Maghimaya Ka Hari Novels & Stories

I need you Missamy. Sa tuwing nagigising naman ako ng maaga, ang mukha mo ang unang gusto kong masilayan, kaya nga nagbabakasakali na gising ka na. Agad akong pumupunta ng terrace, so that I can at least see you. I feel you in Sun so that my days starts with fun. I feel you in moon so that your dreams come soon.

Khaliyah POV Maaga akong nagising nang umagang iyon, mas maaga pa kaysa sa sikat ng araw. Pakiramdam ko, ngayon na ang tamang araw para subukan ang pagbebenta ng jam na ginawa ko kahapon. Oras na para lituhin ang mga tao, para isipin nilang hindi ako galing sa pamilyang mayaman.

Itinuro naman niya ang dagat at ang araw na papasikat mula sa malayo. “Gusto kong panoorin ang pagsikat ng araw kasama ka,” sagot niya sa akin kung kaya’t ibinaling ko naman ang aking paningin pabalik doon. Ang palaging itinuturo sa akin ng aking amang hari ay ang pagsikat ng araw ay isang palatandaan ng pagbubukas ng isang panibagong tyansa para sa lahat. Isang panibagong pagkakataon upang gawin ang mga nais mo sa buhay dahil hindi lahat ay nabibiyaan ng panibagong bukas at araw sa kanilang buhay. Kahit isa kaming imortal, mayroon pa ring mga dumadating sa punto na ang huling paglubog ng araw na kanilang nakita ay ang huli na rin nilang pagsilay sa mundo.

Sungit. Umayos ako ng tayo at normal na naglakad pababa ng hagdan. "Magandang umaga!" mahinang bati ko. "Good morning too, crazy witch! So, ganyang pala ang itsura mo kapag bagong gising," nakangising wika ni Sage.

Minsan ay napapangiti niya ako ngunit sinusubukan kong pigilan. Ngiti ang sumilay sa aking labi nang makita ang magandang lake na nasa aming harapan. Kitang-kita ko ang magandang pagsinag ng araw sa tubig ng lake. It's Eight o'clock in the morning and the sun is beaming all over the place. Everything feels very light. Ang gaan sa pakiramdam na tingnan ang pamilya ng mga bibe na sunod-sunod na lumalangoy sa lawa.

" Sa tuwing magkikita, may kislap ang ating mata" "Hiling ko'y sana'y araw-araw ganito,"

At hindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas na loob para pantayan ang tingin niya sa akin. Marahan siyang tumango. “I am. I want to be your sun. To make you blush. The one who gives you energy so you can start your day with strength. To be your light so you can have full vision of your path, so I can accompany you in the dark with security and peace because with me, I'll promise you will be safe.” mahaba niyang sabi habang hinahaplos ang aking pisngi. “But the sun gives irritation to my skin. Minsan nakakapaso ang sinag niya kaya ni minsan hindi ko rin nagustuhan ang araw.”

Sigaw ko nang makita ko siyang may haw ak ng saging. Sabi na nga ba eh! -------------------- How is it?

Muli akong napatingin sa itaas ng langit. "Babalik din sa normal ang lahat Katanaya" Pagsasabi ko sa sarili ko. Buong magdamag lang akong nakatingin sa langit hanggang sa namalayan ko nalang na papalitaw ko na ang haring araw. Ang tagal ko palang gising, hindi ko manlang namalayan. Nang sumikat ang araw ay bumaba na ako sa puno at naghanda para nagsanay

Ang ganda ganda ng lugar na ito eh. Mamaya nga ay maglalakad lakad ako, kapag hindi na masakit ang tama ng sikat ng araw sa balat. Alas tres pa lang naman, ilang oras na lang ay alam ko na bababa na ang araw. Ang oras na pinakahihintay ko. Ang sunset na pinakapaborito kong panoorin kapag nasa may dagat ako. At hindi ko palalampasin iyon, hindi pwedeng hindi ko makita iyon.