Pagkasira Ng Lupa Novels & Stories

sabi ni Ruby. "Minsan na akong nagtanong kay Lolo tungkol sa sinasabi mo ngayon, at ganito ang sagot niya: 'Hindi ako Diyos na kayang yakapin ang buong lupa gamit ang dalawang kamay ko. May hangganan ako kahit na mayroon akong maraming kayamanan at malaking kapangyarihan. Ang siklo ng buhay ay talagang ganito: nagtutulungan at nagkakaroon ng benepisyo ang isa't isa. Kung gagawin ko ang sinasabi mo ngayon, isipin mo kung gaano karaming babae sa kalsada ang pupunta sa akin para magreklamo? Sa tingin mo ba kayang hawakan ni Lolo ang lahat iyon kahit na mayroon siya ng lahat?'"

Lalo na kung permanenteng lisan iyon. Isama mo pa si Lira na nakikinig lamang sa kanila, na miss ang kaniyang ama lalo na’t hindi niya manlang ito nakilala at nakausap mas mabigat din sa kaniya ang katotohanan na wala na ang ama. Kaya nga ng mabanggut nila ang tungkol sa pagkawala nito at magsimulabg mag itakan nadamay siya.

Lia Reed Born on: xx xx xx Died on: xx xx xx Marahang inilapag ni Kira ang bulaklak na binili niya sa tabi ng lapida ni Lia. Bumuntong hininga si Kira at saka marahang umupo sa damo. Hinawi niya ang ilang patay na dahong tumatakip sa lapida ni Lia. Hindi niya namalayang tumulo na ang luha niya. Bawat patak ng luha niya ay pinupunasan niya agad hanggang sa napagod na siya at hinayaan na lang niyang tumulo ang mga luha niya. Halo-halong emosyon ang nararamdaman niya ngayon, pagkabigo, lungkot, galit, at pangungulila. Pakiramdam niya ay sasabog na ang puso niya kapag hindi niya nailabas ang nararamdaman niya ngayong araw.

Gusto ko ring malaman. “Akala ko rin po Lola hindi na ako makakabalik pa. Noong sinabi sa akin ni Venus na kailangan kong isakripisyo ang buhay ko, ganun na rin ng Dyosa ng buwan para lang iligtas kayong lahat hindi ako nagdalawang isip na gawin iyun. Kaya kong magteleport kahit saan, kahit sa buwan sa isang iglap lang pero hindi ganun kadali ang makabalik. Nagteleport ako kasama si Lucifer sa pinakailalim ng lupa kung saan wala ng makakaalis pa, muli ko siyang pinatulog. Apat na taon din akong nagtiis sa ilalim ng lupa, minsan nga nawawalan na rin ako ng gana dahil wala na akong ibang makita kundi ang mainit na apoy at ang katawan ni Lucifer na nakahiga pero hindi ako nawalan ng pag-asa. Um

Hindi niya maipaliwanag ang kirot sa dibdib—wala siyang maalala, ngunit parang dinudurog siya ng bigat ng katotohanang iyon. “At kahit wala kang maalala,” patuloy ni Hilairio, “hindi mo pwedeng burahin ang epekto ng pagkawala mo. Hindi mo pwedeng sabihing hindi iyon totoo dahil hindi mo maalala.” Tumango si Louie. Pinilit niyang itaas ang tingin, bagama’t basa na ng luha ang kanyang mga mata.

“Anak… hindi namin agad nasabi sa’yo. Noong nagkasakit ako ng malala, wala tayong choice kundi isanla ang lupa. Malaki ang nagastos sa ospital at nahiya na kami sa’yo dahil ikaw ang gumagastos sa lahat.” Nanlaki ang mata ni Mira. “Ha? Sinanla?!” halos mabitawan niya ang hawak na baso. “Kanino?!” Lagot na! Kung malaman ni Kyle na nakasangla ang lupa, magkakaroon ito ng pagkakataong bilihin ang lupa nila!

paliwanag ng dalaga habang pinupunasan ng basahan ang mga hinugasang plato. “Mukhang pera ka talaga! Pero, sana naman lakihan mo ang binibigay sa akin. Sa laki ng ginastos ko para mabuhay ka lang, may karapatan akong singilin ka,” panay pa rin putak ni Lupita sa pamangkin. “Aalis na nga ako ngayong araw, tiyang,” pag-ulit ni Graciella sa sinabi. Hindi pa rin umiimik si Lupita kaya nagpatuloy si Graciella.

Hindi maaninag ng dalawa ang itsura ng nilalang subalit may edeya ang dalawa na ito ang bantay sa paraiso. "Ang ibig kong sabihin, kayong dalawa ay iisa. Bawat tao na nabubuhay sa lupa ay may dalawang buhay na dapat suungin. Hindi kayo makakapasok sa paraiso hanggat hindi pa kayo nagiging isa. Iyan ang dahilan kung bakit ang iilang kaluluwa sa lupa ay nanatiling nasa lupa. Naghihintay ng kanilang kahati upang umakyat dito sa paraiso ng kalinisan."

Wala nang nagawa si Cris dahil nasa tabi na niya ito at handa nang tumulong. Ang dapat sana'y mabilis na huhugasan, natagalan pa bago matapos dahil sa walang tigil na harutan nilang dalawa. Habang naghuhugas ng pinggan si Cris at siya naman ang nagpupunas at nagliligpit, hindi mapakali si Sol. Sa bawat pagkakataon na nakakalampas siya sa likuran ni Cris, hindi niya napipigilang yakapin ito nang mahigpit, ipatong ang kanyang mga kamay sa matipunong dibdib, at idikit ang kanyang pisngi sa likuran nito. Bawat haplos at dikit ay tila nagsasabing hindi pa siya nasisiyahan at gutom na gutom pa siya sa pagmamahal nito.

I cannot find the words to say at bigla nalang bumagsak ang katawan ko sa lupa habang nakikita ko ang lapidang may nakasulat na R.I.P Krist Quevedo 1998-2019 Para akong tinakluban ng langit at lupa habang hinawakan ko ang lapidang naka ukit ang kanyang pangalan, "WHY?!" "KRIST?! WHYYYY? YOU ARE ALIVE THAT TIME, BAKIT? BAKIT KRIST?!" Para akong mawawala sa aking sarili sa kakasigaw at niyakap ako ni Tyrone habang humahagulhol at kinuha ang mga lupa para hukayin ang kabaon na nasa baba.