Mahapdi Ang Mata Novels & Stories

Hindi ito nagyabang o nagmukhang condescending, tahimik at seryoso lang nitong tinapos ang problema. Tumama ang ilaw ng sala sa seryosong hitsura nito. Ang mahahaba nitong pilikmata ay nagbigay ng anino sa ilalim ng mga mata nito. Matangos ang ilong nito, mahigpit na magkadikit ang mga labi, at amoy na amoy niya ang malinis at pamilyar nitong amoy na parang Safeguard soap.

Kundi iyong malinis tingnan. Matangos ang ilong. Makapal ang kilay. Mahahaba ang pilikmata. At ang mga mata... Ang hirap ipaliwanag. Hindi matalim. Hindi rin malamig. Parang laging may kapayapaan. Parang kapag tiningnan ka niya, hindi ka niya hinuhusgahan. Lalo na kapag ngumingiti siya. Hindi malaking ngiti.

Higit sa lahat, ang mga mata ng kaniyang anak ang pinakakakaiba. Ang kaniyang anak ay nagtataglay ng matatalas na mata tulad mismo ng kay Wesley Mendez. Ang mga mata ni Tyra ay hindi lamang basta bilog o maganda; ang mga ito ay may kakaibang tindi ng talino, lalim, at talas ng paningin na tila ba kayang basahin ang iniisip ng sinomang kaniyang kinakausap. Sa tuwing nakatitig ang bata sa isang bagay, ang kaniyang pag-iisip ay mabilis na gumagana, mapanuri, at walang anomang nakaliligtas sa kaniyang pansin—isang katangian na sikat na sikat sa pamilya Mendez sa Maynila, ang mga matatalas na mata na sumisimbolo sa isang taong may mataas na kakayahan at bagsik sa pagsusuri.

Isang mahina ngunit mabilis na bagyo ng mga bulungan ang agad na sumabog sa buong departamento, kasabay ng sobrang tingin ng napakaraming mata na sabay-sabay na tumitig sa kanyang katawan. Ibinaba niya ang kanyang mga mata sa pinakamababang antas, habang ang kanyang mahahabang pilikmata ay nagpapakita ng isang madilim at nanginginig na anino sa kanyang maputlang mukha.

Hindi niya kailanman nakitang lumiwanag ang mga mata nito dahil sa sobrang saya. “Pero walang bisa ang kasal, Mommy.” Mahina niyang sabi. Ang ngiti nito ay unti-unting nalusaw. Ang kislap ng mga mata nito'y unti-unting naparam. “Ano’ng sinasabi mo?”

Hindi naman si Javi nabigo at nagawa nga nya yun. Pigil-pigil ang hininga ni Matet ng maramdaman ang paglapat ng apple sa kanyang mukha, ay este sa bandang mata nya pala. Langhap nya din kasi ang mabango at mainit na hininga ng lalaki. Dahilan ng paglakas ng pintig ng kanyang puso. At paminsan-minsan ay naramdaman nya ang paglapat ng labi nito sa mukha nya habang kinakagat ang prutas.

“Ano ang dapat kong gawin?” Pinakatitigan ko ang asul niyang mata. Napakaganda no’n, parang asul na karagatan. Ang karagatan ay payapa at sobrang ganda pero malungkot. Parang ang mata niya lang, sobrang lungkot no’n at halatang pagod na pagod na.

I wanted to ask but I remained silent. Instead I turned around to face him. Now I’m staring back at his chocolate brown doe eyes. Maingat kong pinaglandas ang aking mata sa kabuuan ng kanyang mukha. Mula sa mga matang halos nangungusap, sa matangos na ilong hanggang sa mapupula at manipis niyang labi. Halos mapangiti pa ako ng mahagip ng mata ko ang napaka-cute na nunal sa ibaba mismo ng kanyang labi. Parang bawat araw ay lalong gumagwapo ang best friend kong ‘to.

Mukhang antok na antok talaga ang mahal niya kaya hindi niya napigilan ang sarili niya at pasimple niyang hinalikan ito sa labi. Actually, smack lang naman pero hindi niya mapigilan ang mapangiti lalo na nang mapansin niya ang dahan-dahan na pagmulat ng mga mata nito. Direkta itong tumitig sa kanya kaya hindi niya mapigilan ang matawa sabay sandal sa matigas nitong dibdib.

"Gurang? Baka kamo, gwapong gurang?" Kumunot naman ang mga kilay ko. Ano raw? Gwapong gurang? Gwapo? What the...gwapo? Isa pa. Gwapo? Huh! Gwapo nga! Nung nagkatinginan na kami ay napagmasdan ko ang mata niya, para nga akong hinihigop, e. Ang ilong niya ay matangos din katulad ng kay Ma'am Madi. Mahahaba ang pilik mata at maganda din ang ayos ng kilay niya na bumagay sa mga mata niya. Ang mga labi niya ay katulad ng kay Song Kang. Hindi ko nga maikakaila na may itsura siya.