ng acacia. Kumanan siya rito at muling nagpatuloy sa paglakad hanggang sa narating niya ang dalawang magkatabing burol na may nagkauntugang dalawang malalaking bato sa kalagitnaan ng mga ito. Sa gitna naman ng mga batong ito ay may isang maliit na lagusan, pumasok siya sa makitid na lagusang ito hanggang sa dulo ay narating na niya ang kan

"Aalis na ako, Mahal. Hintayin mo ako, ha?" Nakatangong iniikot niya ang katawan paharap kay Efraim. "Para namang makakaalis ako." Umangat ang sulok ng labi nito sa itinuran niya. Naisin man niyang magtungo sa bayan ay hindi naman niya magagawa. Sa paanan sila ng bundok naninirahan. Walang kapitbahay, kuryente at malayo sa siyudad. Sa tantiya niya ay gugugol siya ng maraming oras bago marating ang bayan.

text Message from asawa ko. "wifey, im sorry. pinag-OT ako ni Mart, e. daming trabaho. first Day of work kasi kaya ganito. anyway, medyo traffic rin kaya mauna ka ng matulog. Huwag mo na akong intayin. love you! ❤️" text from Nikko.

Kaakit-akit 'yon para kay Alas. “How about this playing card?” Tanong ni Alas. Bakit naman may barahang tattoo ang Daddy niya? Sugarol ba ito? “It's a Ace of Heart.” Simpleng tugon ni Klinton. Ngumiwi si Alas dahil alam niyang Ace of Heart iyon. Ang gusto niyang malaman ay ang kahulogan no'n!

Ngayon ko nga lang nalaman na may pet pala siya. “Iyon ang tawag ko roon since medyo common na tawaging hotdog or talong ang genital ng isang lalaki, hindi ba?” Napatango tango ako. “Ah! Si Junjun po pala ang tinutukoy n’yo.” At long last, naintindihan ko rin ang ibig niyang sabihin. “Junjun? Iyon ba ang tawag niyong mga millennials doon?”

Pareho kasing masakit. Isang hapon, matapos ang mahabang meeting, napagdesisyunan naming maglakad-lakad ni Marco malapit sa tinutuluyan naming apartment. May maliit na palengke roon—hindi tourist spot, kundi lugar kung saan namimili ang mga lokal. Mga prutas na maayos ang pagkakaayos. Mga tindero at tindera na may payapang ngiti. Simple, pero may kakaibang ginhawa.