Langit Ka Lupa Ako 소설 & 이야기

I can shine without a light. Sa madaling salita, kaya ko tumayo sa sarili ko kahit na wala si Leto saakin, at mas mabuti na huwag ako mang-hinayang sa tao na niloloko ako noon kahit an nasa relayson kami. I shouldn't mourn at all, i must thank what is happening on my life now. Kasi kung tumagal pa lalo ay mas masasaktan at hindi ako magigising pa sa katotohanan na may kahati ako noon sa atensyon kay Leto.

Pagkapasok kaagad siyang pinahiga sa malaking kama at umibabaw sa katawan ko. "Why do I always miss you? There is no time, that I don't remember you... Siguro titigil lang itong utak ko sa pag- iisip sayo kapag may amnesia na ako." Ngumiti siya na may pagtututol sa huling sinabi nito. "Huwag naman po... Paano naman ako... Kung magkatotoo sakali baka goodbye Philippines na!" sabi niya. "Ano?"

["Sige! Hihintayin kita." Nang maibaba niya ang tawag ay saka ko minadali ang pagpunta sa kanila. Dalawang linggo ko din siyang hindi makikita at maiisip ko pa lang ay para na akong mawawalan ulit ng malay. Speaking of... Nakalimutan kong itanong kung ano ang nangyari kahapon. Ang naaalala ko lang ay may biglang nagflashed na memorya sa isipan ko, then everything went black. Hanggang ngayon ay malabo pa rin sakin ang memoryang yun. Mukha lang ng babae at lalaki pero maging ang imahe nila ay hindi rin naging malinaw sakin.

Langit siya, lupa ako? Malulungkot na sana ako ngunit bigla akong napangiti nang nakakaloko habang kinukuha ang hangers dahil sa naisip. Edi gagawa ako ng hagdan! O kaya, hihiling ako ng lindol para mag-collapse ang langit sa lupa.

"Patawad dahil ginamit kita para sa pagtakas, patawad dahil naisip kong samantalahin ang pagkopkop mo para makalayo sa pangit na mundo ko. Sorry dahil paminsan minsan gumagana ang pagka ilisuyunada ko" "Lalo na noong sinakyan mo ang amnesia ko at sinabi mong asawa kita nalito ako Anthony. Para kase akong nakakita ng pintuan ng langit, kalangitan na pwede kong pasukan na hindi na masasaktan pa na hindi na babalahurain pa"

Kahit pa nananakit ang katawan ay hindi ko na iyon ininda. Nang makalabas at maramdaman ang sikat ng araw na papalubog na ay lumuhod muna ako na parang niyayakap ang lupa. "Waaah! Lupa! I miss you so much! Nakatakap na rin ako!" Kahit para na akong tanga sa ginagawa ko ay wala akong pakealam. Matagal-tagal na rin na hindi ako nakatakap kay lupa gayon na lamang ang pagka-miss ko sa kanya. Kahit na madumi ay nagawa ko pa rin itong halik-halikan.

Bakit hindi mo sinabi? Napahagulgol na rin ako saka iniyuko ang ulo ko. Nakaligtas nga siya ngayon, pero mawawala rin naman pala siya ilang araw mula ngayon. Ano na lang ang mangyayari sa 'kin kapag matagal kitang hindi nakasama o nakapiling? Para na nga akong pinagsakluban ng langit dahil hindi lang kita nakita ng ilang araw tapos ngayon malalaman ko na mawawala ka na pala.

The word 'Luna' makes my heart happy. "And Helios." Dagdag ko. Bigla na lamang nagsi-agos ang mga luha ko sa hindi malamang kadahilanan. My heart was twitching...in pain. Nasasaktan pero hindi ko alam kung bakit at ano ang dahilan. Hindi ko maipaliwanag. May mali. May hindi tama. Mayroon akong nakalimutan na hindi ko maalala.

Dahan-dahan akong napahawak sa dibdib ko na bigla iyong bumilis ng tibok at hinawakan ko ang salamin. "May dapat ba akong malaman? Paano ko malalaman kung wala namang magsasabi sa akin?" Napatingin ako sa kalangitan at tumulo na naman ang luha ko. "Mommy, pasensya ka na. Hindi ako nakapagpaalam nung huling kita natin. Gusto ko man pero wala ako sa tabi ninyo at wala akong maalala. Sana malinawan na ako sa mangyayari ngayon."

Basta na lang ako nakaramdam ng kakaibang lib*g. “I'm sorry baby, pero kailangan mong makalimutan ang gabing ito. Hindi mo na kailangan malaman kung sino ba ako ” Pagkatapos nga niyang sabihin iyon ay hinawakan niya ako sa pisngi. Sa hindi ko malaman dahil unti-unting pumikit ang talukap ng mata ko. Hanggang sa tuluyan akong hilahin ng antok.