Langit Ka Lupa Ako Novels & Stories

Hindi ko na alam kung dapat pa ba akong matakot sa nangyayari ngayon, o magpakalunod nalang sa tuwa? I can never forget how insane this day was... ***

Leah Alas kwatro na ng madaling araw, pero gising na gising pa rin ako. Para bang ayaw akong dalawin ng antok kahit ramdam ko na ang bigat ng bawat kalamnan ko. Pumikit na ako ilang beses, nagbuntong-hininga, nagpalit ng posisyon sa kama pero wala. Kasi sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, bumabalik sa isip ko ang bawat eksenang nangyari kanina lang. Ang bawat halik, bawat haplos, bawat ungol. Lahat, paulit-ulit.

Dahan-dahan akong napahawak sa dibdib ko na bigla iyong bumilis ng tibok at hinawakan ko ang salamin. "May dapat ba akong malaman? Paano ko malalaman kung wala namang magsasabi sa akin?" Napatingin ako sa kalangitan at tumulo na naman ang luha ko. "Mommy, pasensya ka na. Hindi ako nakapagpaalam nung huling kita natin. Gusto ko man pero wala ako sa tabi ninyo at wala akong maalala. Sana malinawan na ako sa mangyayari ngayon."

Basta na lang ako nakaramdam ng kakaibang lib*g. “I'm sorry baby, pero kailangan mong makalimutan ang gabing ito. Hindi mo na kailangan malaman kung sino ba ako ” Pagkatapos nga niyang sabihin iyon ay hinawakan niya ako sa pisngi. Sa hindi ko malaman dahil unti-unting pumikit ang talukap ng mata ko. Hanggang sa tuluyan akong hilahin ng antok.

"Mula pa noon, alam mo na? Bakit hindi mo agad sinabi?" "Binigyan tayo ng pagkakataon ng tiyahin mo noon para maipagpatuloy ang buhay mo. Hindi ko alam kung paano mo tatanggapin kung sabay mong haharapin ang trauma, pagkawala ng memorya, at ang pagiging ina." "Pero ngayon, handa na ako. Kailangan ko siyang makita." Bago pa makasagot si Bash, biglang pumutok ang ilaw. Sumunod ang mahinang putok—BANG!

Wala akong pinalampas na kahit na ano. I was just out for a whole night and this is what he's doing behind my back? Sa ganitong lalaki ko ba gustong itali ang sarili ko? Am I really too blinded by the love he showed me na hindi ko na napansin na niloloko ako? Am I that stupid to not noticed anything that he is doing behind me? I saw how Marcos slowly woke up from the noise, maski ang babaeng katabi niya ay biglaan ring bumangon nang makita ako sa loob ng silid.

Hindi naman sa nag de-deman akong makita siya araw-araw, kaya lang hindi ko maiwasang mag isip ng kung ano-ano. Hanggang sa sumapit ang Linggo ngunit wala pa rin talaga siya. Siguro nga'y hanggang doon na lang talaga ang kung ano mang nangyari at mayroon sa aming dalawa. Baka nga nakalimutan niya na rin 'yon, dahil sino ba naman ako? Ganda lang talaga at katawan ang puhunan ko, pero kung wala iyon malamang hindi rin naman ako mapapansin ng hudas na iyon.

"Since the love that you left is all that I get I want you to know That if I can't be close to you I'll settle for the ghost of you I miss you more than life (more than life) And if you can't be next to me Your memory is ecstasy I miss you more than life I miss you more than life.... Feel na feel niya ang lyrics ng kanta nang biglang may bumundol na matigas na bagay sa kanyang likuran. Muntik na siyang mapasubsob sa manobela at tinignan ang sino nang may sala na bumundol sa kanyang sasakyan.

It was painful but I guess death is a part of life. Tumayo ako at ngumiti. "Ma, Pa, anak ko. Kung nasaan man kayo ngayon sana masaya kayo. Masakit man para sa akin na wala na kayo, pero napagtanto ko na may rason ang pagkawala ninyo. At simula ngayon ay tatanggapin ko na po talaga na wala na kayo, but your memories will remain forever. I promise I will be stronger this time."

Mabilis kong minulat ang aking mga mata at napabangon sa aking higaan saka humagulgol ng iyak habang yakap-yakap ko ang sarili. Why is this happening? Bakit lahat ng malapit sa akin… Nawawala… Kinukuha… Magiging mag-isa na naman ba ako? Natulala ako sa labas ng aking bintana. Pinunasan ko ang aking luha at kinalma ang sarili saka bumaba sa aking kama at nagtungo sa aking bintana. Binuksan ko ito at dumungaw patingala sa mga bituin sa langit. Taimtim kong pinagmasdan ang nagkikinangang mga bituin sa langit. Marami sila. At kapag marami raw bituin sa langit, sabi nila ay hindi raw uulan kinabukasan. Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit ako nakatingala sa kalangitan.