Love Is An Illustration นิยาย & เรื่องราว

*insert music- i love you by akdong musician* ( you could feel the seen if you played this song) Isang beses nang titignan ko ang rankings sa bulletin board ay imbis na ranking ang makita ay muka ko ang makikita ko with letter cutting na ' i love you '. Nahihiyang kinuha ko yung picture ko at iiling iling na umalis.

I just want you to talk him regarding this issue. "We already did. Hindi lang naging maganda. I need to stop seeing him kahit ilang araw lang." I cannot remind him his feelings he never knew. I cannot teach him love, because it is self-discovery. Gaya kung papaano ko iyon natutunan. Love is making someone happy even if it is uncomfortable. Love is not demanding for equality, because who cares when the one you love is happy?

Hindi niya alam kung bakit may kung ano sa mga mata nito na para bang inaakit siya. Humugot siya ng malalim na hininga at umiwas ng tingin. That was the very first time he looked away. Hindi niya kaya ang pagkabog ng kanyang dibdib habang nakatingin sa kulay bughaw na mga mata nito. “Family is more important to us,” he replied. “Love can be learned, Delancy. Believe me or not.” “If you learned love, it’s not love, It’s only an illusion where you convinced yourself that you love someone but the truth is it was just a placebo. A phenomenon where you believe that something is real to feeling better. There’s no love at all.”

Nang tingnan naman niya ang mga dating pahina puro: Love is blind Love is a rosary. It's full of mystery. Love moves in a mysterious way. Love is when my crush is beside me. At kung ano-ano pa. Ang naisip niya nang mabasa ang mga iyon, "Ang daming alam." Pero nang itapat niya ang ballpen sa papel, inisip ang taong pinakamamahal niya, ang naiukit niya: Love is when they are with you.

Parang ang lalim ng iniisip niya. "Love?" mahinang tawag ko at napatingin siya sa akin. I saw his hand...bakit dumudugo 'yon? "Bakit dumudugo yang kamay mo?" mahinang tanong ko dahil baka marinig kami nila daddy. "W-Wala 'to, love." Sabay tago niya sa kamay niya sa likura niya. Tinignan ko muna ang paligid kung wala bang nakatingin.

pagkasabi non ni Ace ay pinatigil ko ang aking pagsusuklay sa aking buhok, pinatong ko ang suklay ko pati na ang salamin ko sa lamesa nang bandang ulonan namin ito, at humarap ako sa kanya tinignan ko ito sa aking dalawang mata, at ganon din ang ginawa niya sa akin. “Love bakit?” mahinahon na tanong nito sa akin. “Sabihin mo nga sa akin, nambabae ka ba?” mahinahon na sabi ko dito pero bakat sa boses ko ang sakit na nararamdaman ko ngayon. “Love alam mo naman na hindi ko kayang mambabae diba, ikaw lang ang mahal ko alam mo yan” saad nito.

"Mommy..." "Kung isip bata sya, then love him more! Kung mahal mo na sya, stay with him no matter what happened between you both! Mahalin mo rin ang buong pagkatao nya and that's what it is!" Yumakap ulit ako sa kanya.

Bungad na sinabi ng bata. “Really? What’s the theme baby?” Masayang tanong ni Ali. “I don’t understand po ei, but it is written on the blackboard that says ‘could love be made?’ What is the meaning of that Mama? And how come love has something to do with two persons.” Sunod sunod na tanong ng inosenteng bata. Nakakaramdam na naman si Ali na ang kasunod na tanong ay patungkol sa ama nito.

Kinausap pa ng masinsinan nila Mama si Love para lang tanungin ito kung hindi ko daw ba tinakot ito, baka daw kasi tinakot ko lang si Love kaya napilitan ito na sagutin na ako. O di naman kaya ay na konsensya lang siya dahil nga sa isa ito sa dahilan kung bakit muntik na akong napahamak ng gabi na yun. Grabi sila sa akin e. Hindi man lang maniwala na sadyang na in love sa akin si Vexana at na hook ito sa taglay kong ganda. Mga walang silbi. Dapat ako ang kampihan nila dahil ako ang anal at kapatid ng mga ito pero hindi e. Hindi sila makapaniwala na kaya akong mahalin ni Love. Mga walang silbi talaga ang mga ito.

Bukod sa mga pasa na natamo ko ay para rin akong sinaksak ng mga masasakit na salita na binitawan niya. Sa buong araw ay umiyak lang ako ng umiyak. Napapaisip kung paano ako humantong sa ganito. Nais ko lang naman na mahalin niya ako at magkaroon ng masayang pamilya. Mahirap ba akong mahalin? Is it wrong to love someone? Bakit tila pinaparusahan ako dahil lang sa umibig ako? Ganito ba talaga kapag nagmamahal?