Langit Ka Lupa Ako Novels & Stories

Hindi ko na pinigilan ang aking luha bagkus umiyak pa ako nang umiyak hanggang maubos ang aking luha. Alam kong darating ang araw na babalik ang sampung taong nakalimutan ni Rex pero sana naman ay may bala ako pag dumating ang araw na iyun! Ayaw kong humarap sa giyera na walang dalang bala! Kapag dumating ang araw na iyon paniguradong ibang Rex ang makakaharap ko. Lord, please spare me for a while, just for a while, please!

Maverick's Point of View HINDI ko alam kung nasaan ako o kung anong nangyari basta ay nagising na lang ako na halos puro puti ang paligid. Am I already dead? Pero sumasakit ang ulo ko, kaya imposible naman na nasa langit na ako. Kasi ang alam ko, kapag patay ka na, wala ka nang mararamdaman.

sagot nito sa hindi namin maintindihan. "Naku, ibang elemento ng lupa pala ito." Sabi naman ni Luna umiiling-iling. Naiinis na napakamot ako sa ulo. Walang-hiya! Ano ba ito naupuan ko kotse? Mga may saltik mga nilalang dito. Pinikit ko na lang ang mata ko at hindi na kumibo pa, dahil binabagsa na namin ang kagubatan at nakalabas na pala kami ng Academy.

"But if you really can't remember it, then it means we are no longer us." Naiwan akong tulala sa sinabi niya. What the heck? Ano ba pinagsasabi niya?! Urgh. Kaimbyerna. Padabog akong umupo sa inuupuan namin kanina. He disappeared without any words. Iniwan niya akong magisa sa liblib na lugar, letchugas. "Remember..." bigla-bigla nalang lumabas sa bibig ko. Huminga muna ako ng malalim saka nagisip.

Did I erase him from my memory? It’s possible. Kapag sobra ang sakit, iniisip kong burahin na lang ang mga alaala. Pero wala akong maalala na ginawa ko na iyon noon. Now, I’m confused. Lost. Ang dami kong tanong na gustong masagot.

Mukhang nanghihina ang mga buwan. One thing I noticed; the Luna I know was not with them. "Nasaan si Luna?" tanong ko. Tears are now evident in the eyes of the moons. Nagsimula na ding dumagundong and kaba sa d****b ko. Tears are now falling in my eyes too. I cannot endure a pain anymore. I had too much. Sabay-sabay na umiling ang bawat isang buwan. Luna is gone. Nanghina muli ang aking mga tuhod. I had lost three important persons in my life. How can I endure this? How? Sugatan ang lahat ng buwan. Lumapit silang lahat sa akin at yumakap. I can feel their sorrow and mourning. Sabay sabay kaming nagluksa. After a second, parang bulang nawala sa hangin ang buwan, kasabay ng pagsikat ng araw. T

Malungkot na sabi ko. Tinapik nya ang balikat ko, "Ano ka ba? Hindi dahil doon. How can i forget you? Bibihira lang akong nakakakita ng anghel sa lupa. Swerte ko pa dahil kausap ko pa sya ngayon." "Sir naman, e! binobola nyo lang ako."

Isang malakas na hikbi ang kumawala sa lalamunan ko, kasunod ang sunod-sunod na paghagulgol na animo'y nanggagaling sa pinaka-ilalim ng bituka ko. "Lando... hindi niya ako kilala," hagulgol ko, habang humigpit lalo ang pagkakahawak ko sa kahon ng singsing. "Literal na kinalimutan na niya ako! Ang sakit-sakit, Lando! Bakit? Bakit bigla niya akong nakalimutan?” Tuloy-tuloy lang ako sa paghagulgol. Halos kapusin na ako ng hangin sa sobrang lala ng paghagulgol ko.

Matapos kong managinip ng hindi ko gusto ay alam ko na kaagad na hindi magiging maganda ang mood ko. I am questioning myself a lot of questions that I couldn't answer. Nang sinabi ko ba noon na nakalimot na ako ay hindi iyon totoo? Hindi ko alam kung sinabi ko lang ba iyon para makampante. Or I just got busy? Naging busy lang ako sa buhay, pag-aaral at trabaho kaya nawala siya sa isip ko pero ang totoo ay nandito pa rin talaga? I don't know.

Bigla nalamang itong tumingin sa langit. " The sky is so dark..I think! ,it will rain. " dagdag nitong pilit na iniiba ang usapan. It felt so heavy. Even though , never pa talaga akong namatayan ng malapit sakin . Si Lolo at Lola Kasi sa side ni papa ay pumanaw noong bata palang Ako kaya Wala akong masyadong memories noong time nayun. Hindi ko alam kung anu ang pakiramdam ng mawalan ng mahal sa buhay. Na totally Wala ng presence sa Mundo at never na makikitang muli.