Maghimaya Ka Hari Novels & Stories

Dahil ito ay Sa mundo ng mga mahihinang tao, natural na imposibleng lumitaw ang mga ganoong malalakas na tao "May isa pang posibilidad, iyon ay, ang mga tala sa lihim na aklat ay hindi detalyado, at maaaring may mga pagkakamali, o hindi namin nabasa ang lahat ng mga ito sa lahat,” ani Hariya Ramirez na itinaas ni Jamie Rocero ang kanyang mga talukap at sinabi, "Ayaw mo bang pumunta sa Miracle Palace Mountain, hindi ba?” Malakas na tumango si Hariya Ramirez at sinabing, "Kung gusto mong malaman ang tungkol sa bagay na ito, maaari ka lamang pumunta sa Miracle Palace Mountain.”

"Ano'ng gagawin natin dito, mahal? Dito ba tayo matutulog?" "Yes, Enya. Dito tayo ngayong gabi and for sure tomorrow, kahit nakita mo na ang mga flower sa labas dahil may mga poste rin ng ilaw dito, mas iba kapag may araw na. You will surely love the view." Nakaramdam siya ng excitement. Lampas alas-dose na ng gabi pero maliwanag ang buong isla dahil sa mga ilaw na nagkalat sa lugar.

Sa mismong tapat ng aking mukha, gising na gising at tayong-tayo ang kanyang matigas, mataba, at mahabang kalakhan, animo’y handa na namang makipagsalpukan. Hindi ko maalis ang tingin ko, hindi makagalaw, habang nararamdaman ko ang init ng kanyang balat na dumidikit sa aking labi. Narinig ko ang mahina at mapang-asar na tawa ni Rhamesis mula sa itaas. “Good morning, Kikay. Ganito na pala ngayon ang gusto mong breakfast...”

Umiiyak lang ako ng tahimik habang inaalala ang masasayang araw namin noon kung gaano namin ka mahal ang isa't isa hanggang sa umabot sa naghiwalay kame at hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako na may luha sa mga mata ko. To be continued.. ____________________

I trust my man. Inilapag niya ang gitarang hawak niya bago niyakap ako ng mahigpit, habang tinatanaw namin ang papalubog na araw. Napakaganda, napakatingkad ng kulay kahel na humahalo sa kulay asul na kalangitan. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na darating sa amin ang araw na ganito. Ang araw na sabay naming tinatanaw ang papalubog na araw ng magkayakap, at sabay na gigising at sasalubungin ang panibagong umaga.

DAHAN dahan kong iminulat ang mga mata ko nang magising ako kinabukasan. Napahikab pa ako at pagkatapos ay biglang napa balikwas ng bangon ng bangon nang makita kong mataas na ang sikat ng araw. Mukhang tanghali na naman. Late na naman ako!

Hindi lang talaga ako makapaghintay sa magiging reaksyon niya. My shiny wings slowly opened and it wrapped around us. Lumiwanag ang buong paligid at sa sobrang liwanag hindi mo na makikita ang nakapalibot sa iyo. Mayamaya ay umulan ng puting balahibo at unti-unting kumukupas ang liwanag sa aming paligid. 🎶 Hawakan mo ang aking kamay Bago tayo maghiwalay Lahat-lahat ibibigay

Naglakad na siya kaya sumunod naman kaming dalawa ni Ate, kahit saan talaga ako pumunta puro walang buhay ang paligid. Maya maya pa ay ng makaliko kami kita na namin ang isa pang batis na mas maliwanag kesa sa nakita namin kanina. Napatingala na lang ako sa pinanggagalingan ng sinag ng araw. Halos mahilo ako sa sobrang taas nun, imposibleng makatakas kami jan. “Akalain mong nakagawa ka ng ganiyan kahit na alam niyong hindi kayo pwede sa araw?” usal ko.

Wag kang maawa sa iyong sarili 🎵 Isipin na wala ka nang silbi 🎵 Sa dambuhalang kalokohan, 🎵 Bukas sisikat din muli ang araw 🎵 Ngunit para lang sa may tiyagang maghintay, Kaya't kaibigan wag kang magpapatalo, 🎵 Kaibigan itaas ang noo, yeah. Dahil wala ring mangyayari, tayo'y walang mapapala 🎵 Wag mong pigilan ang pagbuhos ng ulan, 🎵 May panahon para maging hari 🎵 May panahon para madapa, 🎵 Dahil ang buhay natin ay sadyang ganyan 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵

KINAUMAGAHAN, maaga akong nagising mula sa pagkakatulog ko. Napapikit ako at hinarang ang aking mga palad sa sikat nang araw na tumatagos sa glass wall ng silid. Umiwas ako roon, saka uminat at humikab. It's my day off today kaya masarap ang pakiramdam ko.