Maghimaya Ka Hari Novels & Stories

CHAPTER 148 Crizaliah Valen's POV "THE DAY WE HAVE BEEN WAITING FOR." --- May mga araw na hindi mo makakalimutan. --- Hindi dahil ito ang pinakamalaking tagumpay. --- Hindi dahil ito ang araw na binago ang mundo. --- --- Kundi dahil ito ang araw na binago ang mundo mo. --- --- At para sa akin... --- Ang araw na iyon ay malapit nang dumating.

Janessa POV Maaga akong nagising kinabukasan. Hindi ko alam kung anong oras eksakto, pero ramdam kong hindi pa sumisilip nang maayos ang araw sa bintana. Tahimik at kalmado na kami. Nakakapanibago. Ilang araw na rin kasing puro kaba at pagod ang kasama namin sa pagtulog, kaya ang mahimbing na pahingang nakuha namin kagabi ay parang isang himala.

AYA’S POV May kakaibang himig ang umaga sa Laguna. Hindi ito ang nakabibinging katahimikan ng takot, kundi ang malambot at dahan-dahang paggising ng kalikasan sa ilalim ng gintong sikat ng araw. Iminulat ko ang aking mga mata at ang unang bumungad sa akin ay ang pamilyar na kisame ng aming cottage. Ngunit may ibang init na nanggagaling sa aking tabi, isang presensyang nagpabago sa kahulugan ng salitang "tahanan."

Tanong ko "Hindi araw West, kung Hindi LINGGO. Kailangan mo 'tong ipahinga ng ilang linggo para maghilom ang sugat mo, huwag mo ring bibiglain ang sarili mo na tumayo." Sagot niya kaya napasinghal ako

Hindi ko pa nga natitikman! Bumuga ako ng hangin, at pinilit na ipikit lalo ang aking mga mata. Umaasa akong makaiidlip ako. Kaya lang, kahit ano ang gawin ko, talagang lumilitaw sa isipan ko ‘yong mukha ni Helios kaninang madaling araw. Salubong ang kilay. Umiigting ang panga. Mabigat, at nanglilisik ang mga mata.

"Sige na nga." "Yehey!" Sabi ko habang nagtatatalon sa tuwa sabay kiniss siya sa pisngi. Nagblush ang loko! Haha. Nasa tapat ng malaking bintana kami ngayon. Maaraw na ngayong umaga hindi katulad kahapon na maghapong umulan. Parehas kaming nasisinagan ng araw, nakayakap siya sakin habang magkadikit ang aming ulo at ang anino namin ay mainit din na magkayap katulad ng dalawang magkasintahang nakatayo sa tapat ng bintana. I hope today was just like yesterday.

Nahalata ko kaagad na bago lang sya dahil hindi pamilyar yung mukha nya. Tahimik lang akong kumakain habang pinagmamasdan ang paglubog ng araw. Malapit lang ako sa may glass wall kaya kitang-kita ko kung paano unti-unting nawala ang sikat ng araw sa aking paningin.

Kaya kahit maliit na bagay ay masaya na ako. Kinabukasan, nagising akong tumatama ang liwanag ng sikat ng araw sa aking mukha. Unti-unti ang dumilat at dahan-dahang bumangon dahil pakiramdam ko ay namamaga ang aking pechay.

Muli akong nagpokus sa paglubog ng araw dahil mas gumaganda pa ang kulay ng langit habang papalubog ito. Nagmimustulang kahel na langit na ito kaya naman sobrang sarap sa matang panoorin habang tuluyang nawawala na ang araw. 'May every sunrise holds more promise and every sunset holds more peace.'

Third Person Point of View. Mataas ang sikat ng araw ngunit hindi alintana ang init ng panahon dahil sa masarap na simoy ng hangin. Lahat ay abala at masaya para sa pinakamaganda at pinag-uusapang araw na ito. Everything was almost perfect. "Oh my god.. You look amazing!"