Langit Ka Lupa Ako 소설 & 이야기

Napakasakit lalo na’t ni-hindi ko alam kung nasaan na ba siya o hindi kaya kung nasa maayos ba siyang kalagayan. “Hindi na siya babalik pa. Halos isang buwan na kasi no’ng iniwan ka niya nang walang paalam. Ni-hindi nga natin alam kung nasaan siya, Ka-tol.” aniya. Tumulo ang luha mula sa aking mata. Isang buwan na pala. Hindi ko alam kung ano ba ang petsa ngayon. Parang nawalan ako ng gana lalo na’t wala siya sa aking tabi.

"Help me understand bakit mo inisip na hindi ko dapat malaman na may anak ako? Help me understand bakit mo ako tinanggal sa buhay niya nang ganoon na lang!" Napasinghap siya, pero hindi siya sumagot. Hindi niya ako kayang sagutin. "Hindi mo na maibabalik ang panahong nawala sa akin, Luna," mahina kong sabi. "Pero may isang bagay kang dapat tandaan." Lumapit ako sa kanya, hindi ko inalis ang titig ko sa kanya kahit na nanginginig siya. "Hindi mo na ulit ako matatakasan."

"Sumasakit ba ang tiyan mo? Hindi ka ba kumain ng hapunan?" "Ang dami kong meeting kanina, sobrang naging abala ako kaya nakalimutan ko. Nangyari na rin ito dati, mawawala rin ito maya-maya."

Bilang pagsisilbing halimbawa ni Madam Leone, sobrang natakot yung iba na tulungan ako kahit gusto nila. Sa sumunod na pitong araw, wala akong pagkain at tubig. Nakatali ang mga kamay at paa ko, at ang mga mata ko lang ang naigagalaw ko. Hihimatayin ako sa mataas na temperatura, pero magigising akong muli dahil sa uhaw.

Parang unti-unting ibinabalik ng kasalukuyan ang kanyang masalimoot na nakaraan. "Excuse me. Tinawag mo ba ako?" "It's been a long time." Tinungo nito ang harapan ng dalaga at tinitigan ito para kilalanin. "Do I know you?" "Ang bilis mo namang makalimot. Walong taon lang ang lumipas, pero hindi mo na ako naaalala." "I'm sorry. But, yes. You look familiar." "Marami ka nga namang pasyente kaya imposible na maalala mo lahat."

Ito na ba ‘yon? Ang wakas ko? Napatingin ako sa langit na madilim at walang bituin. Mapait akong napangiti. Parang ako. Parang ang buhay ko na unti-unting nawawalan ng liwanag. Isang pangalan lang ang tumatakbo sa isip ko ngayon. Selena. Sa wakas… Napangiti ako na kahit pa unti-unting bumabagsak ang katawan ko sa sahig.

JESSICA Halos gabi na, wala nang araw sa langit, madilim na ang paligid pero si Gray... hanggang ngayon ay wala pa. Hindi ko maalis sa akin ang mag-alala. kung nadaan na ba siya at kung ano na ba ang ginagawa niya. Ilang beses ko na siyang sinusubukan na tawagan o i-message pero wala, wala siyang sagot.

How could I ever forget what happened? “I'll catch up with you later, Mom. I have an important appointment tonight.” Pagtapos ay pinatay ko na ang tawag na ‘yon saka ko binalibag ang lintek na cell phone na ‘yon sa kama. Maya-maya ay tumunog ulit ‘yon pero hindi na ko nag-abala pa na tingnan kung sino man ‘yon dahil alam kong siya na naman ‘yon. Nawawala ako sa wisyo kapag naalala ko ang lahat. Timing lang at may initiation ngayon, may pagbubuntungan ako ng galit at inis ko.

Kabanata 20: 'Sleep Less' I can only say one thing! Wtf! I didn't even think of that! It turned out to be his house. I never really thought of that! I totally forgot about it! they really literally disappeared from my mind. Bakit ba bigla ko na lang nakakalimutan, o baka sadyang inaasahan ng utak ko na akin na itong bahya na kaya naman kahit ang bagay na iyon ay tuluyan ng nawala sa isip ko.

Tapos sasabihin nilang matagal silang hindi nagkita? Pakiramdam ko gusto kong pumatay ng bakla, wala akong paki-alam kahit sino pa ito. The next thing and the least person na hindi ko ini-expect ang mababasa ko rito. Para akong ponagsakluban ng langit at lupa, hindi ako makapaniwala, napatakip ako ng bibig at kusang tumulo ang luha mula sa aking mga mata. Totoo ba 'to? Kahit siya, bakit di ko napapansin?