Langit Ka Lupa Ako Novels & Stories

I can shine without a light. Sa madaling salita, kaya ko tumayo sa sarili ko kahit na wala si Leto saakin, at mas mabuti na huwag ako mang-hinayang sa tao na niloloko ako noon kahit an nasa relayson kami. I shouldn't mourn at all, i must thank what is happening on my life now. Kasi kung tumagal pa lalo ay mas masasaktan at hindi ako magigising pa sa katotohanan na may kahati ako noon sa atensyon kay Leto.

Pagkapasok kaagad siyang pinahiga sa malaking kama at umibabaw sa katawan ko. "Why do I always miss you? There is no time, that I don't remember you... Siguro titigil lang itong utak ko sa pag- iisip sayo kapag may amnesia na ako." Ngumiti siya na may pagtututol sa huling sinabi nito. "Huwag naman po... Paano naman ako... Kung magkatotoo sakali baka goodbye Philippines na!" sabi niya. "Ano?"

["Sige! Hihintayin kita." Nang maibaba niya ang tawag ay saka ko minadali ang pagpunta sa kanila. Dalawang linggo ko din siyang hindi makikita at maiisip ko pa lang ay para na akong mawawalan ulit ng malay. Speaking of... Nakalimutan kong itanong kung ano ang nangyari kahapon. Ang naaalala ko lang ay may biglang nagflashed na memorya sa isipan ko, then everything went black. Hanggang ngayon ay malabo pa rin sakin ang memoryang yun. Mukha lang ng babae at lalaki pero maging ang imahe nila ay hindi rin naging malinaw sakin.

Langit siya, lupa ako? Malulungkot na sana ako ngunit bigla akong napangiti nang nakakaloko habang kinukuha ang hangers dahil sa naisip. Edi gagawa ako ng hagdan! O kaya, hihiling ako ng lindol para mag-collapse ang langit sa lupa.

"Patawad dahil ginamit kita para sa pagtakas, patawad dahil naisip kong samantalahin ang pagkopkop mo para makalayo sa pangit na mundo ko. Sorry dahil paminsan minsan gumagana ang pagka ilisuyunada ko" "Lalo na noong sinakyan mo ang amnesia ko at sinabi mong asawa kita nalito ako Anthony. Para kase akong nakakita ng pintuan ng langit, kalangitan na pwede kong pasukan na hindi na masasaktan pa na hindi na babalahurain pa"

Kahit pa nananakit ang katawan ay hindi ko na iyon ininda. Nang makalabas at maramdaman ang sikat ng araw na papalubog na ay lumuhod muna ako na parang niyayakap ang lupa. "Waaah! Lupa! I miss you so much! Nakatakap na rin ako!" Kahit para na akong tanga sa ginagawa ko ay wala akong pakealam. Matagal-tagal na rin na hindi ako nakatakap kay lupa gayon na lamang ang pagka-miss ko sa kanya. Kahit na madumi ay nagawa ko pa rin itong halik-halikan.

Bakit hindi mo sinabi? Napahagulgol na rin ako saka iniyuko ang ulo ko. Nakaligtas nga siya ngayon, pero mawawala rin naman pala siya ilang araw mula ngayon. Ano na lang ang mangyayari sa 'kin kapag matagal kitang hindi nakasama o nakapiling? Para na nga akong pinagsakluban ng langit dahil hindi lang kita nakita ng ilang araw tapos ngayon malalaman ko na mawawala ka na pala.

Ngumiti ito sa'kin, pumikit naman ako at nakaramdam na ng antok at pagod. Goodluck naman bukas kung makakalakad ako. Ang rupok kasi e, 'yan ang napapala. 'Yon pala ang tinatawag na heaven? Sh*t! Ngayon alam ko na, may bagong kaalaman.

Napabuntung hininga pa ako. “I’m sorry. N-Not even a glimpse. Wala talaga akong maalala tungkol sa lugar na ito. J-Just like how I can’t remember you and your mom. N-Ni wala akong maramdamang pamilyaridad sa lugar na ito—”

--- --- --- "Ang araw na pinili mong kalimutan." --- Biglang nanikip ang dibdib ko. --- --- --- Hindi ko alam kung bakit. --- --- --- Pero alam kong ang sandaling iyon... --- --- --- Ay matagal ko nang tinatakasan. --- --- --- --- Pumikit ako. --- --- --- At bumalik ang lahat. --- --- --- --- Isang lumang lugar. --- --- --- Isang batang ako. --- --- --- Mas bata pa kaysa sa mga unang alaala ko.