Lost But Not Forgotten Novels & Stories

“Patawarin mo ako kung nakalimutan kita dahil sa pangyayari. Patawarin mo ako kung hindi ako dumating sa tamang panahon para protektahan ka.” Hinalikan niya ito—mabagal sa una, puno ng pagsisisi at paghahanap ng nawala, hanggang sa maging matindi, maalab, at puno ng matagal na pagtitiis. Ang bawat haplos ay parang pagbabalik ng mga nakabaong alaala—ang kanilang masayang kabataan sa ilalim ng puno, ang huling gabing nagtapat ng damdamin sila, at ang pangakong hindi natupad noon dahil sa sumpong ng tadhana. Sa gabing iyon, tila bumabalik ang lahat sa dati at mas naging matibay pa: walang Jenny na humahadlang, walang amnesia na nagpapalito, walang pagkakaiba ng katayuan sa buhay—tanging sila na

Limang taon na akong nagtatrabaho dito at dito narin umikot ang mundo ko. Simula nang magtrabaho ako dito ay wala na akong balita sa pamilya at mga magulang ko. Hindi ko alam kung nasaan sila. Gusto ko mang kamustahin sila ay hindi ko magawa dahil bawal ako lumabas. Nakakalabas lang ako pag may kailangan o inuutos sakin, dahil wala naman akong dayoff. Maski cellphone ay wala ako. Ni hindi ko nga alam pano gamitin ang mga cellphone ngayon, dahil ang huling hawak ko kasi sa cellphone ay matagal na panahon na. At dipindot lang yon.

ngunit hindi ko na siya pinatapos. "Hindi po sila titigil." mariin kong sabi. "Kung may kailangang magsakripisyo, ako na lang." Natahimik si Mama habang unti-unting namumuo ang luha sa kanyang mga mata. Ngunit buo na ang desisyon ko. Kahit mawala pa sa akin ang lahat, hindi ko hahayaang mawalan ng kinabukasan ang mga kapatid ko.

Ang swerte talaga ng mga anak ng nagmamay-ari ng Teeraphosukarn Group. Pinalabas ni Lolo na nagkaroon ako ng amnesia hango sa nangyareng aksidente at napaniwala naman niya si Kuya. Ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit alam ng kuya ni Kendall na na aksidente siya samantalang hindi alam ng mismong mga magulang nila. Dahil sobrang curious ako sa part na 'yan ay hindi ko napigilang itanong 'yon kay Lolo.

Eighteen years na ang nakalipas ngunit ang sugat ng kanyang pagkawala ay nandito pa rin sa puso ko. Simula kasi nang mamatay si Alex, isinarado ko na ang puso ko sa iba. Hindi na ako nagkaroon pa ng boyfriend. At kung hindi lang dahil sa huling kahilingan niya na bubuo ako ng pamilya, eh di sana'y hindi na ako nag-asawa at nagkaroon ng anak. Hindi naman ako nagsisisi na dumating si Loraine sa buhay ko. Kaya lang nu'ng mabuntis ako sa ex-husband ko, ayaw ng mga magulang ko na lumaki ang anak ko ng walang ama. Conservative ang mga kamag-anak ko, kaya isang malaking kahihiyan daw sa pamilya ang hindi ako mapanagutan ng lalaking nakabuntis sa akin.

"Why not? Diba gusto mong magmove-on?" Ivy couldn't helped but roll her eyes, "Pero hindi sa gan'ong paraan, and may I remind you only people who still have feelings have the right to use 'move on', as for me, my feelings for him have long burn ito ashes." And I don't have any plans to rekindle it in this lifetime or the next.

Title : The Forgotten Zillionaire By : Yshanggabi D****e There are nights that define you. And then there are nights that destroy every version of who you thought you were. That night… I was both the man who had everything and the man who lost it all in one breath. I held the black velvet box tightly — the ring I’d kept for months, waiting for the perfect moment to ask Rafaela to spend forever with me. She was my calm, my reason for coming home after every endless meeting. My world.

years. And I've always felt emptiness... I've always felt that something is missing... My heart knew that it's lacking... that I long for something... for someone. "Goodbye, Love..." No... "I was erased from your memory... And I promise that you'll also be forgotten by me." I would never be able to do that... Please, Isela... Don't do this to me... I promise that--- Wait! Where are you going?! Don't leave me, Isela!

mariing sabi niya saka mahigpit akong niyakap. I cried in his arms again but this time with a realization that sometimes we need to make decision that will break our heart but give peace to our soul. It was a lost battle from the beginning. Loving someone who can never be yours is the hardest I've ever experienced. I got betrayed while my heart is still pure and I will never forget that shit. Pasalamat na lang ako na may kaibigan akong hindi ako iniwan kailanman.

-Sinserong sabi nito. "I'm sorry that I doubted you before, I've been a jerk and stupid. But I know that you're a good person Emily."-Dagdag pa nito. Napangiti ako sa sinabi niya, ngumit hindi kumpleto ang sayang nararamdaman ko. I know deep down in my heart, I'm still hopeful that he will remember what we had before, in the past, remember his love for me.