Macabre Novels & Stories

“Ang buhok mo'y parang gabing numinipis Sa pagdating ng madaling-araw Na kumukulay sa alapaap Ang ngiti mo'y parang isang tala Na matagal na ang kinang Ngunit ngayon lang nakita kung kailan wala na Kailan kaya mahahalata Ang pighati sa ilalim ng iyong mga tawa? Kahit mawala ka pa Hinding-hindi mawawala Ang damdamin ko'y sa 'yong sa 'yo.” Napangiti ako sa kinakanta niya. I like the song. I like Munimuni. Nakaka-relate rin ako sa mga kanta nila. Bumutong-hininga ako at nakatingin lang sa kaniya habang kumakanta siya. “Bawat segundo ay natutunaw Tumutulo parang luha Humuhugis na parang mga puting paruparo

Kapag pinahintulutan si Zarvock na sumugod palabas ng madilim na kagubatan, ang Miracle Palace sa oras na iyon ay dapat na isang madilim na impiyerno, at ang hangin ay puno ng dugo sa lahat ng oras. Halos maisip ni Ace ang eksena ng Miracle Palace na puno ng mga bangkay, ngunit wala siyang magawa tungkol dito. "Ang mga taong tulad mo ay dapat na mas matakot sa kamatayan. Hindi lamang nila maaabot ang pinakamataas na antas ng pag-aaral, kundi pati na rin ang pagpapabata. Tulad ng sinasabi, habang sila ay nabubuhay, mas natatakot sila sa kamatayan. Payag ka ba talaga?" Nagdududa si Esteban na bagama't hindi pa siya nagkaroon ng ganoong personal na karanasan, maiisip niya na kapag ang isang tao

Tanong ni Susan kay Alex, maingat na pinagmamasdan ng kanyang mga mata si Maiko. “Parang ganoon na nga,” sagot ni Alex. “Isang ghost general?” tanong ni Susan. “Maski ang lakas niya ay nakikita mo?” “Mas mabuti kung itabi mo na siya kaagad. Dumating na si Freya Mayer mula sa Exorcist Dragons, at medyo sensitibo siya sa mga multo at espiritu. Naiinis din siya sa mga taong may multo sa ilalim ng kanilang kontrol. Kung makikita ni Freya si Maiko, tiyak na hahabulin niya iyan,” sabi ni Susan. “Ang pagkakaroon ng isang multo sa ilalim mo ay hindi ang tamang paraan, at maaari kang magkaroon ng problema bago mo pa man malaman. Sundin mo ang payo ko, at hayaan mo na siyang lumaya!”

KINAGABIHAN, ay pasikretong kinausap ni Lolo Marcus ang mayordoma sa mansiyon. “Sisiguraduhin mong, maiinom ito ng dalawa. Huwag kang umalis hanggang hindi mo nakikita na nilagok nila ang laman ng basong ito. Maliwanag ba?” “Huwag kayong mag-alala Don Marcus, asahan n’yo, sa susunod na buwan, tinitiyak kong may magandang balita na kayong maririnig mula sa mga bagong kasal.”

KINAGABIHAN ay nagtatalo ang kalooban ni Seric kung kakatok ba siya sa silid ng kaniyang kuya na si Kairoz. Nasa harapan na siya ng silid nito nang mga sandaling 'yon at matagal na nakatitig sa saradong pinto. He's afraid of rejection. Paano kung kagaya ng madalas na ginagawa ni Kairoz na hindi siya pinagbubuksan ng pintuan o pinapaalis siya ay ganoon din ang mangyari ngayong gabi?

aniko dahilan para ang ngisi niya ay unti-unting maglaho. "Not unless I get what I want." maawtoridad niyang tugon. Marahas akong napabuga ng hininga dahil sa ginagawa niya ngayon, he started to step forward until he finally get close to me. Hindi ako nagbaba ng tingin at matapang na tinapatan ang mataman niyang pagtitig sakin, I could feel that something was not right about him. His aura speaks darkness and I can't help but to be frightened.

Kaya naman nang magyaya ito kaninang umaga upang magsimba, ay laking gulat niya. Maagap silang nakarating kaya naman madami pang bakanteng upuan, sa harap sila pumwesto. Habang lumalapit ng lumalapit ang oras ng nakatakdang misa ay dumadami din ang mga taong pumapasok sa simbahan. Ang bawat pumapasok ay napapatingin kay Maximillian, ang upuan na inaakupahan nila’y hindi na naisip ng mga nagsisimba na upuan din nila. Naisip ng mga ito nag porma, bihis, at ayos nina Maximillian – ilag sila sa mga taga-Kanan, kaya naman ganoon na lamang din ang pagtataka nila kung bakit naroroon ang mga ito at nakikihalubilo sa kanila gayong hindi naman pista at walang mahalagang okasyon.

MARAHAS siyang nagpakawala nang malalim na paghinga habang malalaki ang kaniyang hakbang na papasok na sa entrance ng CREC building. Malinga-lingang hubarin na nga rin niya ang high heels na suot niya para lang takbuhin ang kinaroroonan ng front desk at tanungin ang receptionist kung nasaan ang opisina ng bago niyang boss.

naglakad ito palapit sa may banda kung nasaan nakaupo si Jammy, "like, how Kiber had our second designs? Who is behind this? And lastly, how we managed to get the crown." Namayani ang katahimikan sa loob ng silid. Ang bawat isa ay naghihintay nang susunod na sasabihin ni Hycent na huminto na sa likuran ng kinauupuan ni Jammy. Reese saw panic on Jammy's eyes. Habang ang iba naman ay tila kinabahan, mahahalata sa mga mukha ng mga ito ang takot lalo na sa awra ni Hycent. He looks like Hitler that one wrong move and they are dead.

Hindi na niya ito pinansin at muling kinuha ang libro. "I'm not a nymphomaniac." narinig pa niyang sabi nito bago niya pinagpatuloy ang naudlot na pagbabasa. Red District. Sinasabing ito ang pumapangalawa sa delikadong lugar sa Urvularia. Narito ang isa pang organisasyon sa City, ang Havoc Organization. Samahan ng mga assassin na lumilinis sa dumi ng lipunan.