Langit Lupa Impyerno Mga Nobela at Kwento

Mabilis na napapikit, tinakpan ang lens ng ilaw nito. "Ay, maryosep, sana pala itinulak pa kita kanina. Kung alam ko lang na ikaw 'yan nabawasan na sana ang salot sa mundo. Hindi ka pa nahuhulog alam ko na kung saan ka mapupunta, sa impyerno agad agad walang evaluation kay San Pedro," mahabang sabi nito.

Baka hinahalikan na niya, hinahawakan, at inaangkin na parang wala nang bukas? "Mga taksil!" napakuyom ako ng kamao. May kung anong boses sa isip ko na bumubulong... Pumasok ka. Tignan mo. Para matahimik ka na. Hindi ko na napigilan. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto at sumilip. At doon... doon ko nakita ang impyerno. Naghahalikan sila! "Shit! Damien how can you do this to me?"

Napapanahong sabi ni Haring Marciais. Pinayuhan ni Gurgen, “Kung hindi natin makuha ang mga kayamanan, kalimutan na natin ito at umalis. Marahil ay makakatagpo tayo ng iba pang kapalaran pagkatapos umalis sa lugar na ito.” Pinayuhan ng grupo si James. Ang Immortal Mountain ng Sinaunang Angkan ay isa sa Sampung Dakilang Pwersa ng Central Plane at labis na nakakatakot.

Tinawag niya ito sa pangalang Miluina. “Hindi ko talaga alam, dahil ako ang magpaparanas sa kanila kung ano nga ba ang tunay na paghihirap sa impiyerno pagdating ng araw. Sa ngayon, bumalik ka na muna dito para mapagaling ka ng ating bathala. Kailangan nating maghanda, dahil nalalapit na ang paghuhukom,” hayag ng malaking bibig.

I started you cry again while Ate Moon is tapping my shoulder. " I'm fine can you leave me for a while" " I understand hihintayin nalang kita sa labas ng cemetery" Lumuhod ako sa harap ng puntod nila habang hawak ang parehong lapida. Kring.. kring.. Unknowned number calling.. " Hello sino to?" " You are Klent Imperial tama ba ako?" " Sino ka?" "Nagtataka kaba kung paano ko nalaman ang tunay mong pangalan"

"tss, hindi mo alam? hindi mo alam na impyerno itong pinagdalan sa 'yo? yung buhay ka nga pero gugustuhin mo na lang na mamatay," "a-anong ibig mong sabihin? papaanong tinawag na i-impyerno?" "ayy, sus! hindi mo ba alam na ginagawang parausan ang mga babae rito ng mga myembro ng sindikato." "ano???!"

Kahit ang impyerno ay kaya kong baliktarin, magtagumpay lang ako sa plano. Wala ito sa plano. Hindi ko planado ang mawalan din ng memorya. Gusto ko man magpanggap pa nang mga sumunod na araw ay hindi na maaari. I know someone is intently watching my every move. Ngayong nasa kulungan na ako, tiyak bahag na ang buntot ng mga tao sa labas. Magpakakampante lang sila. Babalik ako at iisa-isahin ko sila.

Ang mga mata niya ay nanlilisik sa purong kadiliman na tila galing sa mismong kailaliman ng impyerno. Si Major Zaymon Arandia. Ang Diyos ng Digmaan. "P-Patayin niyo siya! Patayin niyo ang demonyong 'yan!" tili ni Arturo, gumagapang paatras habang nagtatago sa likod ng mga matataas na bakal na *crates*.

biro ko. "Wag ka mag-alala! hindi mo na makikita 'yung mukha ko simula bukas," tugon n'ya pabalik. "Haha! saan ka naman pupunta?" "Sa impyerno." "Edi susundan kita." "Hindi mo ba naintindihan 'yung sinabi ko?"

> "Every. Single. Day." Survival Mode: Activated Pagkalabas ko ng opisina niya, halos matumba ako sa kaba. > "Lara, bakit parang nakita mo ang impyerno?" tanong ni Beatrice. > "Girl… ‘di mo alam." > "Ano na namang nangyari?" > "Hindi ko alam kung buhay pa ako bukas." > "Bakit?!" > "Kasi ako ang bagong paboritong paglaruan ng halimaw na ‘yon." End of Chapter 15