Novel & Cerita Luke 1:37 Bible Verse

“Kasi marami kang maiiwan. Nandito ang buhay mo pero handa kang iwan dahil sa’kin.” “Kasi mahalaga ka,” ani Katherine saka marahang hinawakan ang braso nito. Tinangka naman ni Luke na hawakan ang kamay nito pero hindi na itinuloy. “Pa’no kung hindi na ‘ko gumaling? Anong gagawin mo?” “Ano ba ‘yang sinasabi mo? ‘Wag kang mag-isip ng negative. Naniniwala akong gagaling ang binti mo, okay?”

napapakamot sa ulong sabi ni Luke sa kaniya. “Ah mauna na rin ako Asha, may mga kailangan pa akong asikasuhin e.” paalam naman ni Adam sa kaniya. “Ah ako rin. Mauna na rin ako. Ikaw na muna ang bahala kay Lawrence.” sabi din ni Luke at ni hindi pa man siya nakakasagot ay naglakad na ang mga ito patungo sa pinto at lumabas.

Ngunit sa halip na umatras, tumingala siya at sinalubong ang mga mata nito. “Hindi kita susundin sa lahat ng bagay, Luke.” Napangisi ito, ngunit hindi iyon masaya. “Good. Dahil hindi rin kita kayang sundin sa lahat ng bagay.” Natahimik ang paligid habang nagtitigan sila, parang dalawang apoy na naglalaban kung sino ang unang titiklop.

Isang malakas na paghampas ng bakal ang tanging naging sagot ni Luke sa kan'ya dahil sa kaniyang mga sinabi't pagtanggi na magpakasal. " Like father, like daughter. Mamamatay ka din gaya ng iyong ama."

For this reason a man shall leave his father and his mother, and be joined to his wife; and they shall become one flesh. Lyv clenched her bible close to her heart as she meditated on the verse she just read. She closed her eyes while uttering a short prayer asking God for guidance and comfort. Her mind was in chaos yet she clung on the promise of peace and hope provided by that one book where she was drawing her strength from. For that day, she would venture in her new life; alone and most certainly afraid.

Hinila siya pabalik ni Marian at humingi ng paumanhin sa dalawang guwardiya ng bilangguan. Pagkatapos isara ang pinto, sinabi ni Marian, "Luke, mayroon ka pang ilang buwang pagkakakulong. Kapag gumaling ka mula sa iyong mga sugat, kailangan mo pa ring bumalik upang pagsilbihan ang iyong sentensiya. Huwag kang masyadong mag-isip sa panahong ito, ikaw dapat ay gumaling ng maayos!" Matagal siyang tinitigan ni Luke, tumalikod at nag-type ng isa pang linya ng mga salita sa kanyang mobile phone, "Gusto kong makita si Veronica" Sumimangot si Marian. "Bakit mo siya gustong makita? Luke, naiisip mo ba na ang iyong ina ay hindi kasinggaling ng isang babae sa labas sa iyong puso sa loob ng maraming tao

Parang tao na siya ngayon. “Can I come in?” “Okay,” sagot ko. Umupo siya sa dulo ng kama. Hindi malapit at hindu rin malayo “Sorry,” sabi niya. “Bakit?” “Kasi lahat ng to nangyari dahil sakin.” “Hindi lang ikaw may kasalanan, Luke. Sabi ni Gab, utos daw ng tatay mo.” “Oo,” sabi niya. Tumango siya. “Pero ako yung nagmaneho. Ako yung tumakas.”

Binaon ko ang aking mukha sa una ko nang tumunog ang cellphone ko at bumungad sa akin ang mga mensahe galing kay Luke sa messenger. Luke: Before you go to bed I just want to share a verse with you from thwe Bible. This keeps me from overthinking a lot these days. Luke: It is found in Isaiah 41:10, "Have I not commanded you? Be strong and courageous. Do not be afraid; do not be discouraged, for the Lord your God will be with you wherever you go." Luke: I'll pray for you. Goodnight and see you on Monday. Hindi ko mapigilan na mapaiyak dahil sa nabasa. Hindi ko alam kung bakit sobrang bigat ng pakiramdam ko ngayon.

Iniisip ko rin naman na para lang sa kanila upang kaya nilang depensahan ang kanilang sarili sa kapahamakan. “Sa lahat ng bata kakaiba ang anak mo, Elle.” Wika ni Trina. “Tutol ako sa bagay na yun pero ano bang magagawa ko ngayong may naka abang na panganib sa atin.” Bahagya akong ngumiti. “Good morning.” Napalingon naman kami kay Luke. Mabilis na lumapit ang kambal sa kanya at hinalikan siya sa pisngi.

Mikho I took it while swallowing hard at ikinabit iyon sa leeg niya. It looks perfectly beautiful on her. Sabay namin iyong binuksan. Inside was our first baby's name and the day he was born, on the other side was my favorite bible verse, 1 Corin 13:4-8 with our wedding anniversary.