Liham Pasasalamat Novels & Stories

Leon asked. "H-Hindi.” Nabasag ang boses ni Lia. Pilit niyang pinipigilan ang maluha pero kusa na lamang nababasa ang kaniyang mga pisngi. ‘Dàmn! I badly miss you here, mama. Bakit kasi iniwan mo ako agad? Hindi pa rin ako nakaka move on sa pagkamatay mo. Miss na miss na kita. Miss na miss ka na ng Baby Lia mo. H—’

Pero nagulat na lang ako nang ilang saglit lang ay sumisinghot na siya and it was too late for me to notice that she was already crying. “A-Alam mo, Lorenz... mahal na mahal ko ‘yon shi Liam eh. Hindi naman ako m-mashashaktan nang ganito kung hindi ko siya mahal, ‘di ba? Naiintindihan mo naman ako, ‘di ba? Pero alam mo, t-tama ka naman eh... h-hindi ko dapat pinapakitid ang utak ko. Hindi ko naman kashi akalain na magsheshelos ako nang gano’n sha babaeng espashol na ‘yon. Kaya alam mo, bukash na bukash din, magsho-shorry ako kay Liam-babe ko. Pramish ‘yan!”

malakas kong iyak ng Makita ko siyang naglalakad palapit saakin mukha siyang problemado habang palapit saakin,agad akong tumakbo sa kaniya palapit at yinakap ng mahigpit yinakap niya ako pabalik at pagkatapos ay hinawakan ang aking pisngi upang punasan ang aking luha"listen princess,you have to go at Liam and marry him"pagpapaliwanag niya pero umiling ako sa kaniya

I felt something that seems so right You've got yours I've got mine I'm think I'm losing my mind 'Cause I shouldn't feel this way Basa pa more Zhia! Hahaha. Yan sinasabayan na din ako ni Tang Ismael na parang bago ata sa tenga niya ang panalangin na kantang to. Si Sean naman halos walang pag asa na makumbinsi ko siya na di nga babagyo sa Pilipinas! Papadalhin ko na lang kung saan mang lupalop nakatira si Chelsea.

Si Nazzer muna ang nagpatakbo sa NH. Sa isang probinsya sa Batangas, kung saan malapit ang kanilang resthouse, sinubukan ni Liam i-ahon uli ang sarili. Isang umaga, niyaya siya ni Hera na mamalengke. Sabi nito, gusto nitong magluto ng paborito niyang sinigang. Habang naglalakad sa gitna ng mataong palengke, nakayuko lang si Liam, suot ang simpleng t-shirt at shades. Wala siyang pakialam sa ingay ng paligid hanggang sa may narinig siyang boses.

malambing na wika ni ate Nimfa. Laking pasasalamat ko at napakabait nito sa akin. Ni hindi ako nakarinig nang kahit anong panghuhusga sa halip ay puro pagmamalasakit ang ipinadama sa akin. Ganun din sa mga kababaryo ko. Palibhasa ay alam nila na ulila na ako kaya siguro ganun na lang nila ako kaawaan na ni hindi nila ako magawang husgahan kahit pa nabuntis ako ng napaka-aga.

“Kasi baka ako nalang mag-isa tapos wala ka na.” Bigla nalang nag-iba ang ihip ng hangin at nagkatitigan kami ni Sir Phin. Teka, ano ba kasi yun pinagtatanong niya? Ako naman, ano yung mga pinagsasasagot ko? Payapa means peace, and that's exactly what we found when we reached the summit. Reaching the peak after a challenging hike, my breath caught in awe as nature unveiled its masterpiece. The world unfolded before me in a breathtaking panorama! Tanaw naming mula dito sa itaas ang lawak at ganda ng San Martin. Mula dito sa aming napiling spot, tanaw naming sa kanan bahagi ang nalawak na dagat at sa kanan naman ang ganda ng bundok.

Napa face palm si Grethel, “Hindi nyo ba pinaliwanag sa kanya?” Umiling si Rhei, “Si Dhirma ang nagbigay ng crest, akala ko ay siya na ang magpapaliwanag.”

"Hindi lahat ng tao ay nabibili, Liam. At hindi lahat ng katapatan ay may presyo." Pagkalipas ng ilang oras na pagtakas, nakarating sila sa isang lumang bahay-bakasyunan sa gilid ng isang bangin sa Batangas. Ito ay isang pag-aari na nakapangalan sa isang malalayong kamag-anak ni Liam na matagal na niyang hindi nakakausap.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗