Larry Alcala Artworks 소설 & 이야기

"Hindi lang ako madaldal na tao, at hindi ko alam kung ano ang sasabihin sa iyo." "Nahahalata ko." Ngumiti si Aliyah. Mukhang nag-relax din si Larry bahagyang sumandal ang kanyang matangkad na katawan. Bahagyang gusot ang kanyang itim na shirt, na ginagawang mas kitang-kita ang kanyang matuwid na pigura.

bati ni Trixie, medyo paos pa ang boses mula sa bagong gising. “Apo, samahan mo naman ako sa Linggo,” wika ni Lola Angelina sa kabilang linya. “May art exhibition si Maestro Eli. Isa ‘yon sa mga bihirang pagkakataon na muli siyang magpapakita ng mga obra niya.” Saglit na natahimik si Trixie. Alam niyang matagal nang tagahanga si Lola Angelina ni Maestro Emilio Mercado, isang haligi sa mundo ng tradisyunal na pagpipinta sa Pilipinas.

Kakarating kang nito. "Yes Boss. Dito din kanina galing ang artist Pero umalis kaagad pagkatapos makuha ang payment." sagot ni Alan "Wow ang gaganda nito ah? Sulit ang mga paintings na ito. Tiyak na magagamit natin ang mga ito sa iba pa nating mga projects." sagot naman ni Luther. Pagkatapos ay lumapit ito sa akin na noon ay titig na titig pa rin sa isang babae sa larawan.

Ngunit isang gabi, may isang tao na hindi niya maiiwasang mapansin—si Lance Martin. Si Lance, na may likas na karisma at malalim na mata, tila isang misteryo na hindi kayang ipaliwanag. Ang kanyang mga galaw ay may pagkasining, parang isang obra sa sarili niyang mundo. Habang si Apple ay naglalakad sa harap ng isang painting, nakaramdam siya ng presensya sa kanyang tabi. Nagulat siya nang makita si Lance na may hawak na maliit na sketchpad at pinagmamasdan ang isang obra na may malamlam na tanawin. Tumigil ito at ngumiti, at sa kanyang boses, naramdaman ni Apple ang kakaibang lambing.

tugon ko at saka humawak sa railings. Humagikgik si Lyka sa kabilang linya. “Pero ate, sino ang mga artista na nariyan ngayon? Baka idolo ko, pahingi kamo akong autograph!” “Maria Elena Cervantes? Saka si Dale Palma. . . Kilala mo ba sila?” Halos mailayo ko ang cellphone ko sa aking tainga nang marinig ang malakas at sunod-sunod na tili ng kapatid ko. Mukhang kilala nga niya ang mga binanggit ko!

Nang nasa harapan na niya ako ay abot-abot ang kaba na nararamdaman ko nang mag katitigan kami nang mata sa mata. “Long time no see, Samarah,” pormal na sabi nito. Ngumiti ako. “Yeah, and nice to see you again. Ni hindi tayo nakapagcatch-up noong nasa meeting tayo.” “Is this your paintings?” kuryosong tanong nito at sinipat ng mabuti ang mga paintings. Tumango ako. “Yes. Hmm, these are my pieces. This one is The Eye of Hope, I used arcylic and pastels. At ang mga iba naro'n pa, may Los Angeles, The bridge and The Galaxy. You can check them if you want.”

“Matagal nang nirekomenda sa’kin ng kaibigan ‘ko ang lugar na ‘to. Alam mo naman, laging busy at puno ang schedule ng mga artista. Bihira lang makapag-me time. Naisip ‘ko, bakit ‘di ko subukang puntahan ngayon. Tutal naman e libre ang sched ‘ko.” Tumango-tango ang dalaga. “How about the painting?” “Nabanggit ‘yung painting sa isa sa mga art courses ‘ko nung college,” sagot ni Marion at sumandal ito sa upuan. “Ernesto Alcaraz made a series of painting about women. Ang alam ‘ko, ‘yung Filipiña is dedicated to the owner of Casa Evangelista. Kaya naman bago mamatay si Alcaraz, nakalagay sa last will and testament na i-donate rito ‘yung painting.”

Isang papel at hindi ko naman makita ang nakasulat dahil nasa likod kami ni Lance. "Ako si Lance Castro at kaibigan ako ni Alice. Sabay kaming nag-aral ng arts and design ni Alice kaya alam ko na ang pasikot-sikot ng buhay niya. Kung may nakakakilala man sa 'kin dito, yes, ako po ang naging champion sa kompetisyon na 'yon." Itinuro ni Lance ang dala niyang papel.

at alagaan ang baby. Nasa front row sina Cailyn at Raven, hawak ang number plates 6 at 8. Halos lahat ng paintings na ia-auction, gawa ng mga sikat na masters. Maliban sa dalawang obra ni Pedro, lahat ay galing sa malalaking pangalan.

KASABAY NG PAGTANGGI ni Oliver na muling hawakan ang kumpanya ay parang nawalan ng pakpak ang lalaki at lakas. Nabalian ito at hindi na muling nakabawi pa. Iyon ang napansin ni Alyson. Okay naman ang kanyang mag-iina sa ibang bansa. Mabilis ang paglaki ng pamangkin niyang si Nero at ng kapatid na si Helvy. Nanumbalik na ang dating sigla ni Alia sa mga mata na noon ay napundi na. Ganap na ring pintor si Alia. Sa bansang iyon kahit hindi pa graduate basta mayroong talent ang kamay, hindi na kailangan ng diploma. May mga certificate naman siya na makailang beses na nanalo sa malakihang mga painting contest na makakaya niyang ipagmalaki. Nagagawa na rin niyang ibenta ang mga painting kahit hindi