Liwanag Novels & Stories

"Ang anino ay nawala na, para ang liwanag ay hindi na muling mabulag." Ngunit habang naglalakad sila palayo, si Elara ay tumigil. Tumingin siya sa dagat, sa lugar kung saan lumubog ang lahat. Ang kanyang mga mata ay biglang nagliwanag ng isang kakaibang kulay—hindi pilak, hindi ginto, kundi Itim. "Ate Mariel..." bulong ni Elara. "Bakit, Elara?"

Ang tanging liwanag lamang sa lugar na iyon at ang dalawang lamparang inilagay sa gitna ng mahabang mesang iyon. Sa gawing dulong gitna ng mesang iyon ay may nakabiting isang watawat. Kulay pulang tela ito na hinabi parisukat. May nakaguhit sa telang iyon na isang lumiliwag na araw. May walong silahis ito na pumapalibot. At sa gitna ng araw na iyon, ay may nakaguhit na isang matulis na kalahating buwan.

Balasa— Sa sandaling iyon, isang gintong sinag ng liwanag ang bumaba mula sa langit at nagkataon na bumagsak kay Alex. Pinalibutan din nito ang katawan ni Luna. Pagkatapos noon, kumalat ang makapal na enerhiya sa kanilang katawan! “Ito…” “Ito ang Golden Light of Lightning Tribulation!” bulalas ni Luna. Mukha siyang gulat na gulat.

Dinilaan niya ang tuyong labi, habang nag-iisip nang mabuti kung anong salita ang gagamitin para hindi sila tuluyang masira. Isang mabigat at nakakasakal na katahimikan ang namagitan sa kanila. Namatay ang mga automatic na ilaw sa hallway dahil sa tagal nilang nakatayo doon, kaya tanging ang maputlang liwanag ng buwan mula sa bintana ang natitirang nagbibigay-liwanag sa kanilang mga mukha. Tumingala sa kanya si Luna, may mapait na ngiti sa mga labi.

Marahil ay nasa malapit lang siya at makikita lamang kapag binuksan na ng kanyang ina ang ilaw. Ang canary yellow na ilaw ni Liam sa gilid ng kanyang kama ang tanging pinagmumulan ng liwanag. “You know I don't want to turn on the light in my room, mom.” depensa ni Liam na nagpaalala sa akin sa nakita ko sa loob nang bukas pa ang mga ilaw. Hindi mo talaga aakalain na kasama mo si Pororo dito sa loob kapag patay ang ilaw.

Tila nagbabadya iyon para sa malakas na ulan. "Wala akong payong na dala," biglang sambit ni Lily. Hindi ito pinansin ni Phana dahil hindi pa rin mawala-wala ang kaba sa kaniyang dibdib. Mula sa 'di kalayuan ay nakita nilang dalawa ang liwanag. Nagtaka si Phana kung saan galing iyon gayung sa pagkakaalam niya ay uulan ng malakas. "Hi guys." Isang boses ang gumulat mula sa kanilang likuran. Muntik nang maitulak ni Phana si Lily dahil sa pagka-gulat.

sumunod na usal ng binata. Ngumit si Luna at maayos niyang tugon. "O siya sige, good night mauna na ako." aniya. Sa pagbalik sa silid, dahan-dahang pinatay ni Luna ang pangunahing ilaw. Isang mahinang liwanag mula sa lampara sa ulohan lamang ng kama ang nagbibigay ng banayad na kislap sa silid, sapat na upang makita ang paligid ngunit hindi masyadong maliwanag upang hindi maistorbo ang kanyang pagtulog. Sa ilalim ng mahinang liwanag na iyon, humiga si Luna, at hinayaan ang antok na mag-udyok sa kanya patungo sa mahimbing na pagtulog.

hiyaw ni Vane. ​Isang malakas na pagsabog ang naganap sa harapan nina Liana. Isang granada ang inihagis ni Vane sa ilalim ng trak. Ang liwanag ng apoy ay nagbigay ng kulay kahel sa mukha ni Liana. Naamoy niya ang sunog na metal at pintura. Ang init ng apoy ay dumampi sa kaniyang balat, isang matinding contrast sa lamig ng gabi.

“Lubayan mo na ako!” Tanging liwanag na lang ng malamlam na dilaw ang ilaw na lampshade ang tumatanglaw sa kabuohan ng kinaroroonan niyang silid kaya imposible masilaw siya dito para hindi makatulog. Hindi rin sobrang dilim ng silid para makaramdam siya ng takot dahil malakas ang sinag ng malamlam na liwanag na nanggagaling sa buwan sa labas ng bahay na tumatagos sa mga puwang ng manipis na kurtina ng silid, kung kaya naman kitang-kita niya ang rin kabuohan ng silid kahit na hindi gaanong kaliwanag noon sa kanyang paningin.

Balewala rito ang napakaganda at kahanga-hangang paglubog ng araw sa kanluran. Sa pagaagaw ng liwanag at dilim ay nakalikha iyon ng pagsasanib ng dalawang kulay, ang dilaw at pula na kapwa dumisenyo ng isang pambihirang repleksiyon dumagdag sa lalong ikakamangha ng makakakita. Puwera nga lamang sa nilalang na ito, na hindi batid ang bagay na hatid ng tanawing iyon.