Novel & Cerita Leave Me Alone In Tagalog

hindi makapaniwalang tanong n'ya dito. "You know what? I've been saying this since you arrived here and I'll say it again now. Alexander leave me alone. Umalis ako para hindi ka makita dahil sa ginawa mo and you being here isn't helping me in any way. You're annoying and you're such a trouble. You trouble everyone with your paawa effect, they're taking your side. Kahit pa nga sobra mo akong sinaktan. I will never let you do that again, I will never let you enter my life ever again so please leave me alone! I don't need you and won't need you at kahit ano pa ang gawin mo ay hindi na ako babalik sa'yo." the pain became twenty times more painful than it already was.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Sige lang, queen your face. "Alam mo bang wala akong pakialam sa'yo? Magre-reynahan ka hangga't gusto mo. Wala naman akong mapapala sa mga pantasya mo at hindi ko naman ikakayaman iyang kapritsuhan mo! Can you just leave me alone, you kamatis?" Ayaw ko nang makita pa ang pagmumukha niya. Nakakairita sobra! Ang iksi-iksi pa ng suot niyang damit, luwa ang cleavage! May inaakit ang nagbabalik na kamatis!

"Mapanakit ka" "Ang epal mo kasi" sabi ko na ikinangisi niya. "Umamin ka nga sakin, anong meron sa inyo ng amo mo?" bigla akong namula. "Ah, kayo na" "H-hoy, wala pa akong sinasa--" di na niya ako pinatapos. "Di mo naman kailangan sabihin, halata kaya" nakangisi niyang sabi. "Sabi ko na nga ba, may gusto sayo yun eh"

Cause today,you walked out of my life (stay with me or watch me bleed) Cause today, your words felt like a knife (I need you just to breathe) I'm not living this life. Tumayo na ako mula sa pagkakaupo ko sa kalsada. Dapat masaya ka ngayon Mesaiyah kasi nakita mo siya, hindi ka dapat umiiyak. Dapat masaya ka dahil andito siya, andito siya, andito siya. Baka hindi niya lang ako nakilala dahil ngayon nalang ulit kami nagkita. Tama. Baka bukas o sa isang bukas, kilala na niya ako.

Padabog kong ibinaba ang kubyertos na hawak ko kaya’t nag-angat siya ng tingin sa akin at tinaasan ako ng kilay. “Kung gusto mong umalis, umalis ka. Dito lang ako at hihintayin ko sila. Sila ang nag-imbita sa aking pumunta rito kaya’t parang ang bastos ko naman kung aalis ako nang walang paalam, hindi ba? Kung uuwi ka na sa Maynila, umuwi ka… dito lang ako.” “You can’t stay here alone, Thalia. At mas lalong hindi mo kakayaning bumiyahe papuntang Manila nang mag-isa---“

In fairness, malinis, maayos at mabango. “Alone, walang babae.” “So?” “Anong so?” “So what kung walang babae? Hindi naman kita pinagbabawalan.” Parang wala lang ang pagkakasabi ko non dahil para siyang nagpapaliwanag.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Umalis na ako sa balcony at isinara na rin ang sliding doors doon para hindi pumasok ang hangin. Pumunta ako sa study table niya at binuksan ang lamp shade na naroon. Umupo ako at napangalumbaba ako. Pagkalipas ng ilang segundo ay may naisip ako. Dahil may sticky notes namam at ballpen ay may isusulat ako. Day 1, without you. I feel so lonely right now. I wish you're here.

“Alam mo naman kung bakit ako umalis diba?” [Alam ko 'yon, Dream. Alam na alam ko pero mahal niyo naman ang isa't-isa kaya bakit pa kayo nagpapakahirap? Kasal na kayo, dapat ngayon ay gumagawa na kayo ng panibagong baby. Tumatanda na ang asawa mo, ikaw rin, sayang ang lahi.]