Novel & Cerita Lost But Not Forgotten

Isang lingo daw akong tulog noon dahil na operahan ang ulo ko dahil sa bubog na nakabaon sa kaliwang ulo ko. Nangangapa ako noong una dahil hindi ko alam kung nasaan at sino ang kasama ko. Sinabi sa akin ng doctor na nagka-amnesia daw ako. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko noon, pero sinabi ng doctor na babalik naman daw ang alaala ko 'wag lang daw pwersahin na makaalala at baka sumakit lang ang ulo ko. At dahil narin naubos na ang ipon nila nanay noon ay napagpasyahan nilang bumalik sa probinsya, wala silang anak at hindi na daw nabiyayaan pa.

Malamang kaklase niya iyon. Garette started to walk away when a piece of paper suddenly fell out of the page of the book she was holding. Kung tama ang tingin ko eh' tila mamahaling papel iyon. I even watched to see if she would notice, but sadly, she did not. Nagdire-diretso lamang ang dalaga sa paglalakad pababa ng hagdan hanggang sa ulo na lang niya ang unti unti kong nakitang mawala. Naisip ko ulit tawagin pero baka makaistorbo ako ng iba pang mga studyante na narito rin sa Library. Isa pa't baka maabala ko sila ng kaklase niya.

"Don't dare to remove this again. Don't leave me again. Don't hurt me again my wife....can you?" Uminit ang sulok ng aking mata bago ko tinitigan ang napakagandang singsing na iniwan ko dito no'ng umalis ako. Iniwan ko iyon dahil hindi pa ako handa ngayon okay lang na suotin ko iyon. "I vow not to remove this wedding ring Sheehan. Now, I'm ready to devote myself and do my responsibility as your wife. I will love you and cherish you in sickness and health until the end of my life. Don't worry now. I'll never leave you, I promised"

Subalit, putok ang gilid ng kaniyang labi at may pasa rin siya sa kaliwang mata. Marahil ay isa siyang gang member na nabiktima ng mga kalaban nito. Natakot na naman ako dahil posibleng madamay ako kung sakali. Subalit noong tinanggal ko na ang jacket niya ay may nahulog sa sahig, isang itim na libro na may nakaukit na limang letra. A. Z.T. E. C.

Ito ang Nakalimutan na Lambak! Ang Forgotten Valley ay isang pangkat ng paglilinang na lumayo sa ibang bahagi ng mundo. Ilang taon na silang nasa paligid, at ang kanilang mga alagad ay bihirang gumala tungkol sa mundo, kaya hindi maraming tao ang nakakaalam tungkol sa kanila. Mayroong isang alamat tungkol sa kung paano umalis ang tagapagtatag ng Forgotten Valley dahil nasaktan siya ng pag-ibig.

Hindi ko alam na ganito pala ako ka corny noong kabataan ko. Itinapat ko ang kamay ko sa may sensor at iniluwa doon ang mga numero. Saglit akong napaisip at inilagay ang kaarawan ni Travis. 0709 Verification Failed. Isang subok pa lang naman pero pakiramdam ko hindi ko magagawa ang misyon ko ngayon. Maliban sa sarili niya, tanging si Lola Leonor na lang ang pinakamalapit sa kaniya. Hindi naman ata niya ilalagay ang kaarawan ni Chad sa vault niya kahit na malapit sila sa isa't isa.

These past few days palagi akong nagmamadali sa pagkain ng breakfast para maabutan si Magnus sa kanyang community service pero ngayon halos maunahan pa ako ng pagong sa pagkilos. “May problema ba, hija?” tanong ni manang Lina ng hindi na siya makatiis sa matamlay kong pagkilos. Umiling lang ako kay Manang. Ayaw ko namang mag-alala pa si Manang sa akin. Hindi naman kasi talaga mahalaga ito. Maybe… makakalimutan ko rin ito. It’s just a phase. Katulad din ito ng mga nababasa ko sa libro, you fall in love and then forget it after some time.

AMIRA ISANG himala ngayong umaga na paggising ko ay hindi na muli akong binangungot na ikinatuwa ko naman dahil magaan ang araw at dibdib ko. Wala na akong masyado pang iisipi at iiyakan kada magigising ako na sana ay magtuloy-tuloy na.

Ngayon niya lang naumpisahang tahiin ang mga nasirang parte ng mga uniporme dahil sa nangyari kanina. Halos hindi na mapakinabangan ang karamihan subalit sinikap parin ni Ruth na tahiin ang mga iyon, mayroon pang mga nabahiran ng dugo niya. Ngayon ay hindi na iyon matatanggal pa, mga galing nga lang ito sa hingi at bigay na pinaglumaan na ng mga kapitbahay nila, wala siyang nagawa kundi muling mapaiyak nalang. Kawawa nanaman si Tina, siguradong magiging tampulan nanaman siya ng tukso dahil hindi man lang siya makabili ng bagong uniform.

Binubuhos ko sa kanilaa ang mga araw ko at umaasang balang araw ay magiging okay na ang lahat. Si lola ay madalas naglalasing. Sigarilyo, sugal at alak ang kanyang bisyo pero sa kabila ng lahat, siya ang nagturo sa’kin kung paano ako gaganti sa taong nang-iwan sa’min ni mama. Siya ang nagturo sa’kin kung paano ako lumaban. Siya ang nagturo kung paano ko papasukin ang buhay ng taong nang-iwan sa’min. Nakailang hanap na ako sa aking 2 by 2 picture pero hindi ko pa rin mahanap. Wala rin sa mga bulsa ng shorts ko.