Madara Quotes Novels & Stories

Ang mga mata niya ay puno ng mga pangarap, at siya'y naglalakad patungo sa isang bagong yugto ng kanilang buhay. Si Madam Venus, na naiiyak na sa saya, ay muling nagbiro, "Ako nga, wala pa akong apo hanggang ngayon. Bakit kaya ganyan, mga apo ko?" Nang ngumiti si Madam Venus at tinapik si Veronica sa kamay, sinabing, “Basta, makakasiguro ako, ang mga apo niyo ay magiging kasing ganda ni Veronica. Lahat tayo magiging masaya.”saad ni Jarred na natatawa.

Duda kong tanong. "Dahil may nakita ako sayong kakaiba at sa mga naging sagot mo" naging seryoso si Mam Lessandra. "Ano po yun?" Takang tanong ko. "Dahil sa pagiging determinasyon mo at sa pangarap mo sa buhay ay alam ko na marami kang mararating balang araw at yun ang nagustuhan ko ang pagiging masikap at matatag at di kailanman umaasa sa iba"

"Baka kasi may nakakalimutan ka pa." Nagpipigil lamang si Madison na sagutin ito. Ayaw niyang masira na naman ang magandang mood niya dahil para sa kaniyang daddy ang araw na ito, kaya pinili niyang hindi ito patulan kahit nagtataka na siya sa mga inaasta nito. Madami rin silang bodyguards, pero kakaiba itong isang 'to. "Nothing. Let's go, my dad is waiting." Pagkasabi ay tumalikod na siya at nauna nang lumabas ng bahay.

Sobrang dami nang pinagdaanan ni Ada at hindi naging madali bago niya narating ang tuktok kung nasaan man siya ngayon. "And the last one," dagdag ni Ada, sabay ininom ang laman ng baso niya, "is the loneliness. You’re surrounded by so many people, but it’s rare to find someone who truly understands you. It’s like you’re always performing, even when the cameras aren’t rolling."

Inilock ko ang pinto at doon ko isinuka ang pinainom niya sa akin. Lintik na you were made to do this na yan! Motivational quotes dapat yon para sa pag abot ng pangarap hindi sa pagpapalabas ng tam*d!

Naghanap pa talaga ng kakampi si mama. “Madella, kasalanan mo ang lahat. Tahimik lang ako, pero alam ko ang lahat nang ginagawa mo at pinapagawa mo sa anak nating kaawa-awa. Matagal na akong nagtitimpi. Hinahayaan lang kita kasi alam kong sa huli, ikaw ang mas babagsak sa lupa. Ngayong nakita ko na ang ending nito, hindi na ako mananahimik. Tigilan mo na ang paggawa ng mga scene na ikakasira pa lalo ng sarili mo. Huwag mo kaming idamay ni Madison. Malinis ang puso at isip namin. Habang ikaw, nilalamon ka ng kadiliman. Matagal nang tapos ang tungkol sa inyo ni Anwir, pero hanggang ngayon, kahit nandito ako sa tabi mo, kahit mag-asawa na tayo, parang siya pa rin ang nilalaman niyang puso mo. H

Nagtagal pa sila ng ilang oras doon. Tumawa lang si Mady. Sumenyas siya na quiet daw kami. Hindi naman na babalik si Joshua. Panigurado iyon. "SUMAMA ka kaya sa amin ng jowa ko," sabi sa akin ni Mady nang makalabas kami ng building. "Next time na lang, Mady. May gagawin pa kasi ako, e," tanggi ko. Dadaan pa ako sa ukay-ukayan para bumili ng susuotin kong damit para bukas.

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Their home makes my little house look like a garage. "Can promise me you'll be more careful next time, Madel? Paano kung wala ako? Paano kung nahulog ka, anong gagawin mo?" His Italian accent is thick with a mixture of his New York accent. Marcus is always worrying about me. Although it doesn't seem like it all the time, because he's always got this alpha male attitude going on.

Kahit naka-off ang kanyang camera ay alam kong umiyak siya dahil sa kanyang boses na malat. “Good morning, Ms. Madrigal. How are you doing right now? I hope hindi ka naapektuhan ng mga negatibong comment and since pinasok mo ang ganitong mundo, you should be more understanding and dapat ngayong pa lamang ay sanayin mo na ang sarili mo,” payo ko sa kanya.