Langit Ka Lupa Ako Novels & Stories

Sabi niya at kinain na yong binili niya na pagkain Haist! Bakit ba kasi ako naging ganito, puro kamalasan ang mga nangyayari sa akin First I got an accident 1 year ago then I lost my memory, second Ang mga nangyayari ngayon gosh kamalasan, Sana di nalang ako nagising sa pagiging unconcious ko e sheytt para di ko maranasan tong nangyayari sa akin ngayon. Haystt!

Sarap i-umpog ng ulo nila para maalala nila ang panahon na yun. Ano to? Nagka-amnesia sila?! ANG SAMA MO TALAGA AUTHOR! Dapat ako yung nagka-amnesia para di ko na maalala ang ginawa nila sa akin. Napalunok ako. “Ah, try niyo… mapapa-iyak na lang kayo sa sobrang anghang nito.”

seryoso niyang sabi. “Bakit ka umiwas ng apat na taon?” “Bakit hindi ka man lang nag-message o tumawag?” “At bakit hindi ka namin mahanap?” Hindi ako agad nakasagot. Umiwas ako ng tingin. Tumingala ako sa langit. “Kuya…” mahina kong sabi. “Nakikita mo ‘yung star na ‘yon?” Itinuro ko ang langit. Punong-puno ng mga bituin.

Saka siya muling nagpatuloy. "Nagising nga siya...pero wala siyang maalala." Lalong lumakas ang mga hikbi ko. I remembered that day I woke up not remembering anything I felt that I lose myself. Pakiramdaman ko ang lupit ng tadahana sa akin, ni sarili kong pangalan hindi ko matandaan. Sarili kong pagkatao wala akong pagkakilanlan. Pakiramdam ko para akong hayop na basta nalang tinapon at iniwan. Mabuti pa nga siguro ang hayop dahil kahit papano may mga may-ari pang naghahanap kapag nawawala ito. Pero ako wala...

Trace angrily stated. Napatuwid ako ng upo. Napabuga ng hangin. Tang ina nga talaga... Why did I forget that I am talking to this deranged cousin of mine? Masyado talaga akong baliw kay Mayumi at nalilimutan ko ang ibang bagay dahil sa kaniya. "Si Atlas ang alam kong parang gago kadalasan pero ikaw?! Tangina 'yan!!!" "I am not talking to you, dumbass..." I said calmly.

Muli akong napatingin sa itaas ng langit. "Babalik din sa normal ang lahat Katanaya" Pagsasabi ko sa sarili ko. Buong magdamag lang akong nakatingin sa langit hanggang sa namalayan ko nalang na papalitaw ko na ang haring araw. Ang tagal ko palang gising, hindi ko manlang namalayan. Nang sumikat ang araw ay bumaba na ako sa puno at naghanda para nagsanay

Sana bumalik na ang alala ko. "Huh? You've lost your memory?" Nagulat ako ng magsalita si Raph, hindi ko pala namalayan na nasabi ko na pala ang nilalaman ng isip ko. "Oo, sinabi ko kanina. Didn't I?" ani ko. "Oh, I forgot."

far-fetch for me? Hindi ko na namalayan ang oras. Kung hindi ko pa narinig ang katok sa pinto, hindi ko pa siguro mamamalayan na madilim na pala ang langit. Nagsikap akong bumangon kahit parang minaso ang ulo sa sobrang hapdi noon. Isa pang serye ng mabibigat at mababagal na katok, napakamot ako sa aking pisngi.

Napakaingay. Napakunot ang noo ko. Oo nga pala. Sabay dapat kaming magla-lunch kanina. How could I forget that? Napahampas ako sa noo at humarap sa kanya. “I’m sorry, Gee, hindi kita na-inform agad. A-alam mo namang ipinatawag ako, ‘di ba?”

pumiyok na sabi ko. Napansin kong kaunting liwanag nalang ang meron ang araw, "ace I'm your sun, for now my light are no longer shining. S-see you again in yesterday sunset." Sabi nito kasabay ng pagdilim ng paligid at wala na akong naririnig tanging iyak nalang ng parents nya, napasandal nalang ako sa hood ng kotse ko saka dun binuhos lahat ng sakit sa pamamagitan ng pagiyak.