Langit Ka Lupa Ako 소설 & 이야기

Mukhang nanghihina ang mga buwan. One thing I noticed; the Luna I know was not with them. "Nasaan si Luna?" tanong ko. Tears are now evident in the eyes of the moons. Nagsimula na ding dumagundong and kaba sa d****b ko. Tears are now falling in my eyes too. I cannot endure a pain anymore. I had too much. Sabay-sabay na umiling ang bawat isang buwan. Luna is gone. Nanghina muli ang aking mga tuhod. I had lost three important persons in my life. How can I endure this? How? Sugatan ang lahat ng buwan. Lumapit silang lahat sa akin at yumakap. I can feel their sorrow and mourning. Sabay sabay kaming nagluksa. After a second, parang bulang nawala sa hangin ang buwan, kasabay ng pagsikat ng araw. T

Malungkot na sabi ko. Tinapik nya ang balikat ko, "Ano ka ba? Hindi dahil doon. How can i forget you? Bibihira lang akong nakakakita ng anghel sa lupa. Swerte ko pa dahil kausap ko pa sya ngayon." "Sir naman, e! binobola nyo lang ako."

Bilang pagsisilbing halimbawa ni Madam Leone, sobrang natakot yung iba na tulungan ako kahit gusto nila. Sa sumunod na pitong araw, wala akong pagkain at tubig. Nakatali ang mga kamay at paa ko, at ang mga mata ko lang ang naigagalaw ko. Hihimatayin ako sa mataas na temperatura, pero magigising akong muli dahil sa uhaw.

Parang unti-unting ibinabalik ng kasalukuyan ang kanyang masalimoot na nakaraan. "Excuse me. Tinawag mo ba ako?" "It's been a long time." Tinungo nito ang harapan ng dalaga at tinitigan ito para kilalanin. "Do I know you?" "Ang bilis mo namang makalimot. Walong taon lang ang lumipas, pero hindi mo na ako naaalala." "I'm sorry. But, yes. You look familiar." "Marami ka nga namang pasyente kaya imposible na maalala mo lahat."

Hindi naman sa nag de-deman akong makita siya araw-araw, kaya lang hindi ko maiwasang mag isip ng kung ano-ano. Hanggang sa sumapit ang Linggo ngunit wala pa rin talaga siya. Siguro nga'y hanggang doon na lang talaga ang kung ano mang nangyari at mayroon sa aming dalawa. Baka nga nakalimutan niya na rin 'yon, dahil sino ba naman ako? Ganda lang talaga at katawan ang puhunan ko, pero kung wala iyon malamang hindi rin naman ako mapapansin ng hudas na iyon.

Ito na ba ‘yon? Ang wakas ko? Napatingin ako sa langit na madilim at walang bituin. Mapait akong napangiti. Parang ako. Parang ang buhay ko na unti-unting nawawalan ng liwanag. Isang pangalan lang ang tumatakbo sa isip ko ngayon. Selena. Sa wakas… Napangiti ako na kahit pa unti-unting bumabagsak ang katawan ko sa sahig.

Hindi n'ya alam ang gagawin. Nanatili lang s'ya sa ganoong posisyon, nang hindi niya alam kung gaano katagal. Nagsisisi tuloy s'ya na sumama pa kina Karla, na ngayon ay hindi na niya alam kung mga nasaan na. Hindi napawi ang impit niyang mga d***g, at taimtim pa rin na nanalangin, na sana may makita man lang siyang tao, na mahihingan n'ya ng tulong.

JESSICA Halos gabi na, wala nang araw sa langit, madilim na ang paligid pero si Gray... hanggang ngayon ay wala pa. Hindi ko maalis sa akin ang mag-alala. kung nadaan na ba siya at kung ano na ba ang ginagawa niya. Ilang beses ko na siyang sinusubukan na tawagan o i-message pero wala, wala siyang sagot.

How could I ever forget what happened? “I'll catch up with you later, Mom. I have an important appointment tonight.” Pagtapos ay pinatay ko na ang tawag na ‘yon saka ko binalibag ang lintek na cell phone na ‘yon sa kama. Maya-maya ay tumunog ulit ‘yon pero hindi na ko nag-abala pa na tingnan kung sino man ‘yon dahil alam kong siya na naman ‘yon. Nawawala ako sa wisyo kapag naalala ko ang lahat. Timing lang at may initiation ngayon, may pagbubuntungan ako ng galit at inis ko.

Selene Ilang oras na akong nakahiga sa kama,wala akong kaalam alam kung ano ang mangyayari saakin ngayon araw na ito at hindi ko din alam kung ano ba dapat ang kailangan kong gawin