Maghimaya Ka Hari Novels & Stories

“Masaya na rin ako mahal dahil sayo,” “Mahal na mahal kita, Eleizha,” “Mahal na mahal din kita, Ramiro ko!” saad niya at saka kinintalan ako ng masuyong halik sa labi at saka na naglakad na palayo. Napakaganda nga talaga ng araw ng umagang iyon, papasikat ito at tama lamang ang temperatura. I never thought that this day would come that I would be able to see this beautiful view of skies and busy streets again and I thank God for the gift of life and eyesight.

Isang purong at walang hanggang kapayapaan ang bumalot sa mukha ng hari ko. ​"Bitawan mo na ako Maya" isang basag at napakalambing na bulong ni Heinrich ang kanyang boses ay parang isang malungkot na kanta. "Hindi mo kaya ang bigat naming dalawa. Madadamay ka. Mahuhulog ka kasama namin. Iligtas mo ang sarili mo para sa anak natin."

Hindi lang para maglakad, kundi para panoorin ang pagsikat ng araw. Kumanta ako sa sarili, tinatangkilik ang bawat segundo dahil parang countdown ito sa isang magulong araw. Ngumiti ako nang dahan-dahang lumitaw ang araw. Doon ko napansin ang isa pang anino bukod sa akin.

Sa tuwing magigising ako, nariyan si Ariana—inaayos ang apoy, hinahaplos ang noo ko, binibilang ang paghinga ko na parang panalangin. Minsan, nahuli ko siyang nakatitig sa akin.Hindi ako umimik-hindi rin siya umiwas. Pagsapit ng madaling-araw, bahagyang lumiwanag na ang silangan. Maputla ang araw, parang sugatan din. May mga ibon sa malayo. May amoy ng basang lupa at alat. Sabay kaming tumungo sa tabing dagat upang maghanap ng maaari naming gamitin.

Pwede akong magpahinga kahit buong araw. ************* Pagmulat ko ng aking mga mata kinabukasan, mabigat ang pakiramdam ng buong katawan ko. Para bang may nakadagan sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Tanging mahihinang ungol lang ang lumalabas sa akin dahil kahit magsalita ako ay parang wala akong lakas.

Nakatulala muna ako saglit bago ipikit ang aking mata. Hays bukas may trabaho na ako, tapos na ang aking free day. Goodnight everyone. ***

Kitang-kita mula rito ang paglubog ng araw sa kanluran. It's so peaceful to watch the sunset at this hour. The gradient lilac sky looks pleasing in the eye. "How come the sun still shines in the morning eventhough the pain of yesterday's tragedy is still etched on our scar?" Natameme ako sa sinabi niya. Alam kong matalino siya pero hindi ko alam na ganito siya kalalim mag-isip patungkol sa simpleng pagsikat at paglubog ng araw.

Halos hindi ako makagalaw o makapag-isip man lang. Dahil ang malamig na Hari ay wala sa sariling h******n ako.

Save it Golden-pink, sunrise hues and dawn is staring right into my eyes. Wow. That's the only word on my mind right now. I feel like my eyes are being blessed with such a beautiful view as I walk on my bare feet, feeling the softness of the white sand on my skin. My heart is full of warmth and.. I don't know, tila ba yakap ako ng mundo at pinaparamdam sakin kung gaano ako ka-welcome para mabuhay. It's.. wonderful.

Ang ganda ng sikat ng araw, parang bumabati sa akin. It's my first day here in Switzerland. The warmth kissed my skin as I stood there, soaking in the light. Ang sarap sa balat. Birds chirped in the distance, and the world outside looked calm and full of promise. Parang ang peaceful ng lahat. Bagong umaga, bagong pag-asa. I felt something stir within me. Sa wakas, nakaramdam din ako ng kapayapaan at pag-asa. Tagal ko nang hindi 'to naramdaman.