Madaling Araw Meaning Novels & Stories

Isla de Amor. Staff House. 6:00 AM. Ang pagsikat ng araw sa Isla de Amor ay kadalasang nagdadala ng kapayapaan, pero sa umagang ito, ang dala nito ay isang mabigat na katotohanan: tapos na ang pagtatago. Ang mga ginintuang sinag ng araw na tumatama sa dagat ay hindi sapat para tunawin ang lamig na nararamdaman ni Mia sa kanyang dibdib.

mapaglarong saad ko at lumabas naman siya sabay tingin sa langit. “ Ano namang meron diyan e tirik na araw lang ang andyan. Ah I get it, siguro nais mo rin tumirík ang mga mata mo sa sarap tulad ng araw na tirik. ” hindi makapaniwalang pinaningkitan ko siya ng mata. “ Ts. What I'm trying to say is, maganda ang panahon ngunit mas malakas pa ang hangin mo sa utak kaysa bagyo. ”

Hindi na nga ako makasigaw, lalo nang hindi ako makaiyak. Mariin niyang isiniksik sa bibig ko ang seda kong pantulog habang nilalamon niya ako na parang apoy. Sumikat ang araw. Napansin ni Mariel ang mga dark circles ko sa ilalim ng mga mata ko. “Ria, hindi ka ba nakatulog nang maayos kagabi?” Anong ibig sabihin ng “hindi nakatulog nang maayos”? Halos hindi nga ako natulog!

Sa bawat tawag o mensahe ni Kean, tila nagiging mas malayo ang kanyang puso sa kanya. Isang umagang kay ganda, ang mga sinag ng araw ay sumisikat, nagdadala ng mainit na liwanag sa paligid. Ang mga ibon ay umaawit sa mga sanga ng puno, at ang simoy ng hangin ay sariwa at puno ng buhay. Sa mga ganitong umaga, tila nagiging posible ang lahat, at ang damdamin ng pag-asa ay lumalaganap habang si Maria ay masaya nag-aayos ng halaman.

Maliwanag ang araw at sariwa ang simoy ng hangin—’yung uri ng umaga na nagbibigay ng tahimik na sigla at magandang pakiramdam sa mga tao. Maagang-maaga pa lang ay lumabas na si Yaya Nelly para mamalengke. Pagbalik niya, may dala siyang malaking bungkos ng mga bagong pitas na bulaklak, at kasabay ng bawat hakbang niya ay ang banayad na halimuyak nito.

Sila ang naghiwa. “Ang tagal na nating hindi ganito, ‘no?” sabi ni Madison habang naglalagay ng yelo. Tumango ako. “Yeah… parang ngayon lang ulit tayo naging normal.” Napatahimik kami saglit. Habang abala sa mga ginagawa ay hindi namin maiwasang mapatanaw sa magandang dagat at sa mga bundok na ang sarap sa mata. Hanggang sa nagsalita si Felicity. “Pero Ralia, buntis ka pa rin ha. Wag ka masyadong magpakapagod.”

Wala nang nagmamasid, wala nang takbuhan, at wala nang mga lihim na kailangang itago. Tuwing hapon, nakaupo silang tatlo sa ilalim ng punong mangga sa harap ng bahay. Doon nila pinapanood ang paglubog ng araw—ang langit ay nagiging kulay kahel at rosas, tila ipinapaalala na kahit matapos ang madilim na gabi, laging may umagang darating. “Mommy,” sabi ni Julie habang nakasandal sa kanya, “masaya po ako dito.”

Sa malapad na mukha nito, ay nakilala ko ang nakatatak na simbolo. Isang maliwanag na araw na may walong silahis. Sa gitna ng araw na iyon ay may hugis-kalawit na buwan. Ito ang simbolo ng Sinag Araw. Ang simbolo ng aking kapatiran.

Tanong ko "Hindi araw West, kung Hindi LINGGO. Kailangan mo 'tong ipahinga ng ilang linggo para maghilom ang sugat mo, huwag mo ring bibiglain ang sarili mo na tumayo." Sagot niya kaya napasinghal ako

“A-andeng?” Nagduduwal ang dalaga. ‘Morning sickness as usual.’ Na normal lang sa naglilihi. Naaawang hinaplos-haplos naman ni Meldy ang likod ng kaibigan. Makaraan ang ilang sandali…”Okay ka na?”