Langit Ka Lupa Ako Novels & Stories

He closed the tabs he was using before giving her his laptop. "Get some rest, Kaden," sabi niya when he didn't move. He rested his arms on his thigh habang sapo ang ulo nito. He looked tired but still refusing to sleep. Hinayaan na lang niya ito habang naglolog in naman siya sa skype. "I lost my memory four years ago," sabi nito makalipas ang ilang minuto na tahimik lang ito. "So as Kassey said," she answered, not really encouraging him to continue.

If someone I know saw me, they'd probably think the same thing—na sayang ako. Saan pa ako uuwi kung wala na akong tahanang babalikan gaya ng mga eroplanong galing sa mahahabang biyahe. Masyado lang ba akong nangarap ng mataas noon kaya ganito kasakit ang aking bagsak ngayon?

habang lumalaon ay lalo kitang hinahanap-hanap? Considering that you left I don't know how to express my longing for you. I should have passed you. Sa loob ng dalawang buwan ay inabala ko ang sarili ko sa ka katrabaho rito. Maaga akong umaalis at Late na kung umuwi. akala kasi kapag ganon ay malilibang ako at hindi ko na sya maiisip ngunit hindi pala. Kinakailangan ko pang uminom ng alak para makatulog.

"What do you need?" "I'm going to the spa, 'di ba ang sabi mo'y sasabay ka?" I just remember what I said earlier. Tama, kamuntikan ko nang makalimutan, kanina pa kasi ako wala sa sarili, idagdag pa ang gaya niyang nakakabuhay ng dugo. Siguro'y kapag nakasama ko pa siya ng mas matagal-tagal ay baka hanap-hanapin ko na siya araw-araw.

Di hamak naman na mas maganda si Feelin kaysa sa babaeng kaharap ko. "Tama ka may amnesia nga ako kaya hindi kita maalala. Kapatid ka ba ng asawa ko? Naninigurado lang dahil baka nagpapasok ako ng magnanakaw sa loob ng bahay namin nang hindi ko nalalaman."

"Then forget about it." Napakurap ako at napatigil sa paghakbang palayo. "Forget what?" Umiwas siya ng tingin. At doon ko lang nalaman na may mali. Kung wala talagang nangyari, bakit may dapat akong kalimutan? Muli siyang tumingin sa'kin. Walang lambing. Walang init. Walang pag-amin. Tanging malamig na titig lang.

At ano rin naman ba ang pakealam mo kung trip niyang makipag landian sa iba? Inis niyang kausap sa sarili sabay malakas na napa buga ng hangin habang pilit na nag iwas na lamang ng tingin. Ngunit kahit ano yata ang gawin niya ay hindi pa rin mawala ang kanyang inis. “Huy! Ayos ka lang ba? Kanina pa kasi nang hahaba iyang nguso mo.”

Ngumiti ito sa'kin, pumikit naman ako at nakaramdam na ng antok at pagod. Goodluck naman bukas kung makakalakad ako. Ang rupok kasi e, 'yan ang napapala. 'Yon pala ang tinatawag na heaven? Sh*t! Ngayon alam ko na, may bagong kaalaman.

Napatango ako. Di na nga ako makaimik. Parang nalaglag yung dila ko. Sinampal-sampal ko ang aking pisngi sa harapan ng salamin. Anong nangyari? Bakit parang wala ako sa mundo? Sa solar system natin? Sa universe natin?! Diyos ko po baliw na ata ako. Nang may nagwawalang kumakatok sa pinto ko. Upang makabalik ang kaluluwa ko sa aking katawan. Si Jeff na muli na namang ngumiti. Parang praning ng makita ang mukha ko.

Tapos sasabihin nilang matagal silang hindi nagkita? Pakiramdam ko gusto kong pumatay ng bakla, wala akong paki-alam kahit sino pa ito. The next thing and the least person na hindi ko ini-expect ang mababasa ko rito. Para akong ponagsakluban ng langit at lupa, hindi ako makapaniwala, napatakip ako ng bibig at kusang tumulo ang luha mula sa aking mga mata. Totoo ba 'to? Kahit siya, bakit di ko napapansin?