Maghimaya Ka Hari Novels & Stories

Itinuro naman niya ang dagat at ang araw na papasikat mula sa malayo. “Gusto kong panoorin ang pagsikat ng araw kasama ka,” sagot niya sa akin kung kaya’t ibinaling ko naman ang aking paningin pabalik doon. Ang palaging itinuturo sa akin ng aking amang hari ay ang pagsikat ng araw ay isang palatandaan ng pagbubukas ng isang panibagong tyansa para sa lahat. Isang panibagong pagkakataon upang gawin ang mga nais mo sa buhay dahil hindi lahat ay nabibiyaan ng panibagong bukas at araw sa kanilang buhay. Kahit isa kaming imortal, mayroon pa ring mga dumadating sa punto na ang huling paglubog ng araw na kanilang nakita ay ang huli na rin nilang pagsilay sa mundo.

Hindi ako sigurado, pero may pakiramdam nga akong may mangyayari. ------ Ang kabilugan nga ng buwan ay dumating. Sa isang malalim at maliwanag na gabi. It is brighter than previous Full Moons. Its color is very different. Her inherent beauty is so different now, she is brighter now. Oo, babae. Siya ang buwan na tinutukoy nilang makapangyarihan. Siya ang tinatawag nilang— may lakas na higit pa sa kung sino mang nilalang.

Sungit. Umayos ako ng tayo at normal na naglakad pababa ng hagdan. "Magandang umaga!" mahinang bati ko. "Good morning too, crazy witch! So, ganyang pala ang itsura mo kapag bagong gising," nakangising wika ni Sage.

Minsan ay napapangiti niya ako ngunit sinusubukan kong pigilan. Ngiti ang sumilay sa aking labi nang makita ang magandang lake na nasa aming harapan. Kitang-kita ko ang magandang pagsinag ng araw sa tubig ng lake. It's Eight o'clock in the morning and the sun is beaming all over the place. Everything feels very light. Ang gaan sa pakiramdam na tingnan ang pamilya ng mga bibe na sunod-sunod na lumalangoy sa lawa.

" Sa tuwing magkikita, may kislap ang ating mata" "Hiling ko'y sana'y araw-araw ganito,"

Sa tingin ko ay wala na akong mukhang maihaharap kapag pinansin niya pa ako. The gorgeous and lavish sun finally left us. The mixture of gold and red sky will then bid their goodbyes any moment soon, to follow their almighty sun. To give someone out there a new meaning of something. To offer everyone a rythmic percussion of a new, blissful life.

ARIA Kumakalam ang sikmura ko nang maglabas ng malalim na paghinga sa kawalan. Ano ba itong nararamdaman kong katamaran sa araw na ‘to? Para akong baliw, e. Sabi ko pa naman kanina ay magiging good vibes lang ako kahit puro bad vibes natanggap ko sa buhay kahapon. Kaso gutom naman ako ngayon, ang ending tuloy ay masama pa rin ang mukha ko.

Ang ganda ganda ng lugar na ito eh. Mamaya nga ay maglalakad lakad ako, kapag hindi na masakit ang tama ng sikat ng araw sa balat. Alas tres pa lang naman, ilang oras na lang ay alam ko na bababa na ang araw. Ang oras na pinakahihintay ko. Ang sunset na pinakapaborito kong panoorin kapag nasa may dagat ako. At hindi ko palalampasin iyon, hindi pwedeng hindi ko makita iyon.

Sa tuwing magigising ako, nariyan si Ariana—inaayos ang apoy, hinahaplos ang noo ko, binibilang ang paghinga ko na parang panalangin. Minsan, nahuli ko siyang nakatitig sa akin.Hindi ako umimik-hindi rin siya umiwas. Pagsapit ng madaling-araw, bahagyang lumiwanag na ang silangan. Maputla ang araw, parang sugatan din. May mga ibon sa malayo. May amoy ng basang lupa at alat. Sabay kaming tumungo sa tabing dagat upang maghanap ng maaari naming gamitin.

Wala akong ayos. Wala akong kahit ano. At nakakahiya. Sobrang nakakahiya. Ngunit ang mas nakakainis? Parang wala siyang nakikitang mali. Sa halip ay bahagya pa siyang ngumiti. At diretsong tumingin sa akin. "Your morning face is beautiful." Napakurap ako. "Huh?" "I want to see it every day." Parang tumigil ang utak ko.