Kwento Ng Tauhan 소설 & 이야기

Parang biglang nanuyo ang lalamunan ko. "Ma'am, baka matunaw na ho nyan si Ser." Tudyo ng isang tauhan na medyo bata bata pa. Napukaw naman ako sa pagkakatulala at nahihiyang kumamot ng ulo. Tumawa naman ang ibang mga tauhan na naroon. Nakakahiya ka Nika! Wag mo naman masyadong ipahalata na naglalaway ka sa amo nila.

Kahit wala naman luhang umaagos. “Ano ba kayo, binigay na ni Madam ang Kalayaan ni Gwen, kaya dapat maging masaya kayo kaysa sa maging malungkot.” Ang lakas loob niyang tinig ay biglan napalitan ng nanginginig niyang malungkot na boses. Lahat ng mga tauhan ay nalungkot at napaiyak sa nagaganap. Lalo na na sanay na sila sa kapasaway ni Gwen, mula bata pa ito. Kaya naman, ngayon, ay nagdadalamhati ang kanilang mga puso. Ngunit, sa kanilang pinapakita ay nakakapagdala ito ng katatawanan. Hanggang sa dumating ang boss nila. Seryoso itong nakatingin sa kanila at inisa-isa pa niya ang mga ito. Kahit siya ay nagtaka sa mga asal ng mga tauhan niya. “Anong iniiyak-iyak niyo diyan?” seryosong tugon n

- aalis na sana ako ng magsalita siya "Bat ko naman tutulongan ang mga walang kwentang tao ? Hindi ako kasing bait mo kamahalan , hindi ako tulad mo na isang tuta"- lumingon ako sa kanya at binuo ko amg kamao ko saka sinuntok siya , dahilan ng pagkatumba niya "Lord Selvi!"- sigaw ng mga tauhan niya

Huwag mong intindihin ang sasabihin o iisipin ng ibang tao, makikitid lamang mag-isip ang mga iyon." Napatango siya. Tama ito. Ano nga naman? Hindi naman alam ng ibang tao ang kwento niya. Ang pinagdadaanan niya. Ang mga mahilig mamuna ng kamalian ng kapwa nila ngunit hindi nito tinitignan mismo ang sariling pagkukulang o

"Ang totoo, wala naman na 'kong galit sa kanila. Simula nang magsulat ako, nasimulan ko na ring unawain ang lahat. Siguro kasi kapag gumagawa ako ng kwento, alam kong may isang bahagi ng kwento na hindi nalalaman ng ibang mambabasa kaya madali nilang husgahan 'yung isang tauhan. “Ang lagi lang nilang nalalaman ay 'yung kwento ng bida. Halimbawa na lang ay may isang babae na nais magkatuluyan ang dalawang tao pero ang naisip niyang paraan ay pagselosin iyong babae. Kung sa kaniyang kwento ang mababasa, iisiping ang bait niya. Pero kung kwento ng isa pang babae, iisipin ng lahat na inaagaw niya 'yung lalaki."

paliwanag ni Tito sa akin. “Alam ko po Tito! Pinag-aaralan po namin ang hawak naming kaso bago kumilos. Hindi lang isang grupo ang makakalaban natin kun'di Lima. Sa isang grupo hindi alam kung gaano karami ang mga tauhan nila." “Marami silang mga tauhan Iha. Marami rin akong tauhan pero hindi ko sigurado ngayon kung mga totoong kakampi sila."

kwento ko pa. "Wait? Hindi niya pa alam na buntis ka? Kasi kung alam niya hindi siya makakapagsalita ng ganun sa 'yo dahil nga alam niya dadamdamin mo 'yon?" seryoso na tanong ni Master Gleidan sa'kin

“Tungkol po ito sa isang batang nawalan ng laruan, at natutunan niya na hindi lahat ng bagay ay kayang bilhin o ayusin ng pera.” Mula doon ay nagkwentuhan sila tungkol sa kwento. Ibinahagi ni Kenzo ang sarili niyang karanasan noong bata pa siya—na wala siyang kalaro, na laging nakakulong sa loob ng opisina ng lolo niya, at na hindi niya alam kung paano maging bata at maglaro nang walang iniisip na trabaho. Tahimik lang na nakikinig si Kael, minsan ay nagtatanong, minsan ay nagbibigay ng sarili niyang opinyon at payo.

biglang kwento nito. Nag tatakang minasdan niya ang babae, "Aba bakit?" Huminga mona ito ng malalim, "Kasi naisip ko puro na lang paper works ang alam ko gawin how about ang culinary skills? Na napaka importante lalo na't magiging ina ako at asawa in future. Ano papakain ko sa mister ko? Alangan naman ang pechay ko lang ipapakain ko sa kanya diba? Kaya nag decide ako mag HRM, classmate kami ni Lhalhaine." mahabang paliwanag nito na may aksyon pa, katulad na ng pagwagayway ng kamay nito o pag kamot nito sa leeg.