Langit Ka Lupa Ako นิยาย & เรื่องราว

Ang araw na susugal na naman ako ulit. Note: Huhu! Lahat na lang iniiwan ako. Iniwan na naman ako ng dalawa kong aso :( R.I.P payat. And Shiny is still missing :(

Pagbaba ko ay nakatingin silang lahat sa akin. "What's wrong?" I asked them while being confused, nagkalat ang maleta sa may sala. "You don't remember?" Tanong sa akin ni lola habang lumalapit sa akin. "Niremind kita kagabi na aalis tayo ng maaga pero dahil late ka nagising 1pm na tayo aalis. We will go to the beach remember? Para naman masulit nyo ang bakasyon nyo dito. Nasabi ko na sayo 'to kagabi diba? Don't tell me na nakalimutan mo?"

Tinampal ako ni Ada bigla. "Ano ba bakit ka ba namumula?!" "Nothing"umiwas ako ng tingin at pinakiramdaman ang muha ko.I swear i forgot about this ,kanina.Maayos ko namang nagawa ang ibang gagawin ,i swear muntik ko na talagang makalimutan na hinalikan niya ako sa noo pero dail nakita ko ang picture na'yon mas marami tuloy akong naisip.

Wala man lang kadala dala sa sobrang karupukan. But I won't cry this time. There's no point in crying over a spilled milk. Hindi ko na maibabalik kung anong kinuha niya. Ito na ang napapala ko sa pagiging marupok ko. Pero okay lang, babangon at lalaban pa rin ako. Wala pa ring makakatumba sa isang Sky! Ako kaya si Langit.

"Ano pa bang kulang?" Nag-aaral ako nang mabuti. Nagtatrabaho ako habang nag-aaral. Halos wala na akong tulog. Hindi na ako bumibili ng bagong damit. Hindi na ako kumakain nang maayos. Lahat ng kinikita ko, diretso sa ospital. Pero bakit parang kulang pa rin? Napatingala ako sa langit. "Miko..." Naalala ko ang maliit kong kapatid.

“Natakot ako e. Na baka tuluyan mo na akong kalimutan.” “That will never happen. Remember your curse? I think, it worked. Isinumpa mo na hindi kita makakalimutan, ‘di ba? Kaya siguro kahit hindi kita maalala, palagi naman kitang napapanaginipan. Gumana ang sumpa mo, baby.” I missed this. I missed him. Na-miss kong tawagin niya akong baby. Na-miss itong yakap niya. Lahat ng tungkol sa kanya, na-miss ko.

Ano bang nagawa ko? Nang mga sandaling iyon, gusto ko na siyang tanungin kung ano ba talagang meron. Gusto kong sabihin sa kaniya na I lost my memory at hindi ko siya maalala. Pero nanatiling tikom ang bibig ko. Hindi rin naman niya papaniwalaan iyon. “Damn it! Damn it!” rinig kong bulong nito in frustration. Nakagat ko lalo ang labi ko.

Habang tahimik akong nakikinig sa mga tawanan at kwentuhan sa paligid, isang alaala ang bumalik sa akin—isang gabing pilit kong kinakalimutan pero hindi ko magawa. Pareho kaming lasing noong gabing iyon. Hindi ko man nakita nang malinaw ang mukha niya, hindi ko rin maikakaila ang nangyari. Ang malamig na gabi, ang amoy ng alak sa hangin, at ang bigat ng mga pangyayaring hindi ko inaasahan. Kinabukasan, paggising ko, wala na siya. Iniwan niya akong naguguluhan at nagtatanong sa sarili.

I can't supress my pleads and screams. And after that, everything went black My head felt very light the moment I wake up. I'm clueless kung anong oras na o kung nasaan ba ako. Nang dahan-dahan akong magmulat ng mata ay halos masilaw pa ako sa liwanag. Kumurap-kurap ako hanggang sa makapag-adjust.