Novel & Cerita Langit Ka Lupa Ako

"What do you need?" "I'm going to the spa, 'di ba ang sabi mo'y sasabay ka?" I just remember what I said earlier. Tama, kamuntikan ko nang makalimutan, kanina pa kasi ako wala sa sarili, idagdag pa ang gaya niyang nakakabuhay ng dugo. Siguro'y kapag nakasama ko pa siya ng mas matagal-tagal ay baka hanap-hanapin ko na siya araw-araw.

Di hamak naman na mas maganda si Feelin kaysa sa babaeng kaharap ko. "Tama ka may amnesia nga ako kaya hindi kita maalala. Kapatid ka ba ng asawa ko? Naninigurado lang dahil baka nagpapasok ako ng magnanakaw sa loob ng bahay namin nang hindi ko nalalaman."

"Then forget about it." Napakurap ako at napatigil sa paghakbang palayo. "Forget what?" Umiwas siya ng tingin. At doon ko lang nalaman na may mali. Kung wala talagang nangyari, bakit may dapat akong kalimutan? Muli siyang tumingin sa'kin. Walang lambing. Walang init. Walang pag-amin. Tanging malamig na titig lang.

Kung kakausapin man siya nito ay tanging oo at hindi o ‘di kaya naman ay ewan lamang ang sasabihin sa kanya. Hindi naman ito masisi ni Faith, kahit sinong fiance naman siguro ay mawawala sa mood at higit na mawawalan ng gana lalo pa at ang layo ng isinagot niya sa ‘mahal kita’ nito kanina. Hindi kaya planeta ang sun. Alam ko Faith, nag bibiro lang, sa haba ng sinabi ko, iyon lang ba ang napansin mo?

Napatango ako. Di na nga ako makaimik. Parang nalaglag yung dila ko. Sinampal-sampal ko ang aking pisngi sa harapan ng salamin. Anong nangyari? Bakit parang wala ako sa mundo? Sa solar system natin? Sa universe natin?! Diyos ko po baliw na ata ako. Nang may nagwawalang kumakatok sa pinto ko. Upang makabalik ang kaluluwa ko sa aking katawan. Si Jeff na muli na namang ngumiti. Parang praning ng makita ang mukha ko.

Pagbaba ko ay nakatingin silang lahat sa akin. "What's wrong?" I asked them while being confused, nagkalat ang maleta sa may sala. "You don't remember?" Tanong sa akin ni lola habang lumalapit sa akin. "Niremind kita kagabi na aalis tayo ng maaga pero dahil late ka nagising 1pm na tayo aalis. We will go to the beach remember? Para naman masulit nyo ang bakasyon nyo dito. Nasabi ko na sayo 'to kagabi diba? Don't tell me na nakalimutan mo?"

Tinampal ako ni Ada bigla. "Ano ba bakit ka ba namumula?!" "Nothing"umiwas ako ng tingin at pinakiramdaman ang muha ko.I swear i forgot about this ,kanina.Maayos ko namang nagawa ang ibang gagawin ,i swear muntik ko na talagang makalimutan na hinalikan niya ako sa noo pero dail nakita ko ang picture na'yon mas marami tuloy akong naisip.

Wala man lang kadala dala sa sobrang karupukan. But I won't cry this time. There's no point in crying over a spilled milk. Hindi ko na maibabalik kung anong kinuha niya. Ito na ang napapala ko sa pagiging marupok ko. Pero okay lang, babangon at lalaban pa rin ako. Wala pa ring makakatumba sa isang Sky! Ako kaya si Langit.

far-fetch for me? Hindi ko na namalayan ang oras. Kung hindi ko pa narinig ang katok sa pinto, hindi ko pa siguro mamamalayan na madilim na pala ang langit. Nagsikap akong bumangon kahit parang minaso ang ulo sa sobrang hapdi noon. Isa pang serye ng mabibigat at mababagal na katok, napakamot ako sa aking pisngi.

Hinaplos-haplos ko ang likod niya at hiyaan na ding kumawala ang luha ko. "Nakasaksak sa isipan ko na ikaw ang nakalimot sa pangako natin nong araw na ikinasal tayo where in fact, ako pala talaga. Pero alam mo kung ano ang nakapagpagising sa natutulog kong diwa, Tsong?" "A-Ano?"