Maghimaya Ka Hari Novels & Stories

nagtataka niyang tanong. “Nagmumunimuni lang… may iniisip kasi ako” tugon ko naman sa kanya. “Ano naman ang iyong iniisip na inabot ka ng gantong oras?” may halong pagtataka ulit sa kanyang boses. Muli akong napatingin sa kalangitan. Muli kong nasilayan ang ganda ng mga nagkikislapang mga bituin. Nakakabighani ang mga ito, na para bang ngiti ng babaeng nakita ko kanina, na siyang nagdala ng pagkapanalo sa akin. Hindi ko makalimutan ang kanyang mata, ang kanyang labi, ang kanyang malalambot na kamay, at ang kanyang tinig na kay ganda. “Paano mo ba malalaman kung ikaw ay umiibig na?” tanong ko kay Himal-ing. Napatingin ako sa kanya at ganun din siya sakin, bigla itong napangiti. Mukhang may na

Honey Magaan ang pakiramdam ko nang magising ako kinabukasan. Yung tipong pagdilat pa lang ng mga mata ko, alam ko agad na maayos ang magiging araw ko. Siguro dahil sa silid ako ni Chanton nag-stay kaya ganon—may kakaibang comfort, may lingering warmth. O mas tamang isipin na dahil finally, nasabi na namin ang matagal nang umiikot sa dibdib naming dalawa.

pumiyok na sabi ko. Napansin kong kaunting liwanag nalang ang meron ang araw, "ace I'm your sun, for now my light are no longer shining. S-see you again in yesterday sunset." Sabi nito kasabay ng pagdilim ng paligid at wala na akong naririnig tanging iyak nalang ng parents nya, napasandal nalang ako sa hood ng kotse ko saka dun binuhos lahat ng sakit sa pamamagitan ng pagiyak.

Kailangan ko pa siya maka-usap ng maayos. Lumabas ako ng bahay. Sinalubong ako ng hamog. Kung kagabi malakas ang ulan, ngayon naman pilit nang sumisikat si haring araw. Malamig, ngunit alam kong maganda ang araw ngayon. Parati namang maganda ang araw-araw na binibigay sa akin ng maykapal. Thank you. Tahimik pa ang lugar namin dahil medyo nga maaga pa sa mga taong wala namang ginagawa at di kailangan kumayod ng ganito kaaga.

AMIRA ISANG himala ngayong umaga na paggising ko ay hindi na muli akong binangungot na ikinatuwa ko naman dahil magaan ang araw at dibdib ko. Wala na akong masyado pang iisipi at iiyakan kada magigising ako na sana ay magtuloy-tuloy na.

Hindi ko namamalayan ang pagtakbo ng oras. Bahagyang nawawala na ang matinding sikat ng araw sa hapon na nakakapaso sa balat. Kahit nasa ilalim kami ng puno ni Maya at hindi na rin natatamaan ng araw ang aming mga balat ay nararamdaman ko ang init sa mga salita ni niya, nakakapaso ng puso, parang sinisilaban ang buong pagkatao ko at natutunaw ang kaluluwa ko.

Dianne’s POV ARAW ng Linggo. Ang maliwanag na sikat ng araw ang siyang bumungad sa akin sa aking paggising. Ang mabangong halimuyak ng mga bulaklak sa tapat ng aking bintana ay amoy na amoy ko. Nararamdaman kong magiging isang magnadang araw ang Linggong ito para sa akin. Sa aking pagbangon, ang walang-kaparis na amoy ng barakong kape at pandesal ang sumalubong sa akin. Dali-dali na akong nagtiklop ng aking higaan dahil atat na akong makisalo sa umagahan namin.

"Because I can finally say I have seen the sun after so many days of rain." "Am I the sun?" Tumango ako, "Para sa akin, ikaw ang araw. Maliwanag, mataas, nakakasilaw, mahirap abutin. You are everything in the clear blue skies, staring at you is calming. Hindi man kita kayang abutin ay binibigyan mo naman ako ng liwanag mo." He chuckled, "Baby why are you saying that?" Nakatitig ito sa mga mata ko, amusement is written all over his face.

She looked outside and saw the setting sun illuminating a red hue on the sky, as if the sky was on fire. Kagaya ng pagtatapos ng araw, marahil ay magagawa rin niyang tapusin ang nararamdaman niya para sa taong hindi siya ang hangad. At sa muling pagsikat ng araw ay tuluyan niyang maramdaman ulit ang maging masaya nang walang halo ni katiting na lungkot. "GOOD MORNING, JEN."

Ang dim glow ng isang sampung-watt na bombilya ay naging palagi niyang kasama sa mga sesyon ng pag aaral sa gabi, na nakakasira sa kanyang paningin. Ng humingi siya ng salamin, nabigla ang nanay ko, "Mga salamin? Alam mo ba kung gaano kamahal ang mga iyan? Tumigil ka sa pagkakasakit sa mga 'problema ng mga mayayaman.' Hilingin sa guro na hayaan kang umupo sa harap na hanay sa halip."