Magellan Vs Lapu Lapu Novels & Stories

walang pagaalangan na wika ko. Nakita ko ang pagkunot ng mga noo nila kaya naman nagpatuloy lamang ako. “I suggest that we begin the project in Lapu Lapu, the island itself is advantageous enough. As a retailer myself, hindi lamang naninirahan roon kun’di pati ang mga turista ang dapat na goal natin,” “We can also produce products from different places at mapapadali ang paglabas at pagpasok ng malalaking produkto dahil sa kalapit na Mactan pantalan at paliparan.”

“Kailan nadiskubre ni Magellan ang Pilipinas?” Kanina pa kinakabahan si Irene kung ano man ang magiging topic nila ni Rozen kung sakaling mag-usap sila. Pero hindi niya inaasahan ang magiging tanong nito. “H-Ha?” Napakurap siya. “Oh, you don’t know?” malamig na tanong pabalik ng binata. “It’s March 16, 1521. That’s the time when Magellan saw the mountains of Samar.”

Walang subject na ganoon sa school namin sa Canada at tanging kwento lang ni mom ang naaalala ko. I know stories about Dr. Jose Rizal and his works, Noli Me Tangere and El Filibusterismo. But other than that, wala na. I heard about Magellan and Lapu-Lapu, pero sa totoo lang, hindi ko alam kung ano talaga ang nangyari sa kanila noon. And now that I’m here, I need to read everything. Kailangan kong malaman kung ano ba talaga ang nangyari sa kasaysayan ng Pinas. I’m a filipina, afterall.

Malakas ang tugtog ng bar habang si Luis Marin—ang kilalang anak ng isang mayamang negosyante sa Spain ay naaliw na nakatingin kay Delilah Remadavia. Tuwang tuwa siya habang nakatingin sa mga hips nitong umiindayok habang nang-aakit ang matang nakatingin sa mga lalaki. “What’s her name?” he asked Noli, his friend he met when he arrived in the Philippines.

Tumango ako sa sinabi niya. "Ganito pala ang hitsura ng mga gusali rito sa manila hindi katulad ng mga nasa probinsiya." Ani ko. "Mas maganda, malaki, malawak at maraming tinda ang narito keysa roon sa amin." Napatingin ulit sa akin si Mel. Nakangiti pa rin siya.

“Yeah. Haven't you heard of Sitio Lupo? Tagaroon ako.” Nandilat ang mga mata niya. Alam niya ang Sitio Lupo. It was a large hacienda on the edge of the city. Isang malaking baranggay ang nasasakupan noon at ang mga naninirahan ay pawang mga tauhan ng pamilya Deucalion. The Deucalion family is known to be a really loaded clan na they can basically own the whole Mindanao but chose not to dahil masyado raw malayo sa kapitolyo ng bansa. “So you work for the Deucalions?” tanong niyang muli.

At sinimulan na niyang maglakad papasok, hila-hila ang dalawang maleta niya. Halos nakakalahati na niya ang buhanginan nang may makitang tao sa tabing dagat na naglalakad. Huminto siya sa paglalakad at tinignan ang mga naglalakad. Alam niyang bukas ang tabing dagat para sa mga tao sa San Miguel. Yon daw kasi ang kahilingan ni Mr. Alvarez noon bago ito pumanaw, para mapakinabangan naman daw ng mga taga San Miguel ang magandang view ng tabing dagat, kaya hindi na siya magtataka kung may makita siyang naglalakad doon, kahit sa ganitong oras.

Year 1946 Isa sa pinakamayaman na pamilya ang mga Ibañez sa Legazpi Albay. May malaking Rice Mill ang mag asawang Senyora Erlinda at Senyor Luis Ibañez na siyang pangkabuhayan nila. At bukod pa sa Rice Mill ay may malaki rin silang palaisdaan sa seaport ng Legazpi. Ang pamilya nila ang nag eexport ng mga isda sa iba't ibang kalapit lungsod sa Albay at Bicol.

Isang pangalan na kapag binanggit ay sapat nang magpayanig sa buong industriya. “Tama,” kalmadong sagot ni Don Faustino. Ngunit sa kabila ng payapang tono, hindi maitago ang yabang na unti-unting pumapaimbulog sa kanyang tinig. “Ang kumpanyang nagbuhos ng malaking puhunan sa atin sa pagkakataong ito ay walang iba kundi ang pamilya Valdez, ang pinakamalaking business group sa Lapu-Lapu City at pangalawa sa buong Pilipinas.”

wika ng isang lalaki na nakasuot ng tuxedo sabay taas ng hawak nitong goblet na may lamang wine. Kahit matanda na ito ay makikita sa kaniyang mukha ang taglay niyang kaguwapuhan no'ng kabataan niya pa. Malawak ang ngiti nito habang nakikipagkamay sa kaniyang mga bisita. "'Yan si Mr. Robert Montenegro. Matanda na siya pero guwapo pa rin 'no?" parang dalagang kinikilig na sabi ni Maribel.