Maghimaya Ka Hari Novels & Stories

UMAGANG-UMAGA, ay kaagad akong napabangon mula sa pagkakapukaw mula sa mga sinag ng araw na tumatama sa aking mukha. Nakapikit ko pang iwinaksi ang kumot na nakabalot sa akin at pilit na nag-inat upang tuluyang magising. "Good morning, people! And hello, vacation!" Sigaw ko nang makatayo at dumiretso na sa banyo matapos.

Huminga ako nang malalim, saka muling pumikit, umaasang ang bukas ay may dalang liwanag, sagot, at pag-asa. Kinabukasan Pagmulat ng aking mga mata ay agad kong naramdaman ang kakaibang kaba sa aking dibdib. Parang may sasabog. Tahimik ang paligid—tanging huni ng mga ibon at tunog ng hangin mula sa bintana ang maririnig. Dahan-dahan akong bumangon at tinanaw ang langit sa labas. Kay ganda ng araw... tila may dalang pag-asa.

--- Ang Umagang May Halik Mataas na ang araw nang magising ako. Hindi ko agad namalayan na nakatulog pala ako nang gano’n ka­payapa kagabi. Matagal na rin mula nang huli kong maramdaman na ligtas ako—na parang kahit anong mangyari, may balikat akong masasandalan.

MARIA EVA RODRIGUEZ Sinamaan ko ng tingin sila Hari at Haven na umagang-umaga ay naglalampungan! Sakit sa eyes! Gravitee! Paano ba naman, nagluluto si Ven ng agahan, at nakayapos ang mga braso ni Hari sa bewang ni Ven, na para bang pag hindi niya yakap ang babae e parang mawawala ng biglang bula sa paningin niya.

At mas lalong mahirap tanggapin na darating ang araw na kailangan mo silang isakripisyo para sa iyong kapakanan at sa kapakanan ng nakararami. Ipinihit ko ang aking katawan at humarap sa mga kalaban. Pumikit ako saglit at umusal ng maiksing dasal. “Patnubayan nawa kayo ng ating Panginoon. Magpahinga na kayo,” mahinang sambit ko at saka malungkot na napabuga ng hangin mula sa aking ilong. “Lunar Magic: Moonbeams,” mahinahong wika ko at isa-isang lumitaw ang mga maliit na butil ng liwanag sa himpapawid.

Lalo lang lalala ang kondisyon ko. Napaunat ako ng kamay at napalingon ako sa may bintana. Palubog na ang araw… Ang malaginto nitong sinag masayang nagpapaalam itong araw. Bukas panibagong araw na naman… Natural. Sana nga matapos ang araw na ito ayon na din sa kagustuhan kong magkaroon ng tahimik na paligid.

I love you so much" madamdaming bulong nito. Pasimple naman akong kinilig, pero hindi ko pa kayang sagutin ang sinabi niya. Maya- maya bigla itong natahimik at seryosong nakatingin sa karagatan. Palubog na rin pala ang araw, 'dito kasi kadalasang matagal lumubog ang araw. Kaya tuwang tuwa kaming pag-masdan ng sabay ang pag lubog ng araw..

Artia's POV Maaga akong nagising kinaumagahan. Ang gaan ng pakiramdam ko at parang nasasabik sa kung anu man ang naghihintay sa akin ngayong araw na ito. Naghilamos na ako at wala pang balak na bumaba para mag-almusal. Alasais palang ng umaga, hindi ko alam kung may nakahanda na bang agahan. "Open sesame!" I said casting a spell, hoping this freakin door will eventually open itself.

Pakiramdam ko ay nasa ibang planeta ako. "Bakit maliwanag?" Nababaghang tanong ko. Tirik na tirik ang araw sa liwanag ngunit hindi ko ramdam ang init sa aking balat. Sa init na dala ngayon, dapat ay ramdam ko ang hapdi at init sa aking balat. Ngunit tila ang liwanag nito ay lamig ang ibinibigay.

Minsan tumatambay kami sa tabing dagat para maligo at hintayin ang paglubog ng araw ang ganda kasi ng sunset dito hindi nakakasawang tignan tuwing hapon. Tulad ngayon andito kami hinihintay ang paglubog ng araw. "Sunset. Kuya, ang ganda," ngiting ngiti siya sa nakikita niya, parang nawala lahat ng pagod ko sa nakikita ko sa kanya. "Yeah, kapag titignan mo na papalubog ang araw, parang nagpapahiwatig ito ng pagpapaalam," saad ko habang nakatingin sa kanya.