Legends Stories In The Philippines の小説・ストーリー

Para akong isang bata dito na ignorante. Namamasyal kami ngayon sa 'The Land of Legends Theme Park', hindi talaga ako makapaniwala sa mga tanawin. Akala ko sa panaginip lang ang mga ito. Ang kaibahan lang nila sa park sa Pilipinas ay walang masyadong street foods akong nakikita. Nasa malayo sila. Habang sa Pilipinas naman ay nakikita mulang sa tapat. Wala ngang fish ball at kwek kwek dito. Mga expensive type kasi street foods nila. Saka hindi ako sure sa lasa kung masarap ba o hindi. Iba-iba kasi taste natin.

And some laws, gods and goddess added and etc ay gawa gawa ko lang din kaya dimo mahahanap iyon sa internet. Ano ngaba ang pamumuhay ng mga pilipino sa taong 1500s sa dapit ng kabisayaan. Again This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, locales, and incidents are either the products of the author's imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. I am editing this story, and I am not really confident with my editing skills so bare with me.

Maliban sa baklang nakilala ko at kalaunan naging bestfriend ko pa. Nagtago ako dahil alam kong ipapahanap ako ng aking tiyuhin kahit saang sulok dito sa pilipinas, dahil hahabulin niya ang perang hawak ko. Sa ngayon ay hinayaan ko muna siya na kamkamin ang mga perang kinita ng hacienda at ng mga iba pang lupain na kumita ng salapi na pinaghirapan ipundar ng aking mga magulang.

At nagsimula na muli siyang magkwento habang nakikinig lamang ako sa kanya ng mabuti. Ayon sa kwento niya, nabili ng ninuno niyang isang Kastilang Gobernador-Heneral ang buong isla. Sapagkat may mabuting puso ito ay nagpasya na sa Marikavan na manirahan kasama ang asawa na kinuha sa Espanya at doon na sila bumuo ng pamilya. Nang dumating ang mga Hapon upang sakupin ang Pilipinas ay nagnobena raw ang kanyang mga ninuno upang hindi matunton ng nga Hapon ang kanilang lugar at hindi sila masakop. Dininig daw ng Diyos ang kanilang mga dasal. Kaya simula noon ay hindi raw pwede na hindi maging Madre o Pari ang kahit isa sa anak sa bawat henerasyon.

Para akong nasa klase at bigla na lang nagtawag ng recitation. “We will make it appear that our wines aren't just a product embedded with stories of hardwork. The wine itself creates stories—stories of love,” saad pa nito at muling napangiti. “Filipinos romanticizes love so much. Pagdating sa usapang pag-ibig, ang mga Pilipino ay interesado. Idadaan natin sa kilig at kuwentong pag-ibig.” Napatango lang naman ako.

Maybe I can get an award for being matyaga. For the last 3 years namin dito sa Manila ay hindi naging madali. Umabot din kami sa point na akala 'ko ang magiging ulam 'ko ay toyo. At sa 3 years na 'yon hindi 'ko pa din alam ang klase nang trabaho na meron si Alen.

Hindi ko alam. "Yes, we do have that here and dini-discuss din ito sa lessons sa school. Haven't you heard about it? Philippine Mythology." Ang talas mag-english nitong kausap ko ha. "The Philippine Mythology is divided into three kinds: The Deities in Luzon, The Deities in Visayas, and The Deities in Mindanao. But anyways, gusto mo bang marinig ang story nilang dalawa?" "Sige, ano ba 'yon?"

Sure, I remember him telling me some time before that he had a Lolo living quite far away from where we were living, but I never really guessed it would be the Lolo I met here. Hanggang ngayon, hindi ko pa din nga yata napo-proseso sa sarili ko ang nangyayari, e. Gulat pa din ako. Sino nga naman ba kaisng mag-aakala, di ba? Sa dinami-dami ng tao sa Pilipinas, hindi mo talaga maiisip na si Lolo Celestino at Lolo ni Creed na kkine-kwento niya sa akin noon ay iisa lang.

Sabay iwas nang tingin sa akin. Effective naman. Uminit nga pati pisngi ko. Kagaya kanina, wala kaming imikan. At kung magkakatinginan man, saglit na ngitian tapos ibabalik na ang paningin sa paligid. Ilang minuto pa kaming naglakad-lakad sa plaza bago siya nagyayang sumakay sa kalesa. Sa Calle Crisologo kami bumaba at muling naglakad-lakad. Masuyo lang akong nakinig sa kan’ya nang ikuwento niya ang love story na nabuo sa lugar na iyon sa pagitan ng isang Japanese General at ng isang Filipina. Dati ko pang naririnig ‘yan kapag napapasyal kami dito pero ngayon ko lang na-appreciate nang ikuwento sa akin ni King habang magkahawak ang aming kamay.

"Habang ang nakaraan ng sarili nating bansang Pilipinas ay nagpag-uusapan lamang dahil kailangan sa paraalan. Pero sa tingin ko ay walang tao ngayong magkukusa na alamin ang kwento ng ating mga ninuno." Matapos uminom ay ibinaba na niya ang baso, at itinikom ang bibig. Habang si Diego ay pormal na pormal sa pagkukwento. "Kung sino ang lumaban para makalaya tayo sa pananakop ng mga Hapon. Kung sino ang matapang na nagwagayway ng ating bandila." Ngumiti si Sylvia nang alanganin. May sense naman ang sinasabi ni Diego pero sa pagkakatanda niya ay date ito.