Mahapdi Ang Mata Novels & Stories

Ngayon ay mukha siyang isang malaking bata, mapayapa at tahimik tulad ng isang sanggol—walang panganib. Ang mahaba at manipis na linya ng mga mata ay bahagyang nakaangat sa dulo. Siya ay mayroong mainam na mga mata at malinaw maalindog. Ngunit, ang kaniyang mga mata ay naglalabas din ng lamig tulad ng isang silid ng yelo, nagsasanhi sa mga tao na lumayo ng libo-libong milya.

HINDI maiwasan ni Ambirelyn napangiwi ng tumama ang sinag ng araw sa kanyang mukha at lalo ng imulat niya ang kanyang mata dahil damang-dama niyang mahapdi ang mga mata niya, marahil dahil nga hindi siya nakatulog ng maayos kagabi.

sagot niya sa akin. Sa tipo ng kanyang pananalita ay nakaramdam ako ng kirot sa puso, o di kaya ay matatawag na ito ay luksong dugo. Kapag tinitingnan ko ang kanyang mga mata. Naaalala ko ang mga mata ni Mama. Maningning at may kasingkitan, maputi, matangkad at mukhang matalino. Masasabi ko na kahawig nga niya si Mama.

AMIRA HINDI KO magawang maialis ang mata sa lalaking matikas na nakaupo sa matikas din na kabayo. Para syang modelo sa isang sikat na magazine. Ang matipuno nyang hubad na katawan na namumutok sa muscles ay nangingislap sa sinag ng papalubog na araw. Sinasayaw pa ng hangin ang kanyang buhok. Para syang isang magandang tanawin na kay sarap pagmasdan. Sayang nga lang at wala akong dalamg camera.

Nanlalabo ang aking paningin dahil hindi ko magilan ang pagbuhos ng mga luha sa aking mata sa sobrang kasiyahan. His gray eyes is staring right through me, like he was looking through my soul. Ilang dipa na lang ang layo ko sa kanya, nakita kong may namumuong luha sa kanyang mga mata. Bigla siyang umiling sa akin, kita kong iba ang ipinapakita ng mga mata niya. Bakit hindi kasiyahan ang nakikita ko sa kulay abo niyang mga mata. Naguguluhan man pero ipinagpatuloy ko pa rin ang paglapit ko sa kanya.

Chapter 295 Sa isang mainit na hapon, dinaluyan ng sinag ng araw ang malalaking floor-to-ceiling windows ng coffee shop. Ang mukha ng babaeng nasa tapat ko ay mukhang napakadelikado, mistulang pinong mutton-fat jade sa ilalim ng liwanag. Ang kanyang mahahaba at nakabaluktot na pilik-mata ay lumikha ng anino sa kanyang mukha.

Ngunit ang pinakanakakadurog ay ang kanyang mga abong mata—pula, namamaga, at nag-uumapaw sa isang desperado at baliw na pangungulila. Nang magtama ang kanilang mga paningin, tila isang nauuhaw na tao sa disyerto si Dylan na nakakita ng tubig. Ang kanyang mga mata ay bumaba patungo sa malaking tiyan ni Sophia na ngayon ay pitong buwan na. Isang basag at humihikbing buntong-hininga ang kumawala sa mga labi ng bilyonaryo. *Buhay sila. Nahanap ko na sila.*

Pumikit ako at hinanap ang pinanggalingan niyon nanglaki ang mata ko ng may makita ako isang halimaw at pagdilat ko ay ang s'yang paglabas nito sa harapan namin. Matapang ang itsura nila at alam mong hindi ka nito sasantuhin. Kasing laki s'yang nga isang puno at iisa lang ang mata isang cyclopes!

Shiro Marahas niyang ipinalo ang kaniyang dalawang kamay sa lamesa dahilan upang makalikha ito ng malakas na tunod, at naging dahilan rin ng pagdapo ng mga pares ng mata sa aming puwesto. Mahigpit kong hinawakan ang supot na may pera sa loob at hinanda ang aking sarili sa kung ano man ang maaaring mangyari.

Pilit ko pa dito maya maya lang ay napapayag ko na ito. Bahagya itong yumuko dahil mas matangkad ito sakin at saka ko nilapit ang mukha ko sa mukha nito at tinapat ang labi ko sa kaliwa nitong mata at saka bahagyang dinilat ko iyun at hinipan ng Marahan. "Hindi-." Napatigil ako ng makita kong nakatitig pala ito saakin ng tatanungin ko sana kung masakit pa ba ang mata niya.