Langit Ka Lupa Ako 소설 & 이야기

Habang tahimik akong nakikinig sa mga tawanan at kwentuhan sa paligid, isang alaala ang bumalik sa akin—isang gabing pilit kong kinakalimutan pero hindi ko magawa. Pareho kaming lasing noong gabing iyon. Hindi ko man nakita nang malinaw ang mukha niya, hindi ko rin maikakaila ang nangyari. Ang malamig na gabi, ang amoy ng alak sa hangin, at ang bigat ng mga pangyayaring hindi ko inaasahan. Kinabukasan, paggising ko, wala na siya. Iniwan niya akong naguguluhan at nagtatanong sa sarili.

I can't supress my pleads and screams. And after that, everything went black My head felt very light the moment I wake up. I'm clueless kung anong oras na o kung nasaan ba ako. Nang dahan-dahan akong magmulat ng mata ay halos masilaw pa ako sa liwanag. Kumurap-kurap ako hanggang sa makapag-adjust.

Sabi niya at kinain na yong binili niya na pagkain Haist! Bakit ba kasi ako naging ganito, puro kamalasan ang mga nangyayari sa akin First I got an accident 1 year ago then I lost my memory, second Ang mga nangyayari ngayon gosh kamalasan, Sana di nalang ako nagising sa pagiging unconcious ko e sheytt para di ko maranasan tong nangyayari sa akin ngayon. Haystt!

Sarap i-umpog ng ulo nila para maalala nila ang panahon na yun. Ano to? Nagka-amnesia sila?! ANG SAMA MO TALAGA AUTHOR! Dapat ako yung nagka-amnesia para di ko na maalala ang ginawa nila sa akin. Napalunok ako. “Ah, try niyo… mapapa-iyak na lang kayo sa sobrang anghang nito.”

seryoso niyang sabi. “Bakit ka umiwas ng apat na taon?” “Bakit hindi ka man lang nag-message o tumawag?” “At bakit hindi ka namin mahanap?” Hindi ako agad nakasagot. Umiwas ako ng tingin. Tumingala ako sa langit. “Kuya…” mahina kong sabi. “Nakikita mo ‘yung star na ‘yon?” Itinuro ko ang langit. Punong-puno ng mga bituin.

Saka siya muling nagpatuloy. "Nagising nga siya...pero wala siyang maalala." Lalong lumakas ang mga hikbi ko. I remembered that day I woke up not remembering anything I felt that I lose myself. Pakiramdaman ko ang lupit ng tadahana sa akin, ni sarili kong pangalan hindi ko matandaan. Sarili kong pagkatao wala akong pagkakilanlan. Pakiramdam ko para akong hayop na basta nalang tinapon at iniwan. Mabuti pa nga siguro ang hayop dahil kahit papano may mga may-ari pang naghahanap kapag nawawala ito. Pero ako wala...

Muli akong napatingin sa itaas ng langit. "Babalik din sa normal ang lahat Katanaya" Pagsasabi ko sa sarili ko. Buong magdamag lang akong nakatingin sa langit hanggang sa namalayan ko nalang na papalitaw ko na ang haring araw. Ang tagal ko palang gising, hindi ko manlang namalayan. Nang sumikat ang araw ay bumaba na ako sa puno at naghanda para nagsanay

Sana bumalik na ang alala ko. "Huh? You've lost your memory?" Nagulat ako ng magsalita si Raph, hindi ko pala namalayan na nasabi ko na pala ang nilalaman ng isip ko. "Oo, sinabi ko kanina. Didn't I?" ani ko. "Oh, I forgot."

Napakaingay. Napakunot ang noo ko. Oo nga pala. Sabay dapat kaming magla-lunch kanina. How could I forget that? Napahampas ako sa noo at humarap sa kanya. “I’m sorry, Gee, hindi kita na-inform agad. A-alam mo namang ipinatawag ako, ‘di ba?”

pumiyok na sabi ko. Napansin kong kaunting liwanag nalang ang meron ang araw, "ace I'm your sun, for now my light are no longer shining. S-see you again in yesterday sunset." Sabi nito kasabay ng pagdilim ng paligid at wala na akong naririnig tanging iyak nalang ng parents nya, napasandal nalang ako sa hood ng kotse ko saka dun binuhos lahat ng sakit sa pamamagitan ng pagiyak.