Mahinang Nilalang Novels & Stories

biglang Tanong din Naman Sakin ni Mashna na mas lalong nag patigil Sakin. “H-hindi e” wika ko Naman habang Hindi makatingin sakaniya. “Psh, Indenial ka lang” natatawa nitong sambit. “Aminin mo na lang Kasi sa Sarili mo bossing, mas Lalo Kang mahihirapan kapag patuloy mo yang itatago at idedeny. Mas maigi kung tanggapin mo na lang yan” dagdag na wika Niya pa Sakin.

Isip-isip Unique Mahinhin. Bahala na.

mahinang sabi ni Manang. Mahina lang kaming nag-uusap habang papalapit kami sa balkon para hindi marinig nina Mommy ang pagdating ko. Nalulungkot ako sa sinabi ni Manang. Nang matanaw ko na sila Mommy, hindi nila ako agad nakita dahil medyo malabo na ang mata nila.

Ano bang meron sa pares ng mga matang iyon? "Kaya ka napapahamak, ipinaparamdam mong isa kang mahinang nilalang." sarkastiko nitong saad. "Anong gusto mong gawin ko? Sumayaw din kagaya ng mga babaeng naroon?" inis na asik ni Sabrina. "Mag polldancing gaya nila? Halikan si Vladimir?!" "Tinuruan na kita Sabrina, masyado kang halata na walang alam sa mundo ni Vladimir." Humigpit ang braso nito sa beywang ng dalaga.

Marahas kong pinunas ang mga luhang di halos tumitigil sa kakapatak. Rinig na rinig ko rin ang maya't mayang pagsinghot ko,na bunga ng matagal na pag iyak. "Ma'am, hindi ko ho alam ang sakit na nararamdaman ninyo ngayon,ngunit kailangan ninyong tumayo ma'am. Matatalo kayo niyan". Nagsusumamo ang boses ni Aling Tisang. Napatingin ako sa telebisyon, kasalukuyan nang nakaupo sina Salem at Rina.

Sabi ko sa sarili Ang mga nakamasid sa amin ay iiling-iling habang nakangiti. “Kayo talagang dalawa, dito pa talaga gumagawa ng eksena,” ani Mommy at kunwari ay hiwakan ang noo at pakunwang nagpahid ng pawis. Pero alam kong natutuwa si Mommy na makitang nagkaayos na kami ni Franco. S’ya lang naman kasi ang number one naming cheerleader. “Let’s get inside at baka hindi na kayo maka-akyat pareho,” sabi naman ni Tito Sandro at nagpatiuna ng maglakad papasok sa loob kasabay sina Mommy at Daddy.

F*ck! "Oh, damn it!" malutong nitong mura na may halo pang ungol. Muli, sa pangalawang pagkakataon nilabasan ulit ito. Tumayo agad ako at inalalayan ito. Pinagdikit ko ang noo namin.

🟦 Ang Pagmamakaawa ng Nilalang Doon lang naka-react ang asul balat na nilalang. Punô ng pagkabahala ang mga mata niya. Tinitigan niya si Juan na may galit na nakatago, sabay turo sa espada at sumigaw ng ilang salita. Napatigil si Juan. At sa sandaling iyon— mula sa bolang liwanag ay lumabas ang isang paos na tinig. “Kaibigang bata… huwag kang padalos-dalos. Wala akong masamang hangarin. Ako ang panginoon ng taong nasa labas…”

madam daming sabi ng matanda habang tila naluluha. "'La naman eh, ano na naman yang sinasabi mo. Matagal ka pang mabubuhay. Makaka sama pa kita ng matagal. Marami pa tayong bubuuing mga pangarap natin, di ba? Kaya wag ka muna mag salita ng ganyan. Ang lakas lakas mo pa nga, oh." halos maluha nyang sabi.

Justine Maya lang ay mabilis ko ng kinabig ito sa kanyang batok at pinag lapat ang labi namin na dalawa. Magka dikit lang naman ito habang pareho na patuloy na dumadaloy ang mga luha sa mga mata namin.