Romans & histoires Liham Pasasalamat

Sagot niya at napatango-tango naman ako. Pagpasok namin ay marami na ang mga kalahok na nandoon. The Makabayan Hall is like a theater type room with a mini stage at the front. We were assisted by a staff on where should we seat. "Sa likod lang ako ah? Galingan mo. Good luck!" Paalam ni Damien bago humiwalay sa akin. "Thank you." I replied with a sincere smile.

LIA “Labing-lima” Ibinagsak kong muli sa sahig ang katawan na unti-unting nasusunog, hindi ko maiwasang mapangiti. Muli akong sinugod ng sampung mga hangal, sabay ang kanilang pag-atake, pero wala paring nakalusot mula sa aking paningin. Isa-isang nagtumbahan at naglaglagan ang ibat ibang parte ng katawan ng mga immortal na nakakalaban ko at nagsisimula na silang maging abo. Tinitigan ko ng mabuti ang papaakyat na araw, “ang ganda... Ang ganda ng simula ng araw ko.”

Text lang siya pero si Liam ang may mensahe kaya agad kong binasa dahil baka importante. From Liam: I hope you like the fruits. Kainin mo lahat 'yan para healthy kayo ni baby. Napangiti naman ako dahil sa kaniya pala galing ang mga 'yon. Bigla ko tuloy naalala ang suggestion niya kagabi na siya na lang ang ipakasal sa akin at kuhanin ang responsibilidad na dapat si Cristiano ang gagawa. Ayaw kong mangyari 'yon dahil sigurado akong masasayang lang si Liam at ang pagkakaibigan naming dalawa kapag ipinakasal kami sa isa't-isa. I want him to be happy at hindi siya magiging masaya kapag ako ang naging asawa niya.

Sakto't walang tao roon. Kaagad kong tinahak ang pwestong 'yon at naupo. Hay! Gusto ko makalanghap ng hangin. Mahangin sa area na 'to at saktong-sakto para sa 'kin. Habang naghihintay, nilinga-linga ko ang paningin ko hanggang sa halos masementuhan ang buong katawan ko dahil sa nakikita ko ngayon. Pamilyar na pamilyar siya sa 'kin. Teka? Oo nga pala! Kasama ko rito ang top one Octapetala na si Ligen Huber!

Sabay naman kaming naglakad papasok sa school ground field na kung saan ay gaganapin ang soccer game. I smiled as I thought I am so blessed. I am so blessed kasi binigyan ako ng Diyos ng isang best friend na maaasahan palagi. God gave me Sorschia Valle, at ang sarap lang talagang isipin na sa halip ng lahat, uunahin ka talaga ng best friend mo.

Kilala ko lang sa mukha pero sa pangalan hindi. Nilagpasan ko siya ng diretso lamang ang aking tingin sa dinadaanan ko at hindi na nag-effort pang tumingin sa banda niya kahit na malalagpasan ko ito at ramdam na ramdam kong nakatingin siya. It was successful because I pass their table without even efforting to glance at him. At bakit naman ako titingin? Para saan ‘di ba?

Lahat naman sila gwapo pero bakit may isang hindi marunong ngumiti sa kanila? ----#HIOR----

Mukhang unti-unting naglalaho ang tahimik na bakasyon na nasa isip niya. 'Farewell, peaceful vacation!'

God salamat po dahil pinagkalooban nyo ako ng mabuting kaibigan. "Salamat Lily." "Wala yun, Okay, kung ano man ang mangyari mamaya, eto ang lagi mong tatandaan narito lang kaming lahat, isipin mo lang kami pag pinanghihinaan kana ng loob pag pakiramdam mo na papatak na ang luha mo ngumiti ka lang, because Smile is the best revenge, I mean weapon," natatawa pang sabi nito. Napatawa na rin ako at napayakap sa kanya, tinugunan nya ang yakap ko at mas hinigpitan pa ito.

Napa-kunot ang noo nito na tumingin sa kanya, dahil sa kanyang sinabi. "Bakit kailangan natin siyang pasalamatan?" "Dahil kung hindi dahil sa kanya, hindi kita makilala." Ngiting wika ni Liam, habang hinalikan ito sa noo. Malawak naman itong napangiti sa kanya, habang hinahaplos ang kanyang t'yan.