Long Ride Quotes Novels & Stories

“Ang ibon na yon ay parang tao lang. Kapag masyado na pong toxic ang kapaligid sa ‘tin, magkakasakit tayo. Kung hindi man physically, pwedeng mentally at emotionally. It could be draining. Kaya mas mainam na umalis sa environment na ‘yon kaysa magkasakit ka.” That made her smile even more. “Ang dami niyo pong alam na words of wisdom, Manong.” Mahina itong natawa. “Marami na rin po kasi akong naging pasahero. ‘Yung iba, umiiyak at kinakausap ako lalo na kapag mahaba ang biyahe kaya marami na rin akong napapayuhan.” “Ganon po ba,” she said and nodded. “Can I ask another question?”

'Di siya sumagot at blangkong tumingin sa kawalan. "'Whatever the mind of man can conceive and believe, it can achieve.' Those are the other words written next to the viper." Tiningnan ako diretso sa mata ni Lilith na para bang nag-aalala. Favorite quote ni daddy 'yon galing kay Napoleon Hill. "I-I'm a loss at words pero, salamat at sinabi mo sa'kin kahit na gago ako kausap. Alam kong cringe dahil sa'kin manggagaling pero, dito lang ako lagi para sa'yo." Napakamot ng ulo si Lilith dahil siguro sa hiya. Ngumiti ako dahil kay Lilith at ginulo na rin ang buhok niya.

Umupo siya ng maayos at tinitigan ako. “Every time we ride our bikes is worth the muscle pain at the end of the day. You were happy and so am I. Hearing your thoughts whether it’s deep or even if it doesn’t make any sense at all, my ears are always open for it. And what did you say? Boring days? It’s not boring for me. You see, sometimes you don’t need to talk at all when you’re someone. Sometimes, the presence is already enough. Sometimes, having someone by your side even if you’re not doing anything big is enough to be entertainment.”

Ang kotse ay gumagalaw ng mabilis na para bang nasa isang karera sila, hindi isang simpleng biyahe. “Parang magpapalipad siya ng eroplano, eh,” bulong ni Rosa sa sarili habang kinakabahan na tinitingnan ang speedometer. Nang marating nila ang kalsadang nasa ibaba, nagsalita siya, sinubukang maging kalmado ang boses. “Trojack, dito na lang ako bababa, salamat.”

Pagdating sa kotse, pinangunahan agad ako ng sermon ni Louie. “Tandaan mo, ayoko nang may istorbo habang nagmamaneho ako, naiintindihan mo ba?!” tanong niya, at sa galit na tono ng pananalita n’ya, ay wala ako’ng nagawa kung `di tumango. ”Bawal lumampas sa upuan mo ang kamay mo, naiintindihan mo ba?” tango `uli. ”`Pag `yan lumampas, pipitpitin ko `yan at pabababain kita ng kotse, maliwanag ba?”

"Ako lang po Mommy. Simula pa naman nu'ng una ay nakasanayan ko nang mag-ride mag-isa," "At saan na naman ba iyang destinasyon mo ha?" Tanong niya habang napapaisip. "Maglilibot libot lang naman po ako Mommy. Siguro doon pa rin sa lugar kung saan palagi kong pinupuntahan noon," ani ko pa. "Osya mag-ingat ka ha at hinay-hinay lang sa pagda-drive. Magpapasko na at delikado ang panahon ika pa ng mga matatanda," wika pa niya sabay uminom ng kape.

"Bakit ngayon ka lang?" "Sorry po, naligaw kasi 'yong pinagsakyan kong tricycle." "Sumabay ka na sa akin sa susunod." "Hindi na po kailangan. Alam ko naman na ang daan at—" Naputol ang sasabihin ko nangmuli siyang magsalita. "I don't want you to waste money and risk your safety when riding or travelling to a place you aren't familiar to."

Pagkatapos ng mahabang biyahe sa ulan, huminto si Luther sa harap ng apartment building ko. Tahimik kaming dalawa. Walang nagsasalita, pero ramdam ko ang bawat patak ng ulan na tumatama sa bubong ng kotse — parang sinasabayan ang tibok ng puso ko. “Thank you for the ride,” sabi ko, mahinang tinig. “Celene,” sabi niya, halos pabulong.