Langit Ka Lupa Ako Novels & Stories

"Mula pa noon, alam mo na? Bakit hindi mo agad sinabi?" "Binigyan tayo ng pagkakataon ng tiyahin mo noon para maipagpatuloy ang buhay mo. Hindi ko alam kung paano mo tatanggapin kung sabay mong haharapin ang trauma, pagkawala ng memorya, at ang pagiging ina." "Pero ngayon, handa na ako. Kailangan ko siyang makita." Bago pa makasagot si Bash, biglang pumutok ang ilaw. Sumunod ang mahinang putok—BANG!

Wala akong pinalampas na kahit na ano. I was just out for a whole night and this is what he's doing behind my back? Sa ganitong lalaki ko ba gustong itali ang sarili ko? Am I really too blinded by the love he showed me na hindi ko na napansin na niloloko ako? Am I that stupid to not noticed anything that he is doing behind me? I saw how Marcos slowly woke up from the noise, maski ang babaeng katabi niya ay biglaan ring bumangon nang makita ako sa loob ng silid.

I lost! I lost! Akala ko na nakalimutan ko na lahat. Bakit ba ganito? Ako lagi ang talo. Can I win atleast? Can someone defend me like how... I suddenly saw myself jumping from a high place. It seems like my soul has left my body. My heart beats so fast that I almost can't breath. I will die. No, I can't die! Napabalikwas ako at nakitang nasa kwarto lang ako. Panaginip lang pala. Sandali lang, bakit parang may mali?

Mabilis kong minulat ang aking mga mata at napabangon sa aking higaan saka humagulgol ng iyak habang yakap-yakap ko ang sarili. Why is this happening? Bakit lahat ng malapit sa akin… Nawawala… Kinukuha… Magiging mag-isa na naman ba ako? Natulala ako sa labas ng aking bintana. Pinunasan ko ang aking luha at kinalma ang sarili saka bumaba sa aking kama at nagtungo sa aking bintana. Binuksan ko ito at dumungaw patingala sa mga bituin sa langit. Taimtim kong pinagmasdan ang nagkikinangang mga bituin sa langit. Marami sila. At kapag marami raw bituin sa langit, sabi nila ay hindi raw uulan kinabukasan. Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit ako nakatingala sa kalangitan.

Hindi ko na pinigilan ang aking luha bagkus umiyak pa ako nang umiyak hanggang maubos ang aking luha. Alam kong darating ang araw na babalik ang sampung taong nakalimutan ni Rex pero sana naman ay may bala ako pag dumating ang araw na iyun! Ayaw kong humarap sa giyera na walang dalang bala! Kapag dumating ang araw na iyon paniguradong ibang Rex ang makakaharap ko. Lord, please spare me for a while, just for a while, please!

Hindi ko alam kung anong nangyari basta bigla na lang gumuho ang mundo ko nang marinig ko na pagkatapos ng press-con. Wala na siya. Hindi na mahanap. Ang bigat sa dibdib. Parang may bakal na nakakadena sa aking mga paa. Hindi ko alam kung bakit araw-araw, palagi kong pasan ang mundo kahit wala naman akong ginagawa. We were so close. So damn close. Pero sadyang malupit ang tadhana sa akin. Hindi ko man lang siya nakita.

sagot nito sa hindi namin maintindihan. "Naku, ibang elemento ng lupa pala ito." Sabi naman ni Luna umiiling-iling. Naiinis na napakamot ako sa ulo. Walang-hiya! Ano ba ito naupuan ko kotse? Mga may saltik mga nilalang dito. Pinikit ko na lang ang mata ko at hindi na kumibo pa, dahil binabagsa na namin ang kagubatan at nakalabas na pala kami ng Academy.

"But if you really can't remember it, then it means we are no longer us." Naiwan akong tulala sa sinabi niya. What the heck? Ano ba pinagsasabi niya?! Urgh. Kaimbyerna. Padabog akong umupo sa inuupuan namin kanina. He disappeared without any words. Iniwan niya akong magisa sa liblib na lugar, letchugas. "Remember..." bigla-bigla nalang lumabas sa bibig ko. Huminga muna ako ng malalim saka nagisip.

Did I erase him from my memory? It’s possible. Kapag sobra ang sakit, iniisip kong burahin na lang ang mga alaala. Pero wala akong maalala na ginawa ko na iyon noon. Now, I’m confused. Lost. Ang dami kong tanong na gustong masagot.

- "Yan ang hindi ko alam" //////////////////////////////////////////////